Eetstoornis

Eetstoornis ~ Herstel: Stoppen met overleven


Getagd: , , , .

Image

Definitief herstel van de eetstoornis lijkt in zicht. Met regelmaat lees ik nu berichten op het eetstoornisforum die ik niet begrijp. Berichten die ik ooit zelf geschreven heb. Met exact dezelfde inhoud. Nu begrijp ik ze niet meer. ”Waar maak je je druk om?” denk ik. ”Dat getal op die weegschaal? Een ons meer of minder, wat maakt het uit? Dat is een glas water!”  En dat terwijl ik een half jaar geleden zelf nog minimaal vier keer per dag op de weegschaal stond. Ik weet hoe het is, ik weet hoe het voelt. Je zoekt zo die controle, maar in feite sta je machteloos.

Mijn eetstoornis. Gereduceerd tot eetprobleem. Ik moet nu ook leren om niet meer alles aan de eetstoornis toe te schrijven.

Oké, ik sla op eerste Kerstdag mijn ontbijt over, omdat ik geen zicht heb op hoe het eten de rest van de dag zal verlopen. Oké, ik voel me de volgende dag beroerd, omdat ik anders en meer gegeten heb dan normaal. Maar hebben mensen zonder eetprobleem dat ook niet? Houden die ook niet een balansdag na de kerstdagen?

De wereld om mij heen wordt steeds groter en overzichtelijker. Precies het tegenovergestelde van wat ik had verwacht. In de wereld van de eetstoornis is nergens ruimte voor. Geen ruimte voor vrienden of familie. Geen ruimte voor spontaniteit. Geen ruimte voor afwijken van de gestelde orde en regelmaat. Er is zelfs geen ruimte voor jezelf. De eetstoornis bepaalt wat je doet, wat je mag, wat je kan en vooral wat je moet. Er bestaat geen grotere tiran dan de eetstoornis en je moet verdomd sterk zijn om op te staan en te zeggen: ”Nee. Het is klaar. Ik doe het niet meer. Ik stop met luisteren naar die dictator in mijn hoofd. Ik wil stoppen met overleven, ik kies voor mezelf, ik ga weer leven.”

3 Comments

  • Hoi lieve Marion,
    Mooie laatste zin; Niet meer overleven voor jezelf kiezen en weer gaan leven.
    En dat gaat met vallen en opstaan. Af en toe wankel je, maar ……. je valt steeds minder vaak om, en dat is leven.
    Liefs Inge

  • Je komt er wel meissie. Ik heb ook altijd gedacht dat ik er niet uit zou komen. Nu sta ik 1x in de week op de weegschaal. Ik eet in principe weer normaal en bijna alles. Echter blijf de paniek soms toeslaan. Helemaal nu ik niet kan sporten doordat mijn spieren in de benen kapot zijn door ondervoeding en overtraining…. Het niet sporten is voor mij gelinkt aan dik worden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s