Freak in the morning, freak in the evening

blog 12-1

Vandaag schreef  dat mensen eens moeten ophouden met allemaal een stoornis te willen hebben. Als ex-eetgestoorde ben ik het daar helemaal mee eens. Een mentale stoornis, in welke vorm dan ook, is fucked up.

Is het een rage om een stoornis te hebben? Hoort het erbij? Of moet tegenwoordig op iedere kop een etiket? Dat we van tevoren weten wat voor vlees we in de kuip hebben, zal ik maar zeggen.  Zou kunnen, maar ik denk dat er nog iets aan de hand is. Ik denk dat we in de overgang zitten van waar te hoog normaal aan het worden is.

We spreken al jaren over deze prestatiegerichte maatschappij waarin het eigenlijk onhaalbaar is om aan alle hoge eisen en verwachtingen te voldoen. Zoals met alles, went ook dit. Wie weet zijn we deze hoge eisen als ”normaal” gaan beschouwen en zijn dit nu de standaardeisen geworden. Gevolg is dat bijna niemand meer aan deze eisen kan voldoen. Echter,  daar is niets aan veranderd: als je niet mee kan komen met de rest (lees de minderheid die wél aan de extreem hoge eisen en verwachtingen kan voldoen) dan zal er wel wat mis zijn met je. Dan zul je wel ”iets” hebben. Dat in combinatie met een maatschappij die overal een stempel op wil drukken, overal een verklaring voor wil hebben, moet er dus al gauw onderzocht worden wat je mankeert. De zoveelste gestoorde ziet het daglicht.

Gevolg van zoveel mensen met een stoornis is weer dat je gradaties gaat krijgen in gestoord zijn. Een beetje gestoord, normaal gestoord, zeer gestoord. Of, nog erger, gestoord zijn wordt de standaard. Ik vind dit een zeer gevaarlijke ontwikkeling die verregaande gevolgen kan hebben  voor mensen met een mentale stoornis. Zelfs nu al wordt het vaak gebagatelliseerd of normaal gevonden. Je wilt niet weten, ik neem mezelf even als voorbeeld, hoe vaak mijn eetstoornis is weggewuifd. Van tenenkrommende opmerkingen als ”Was dat je laagste gewicht? Oooh, dat kan toch nog veel lichter?” tot goedbedoelde ”Ik weet hoe je je voelt hoor. Ik ben ook net op dieet geweest en kom nu ook weer een beetje aan.”

Dus,  als je een keer in de stress schiet op zaterdagochtend in een bomvolle supermarkt heb je geen straatvrees. Als je zenuwachtig bent voor die presentatie morgen op je werk heb je geen faalangst. Als je op dieet bent of een keer een gebakje afslaat heb je geen eetstoornis. Don’t freak out, mensen.

13 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Nagel op de kop! Tegenwoordig wordt meer gezaagd en geklaagd dan gezond is. Mensen lijken wel jaloers op elkaar dat ze ‘iets’ mankeren…

    1. Marion schreef:

      Ja, en hoe erger, hoe interessanter…… Bizar.

  2. Case schreef:

    Ik vind het fijn om te lezen dat andere mensen het hier mee eens zijn. Ik vind het zo vervelend dat iedereen tegenwoordig een stoornis heeft. Alle meisjes gaan ‘dieten’ en steeds meer ‘nemen wel een kauwgumpje als ze honger hebben’. Nee. Gewoon normaal doen. Niet iets forceren wat je niet wilt hebben. (Zeker eetstoornissen lijken een hype te zijn geworden en als er 1 begint, gaat een hele groep meedoen)

    1. Marion schreef:

      Precies! Niet iets forceren wat je niet wilt hebben. Maar dat besef lijkt er niet te zijn.
      Bedankt voor je blog en ook voor je reactie hier.

  3. Di Vanheuckelom schreef:

    Volledig mee eens. Als je iedereen dezelfde manier van leven op wilt leggen komt dat ervan..

    1. Marion schreef:

      Djw. Het is verschrikkelijk als je niet aan die opgelegde standaard kan voldoen. Met alle gevolgen van dien!

  4. Janie schreef:

    Ik kan hier niets meer aan toevoegen. Juist verwoord.

    Liefs xxx

  5. misssexandthecity schreef:

    De opgelegde standaard en hoe ziet die eruit? Nu ik heb een kind dat niet echt het “normale” patroon volgt en ik was blij met het etiket, want het hield in dat we geholpen werden, daarvoor was het een lastige puber die duidelijk niet opgevoed werd,……

    1. Marion schreef:

      De opgelegde standaard: binnen de lijntjes passen op het consultatiebureau, een voldoende halen op school, een baan hebben, in maat 38 of 40 passen. Alleen worden die lijntjes van het consultatiebureau steeds korter. De hokjes waarin we moeten passen worden steeds kleiner. Steeds meer mensen vallen buiten die hokjes en krijgen een etiket. Natuurlijk ben jij blij met het etiket! Ik wou dat ik vroeger een etiket had gekregen, dan was ik nu niet nog steeds aan het klooien geweest.

      Waar ik bang voor ben is dat er straks teveel etiketten zijn. Dat jouw jongen één van de zoveel is en dat de zorg die hij krijgt niet meer gespecialiseerd zal zijn of nog erger, dat hij niet meer serieus genomen zal worden. Daarom vind ik dit soort hypes zo eng…..

      De opgelegde standaard. Die zou niet mogen bestaan. We zijn allemaal uniek.

      1. misssexandthecity schreef:

        OMG, ik ben dus ECHT average,………en wat je angst betreft, ik ben nogal een leeuwin op gebied van mijn zoon,….

  6. brubeck schreef:

    Zeer rake blog. Alleen vrees ik dat we al te ver heen zijn. Etiketjes kleven is de gangbare zaak, evenals alle opvolgende behandelingen, adviezen, medicijnen, therapieën, …

  7. recoveryxlife schreef:

    Zo herkenbaar.. En zeker in de eetstoorniswereld. Sinds ik erover uit ben gekomen dat ik een eetstoornis heb, zijn 3 anderen ook gaan afvallen en hebben ze ook een eetstoornis gekregen. Bizar hoe zo’n onderwerp ‘aantrekkelijk’ kan worden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.