Eetstoornis: Terugval en herstel

Voorjaar 2012. Ik was in het ziekenhuis in Deventer geweest voor de chronische aandoening die ik heb en had net te horen gekregen dat de specialist niet veel meer voor mij kon doen. Ja, stoppen met roken, dat kon ik nog doen. Daardoor zouden de al aanwezige ontstekingen in mijn lichaam niet verdwijnen, maar het zou er wel voor zorgen dat er geen nieuwe ontstekingshaarden bij zouden komen. Oké. Stoppen met roken. Na de vakantie. Deal.

Ondertussen had ik mij al aangemeld op diverse patiëntenfora. De adviezen vlogen je om de oren: Geen zuivel. Geen pinda’s. Geen gluten. Geen vlees. Geen suiker. En ga zo maar door! Dit resulteerde in een geëxperimenteer met voedsel van wat heb ik jou daar. Ik at alleen nog maar biologisch. Geen vlees. Geen zuivel. Geen gluten. Niet dat ik dat niet meer mocht eten, maar ik durfde het niet meer te eten.

Ik was zo bang om weer ziek te worden. De pijn. De depressieve gedachten die ik kreeg tijdens het ziek zijn. Ik at dus extreem aangepast. Ging zelden naar mensen toe, zodat ik eten kon vermijden. Geen verjaardagen, geen feestjes, geen etentjes, geen uitjes. De kilo’s vlogen eraf. Ik begon er steeds ongezonder uit te zien. Vooral op het werk begonnen mensen zich zorgen te maken, maar ik schoof alles af op de voedselallergie.

Nu anderhalf jaar later kijk ik daar iets anders naar. Ja, ik was oprecht bang om ziek te worden. Absoluut. Daar begon het ook allemaal mee, maar wat voelde ik me happy dat ik weer kon afvallen. Dat het weer lukte en dat ik het beste excuus had van iedereen. Niemand kon me meer dwingen. Alle etentjes, alle bedrijfsuitjes, alle traktaties, ik had altijd een legitieme reden om nee te zeggen.

Tijdens mijn vakantie stopte ik met roken. Mijn stofwisseling vertraagde, ik kreeg meer eetlust en ik begon weer aan te komen. Het stoppen met roken leek ook te helpen! Ik werd minder ziek! Ik begon me weer vrolijker en blijer te voelen en ging langzaam aan weer wat zuivel eten. Dat deed me goed en ik begon nog meer aan te komen. Op mijn werk ging het vreselijk slecht en ik kreeg een andere functie. Eindelijk! Ik deed mijn nieuwe werk uitmuntend, voelde me happy en bloeide weer helemaal op. Hoe het allemaal zo snel heeft kunnen gaan weet ik niet, maar ineens woog ik 15 kilo meer. Het besef kwam toen ik de 80 kilo naderde. Voor mijn lengte helemaal geen ramp, maar op de één of andere manier lag daar een grens. Privé ging het ook even wat minder en op het werk begonnen de verhalen over bezuinigingen. Ik kon waarschijnlijk niet blijven in mijn nieuwe functie. Het kon bijna niet uitblijven: ik werd weer ziek. De ontstekingen in mijn lichaam kwamen weer terug en ik begon weer neerslachtig te worden. Daarnaast voelde ik me doodongelukkig in dat ”dikke” lichaam. Ik kocht een nieuwe weegschaal en daar begon alle shit opnieuw.  In 2012 had ik een goed ”excuus” met mijn voedselallergie. Ik kon ermee wegkomen voor de buitenwereld. Deze keer had ik geen excuus. Ik werd een held in het verbergen. Ik denk ook dat er weinig mensen in mijn omgeving zijn geweest die doorhadden wat er aan de hand was. Dat is ook de pest van een eetstoornis. Je kan het jaren, jaren, jarenlang verborgen houden.

Augustus vorig jaar zocht ik hulp. Ik besefte dat dit echt niet meer kon en dat als ik niets zou doen dit nog wel eens jaren door kon gaan. Vandaag keek ik terug in mijn dagboek. Waar kom ik vandaan? Waar ben ik nu? Waar wil naartoe?

Waar kom ik vandaan?
Minimaal vier keer per dag wegen. Mijn vaste weegmomenten waren direct na het opstaan, als ik uit mijn werk kwam, voordat ik naar bed ging en midden in de nacht als ik naar het toilet was geweest. Vaak woog ik ook nog wel na het avondeten en in het weekend woog ik me eigenlijk gewoon iedere keer als ik de weegschaal zag. Voor het douchen, na het douchen. Als ik de bedden had opgemaakt. Als ik de was erin deed. Als ik de was eruit haalde.
Ik ging van twee tussendoortjes per dag naar geen tussendoortjes. Vervolgens verving ik mijn ontbijt en lunch door vloeibaar voedsel (yoghurt of melk of jus d’orange) of ik sloeg ze volledig over. Als ik een keer ergens niet onderuit kwam wat eten betreft dan compenseerde ik.
De avondmaaltijden wilde ik niet opgeven, maar het werd steeds moeilijker. Bijna dagelijkse had ik paniekaanvallen voor, tijdens of na het avondeten.
Ik begon me steeds verder terug te trekken. Als er visite kwam ging ik vaak naar boven, maar meestal zorgde ik er wel voor dat er niemand langs zou komen. Buiten mijn werk, mijn ouders en wat familie na, had ik geen sociale contacten meer.

Gelukkig was ik er snel bij en kon ik de boel ook weer snel rechttrekken. In november ging de weegschaal definitief de deur uit. Dit is de belangrijkste stap geweest in het hele proces. Als je geen onder- of overgewicht hebt kan ik dat ook iedereen aanraden. Als je niet verplicht (meer) hoeft aan te komen of af te vallen, gooi dat ding in de kliko. Echt! Hou op met jezelf iedere dag te beoordelen, want dat doe je en het is zelden een positief oordeel. Leer te vertrouwen op je eigen lichaam, wat het doet en wat het kan. Dat is even doorzetten, maar je zult zien en voelen dat je die hele weegschaal niet nodig hebt.

Als snel, in januari ongeveer, at ik weer drie maaltijden per dag, nog geen tussendoortjes, gemiddeld rond de 1800 kcal per dag en had ik geen paniekaanvallen meer tijdens het avondeten. Wel compenseerde ik nog in de vorm van minder eten of maaltijden overslaan. Ik begon met het opbouwen van sociale contacten.

Waar ben ik nu?
Ik tel geen calorieën meer. Ik eet waar ik zin in heb, eet ondertussen ook tussendoortjes. Ik compenseer niet meer. Ik heb een aantal keer gegeten in het bijzijn van anderen. Vorige week heb ik zelfs taart gegeten met al mijn collega’s erbij. Ik ben niet meer bang om aan te komen. Ik ben, net als ieder ander, de ene dag iets gelukkiger met mijn lichaam dan de andere. Heel belangrijk voor mijzelf is dat ik nu duidelijk onderscheid kan maken tussen een normale eetgedachte en een eetstoornis gerelateerde gedachte.

Ik heb nog één laatste hindernis te nemen: een maaltijd eten in mijn eigen huis in het bijzijn van iemand anders dan Peter. Dat is me tot op heden niet gelukt. Thuis is de enige plek waar eten altijd veilig is. Waar ik kan eten wat ik wil. Wanneer ik wil. Hoeveel of hoe weinig ik wil. Op dit moment is die stap nog net iets te groot, maar het besef dat dat mijn allerlaatste stap is naar volledig herstel, geeft me toch een heel goed gevoel.

About the Author

Posted by

Categorieën:

Eetstoornis, Persoonlijk

9 Reacties

In veel gevallen van een eet stoornis komt meestal voort uit een laag zelfbeeld, hetzij door de persoon zelf opgelegd of door anderen. Veelal komt uit voort uit kinderjaren, gebeurtenissen die niet verwerkt en onverteerd zijn. Door jezelf goed te voelen eet je minder, wanneer er weer iets gebeurt wat linkt uit het verleden komt de emotie terug terug en wilt men zichzelf troosten door het in eten te zoeken. Belangrijk is daarom ook de oorzaak te weten wanneer de storing begonnen is.Mijn reactie komt voort als Bach therapeute.

Vind het heel knap hoe je je eet storing balanceert, daar mag je trots op zijn 😉

Dank je wel voor je reactie, Marianne. Het was een flinke puzzel, maar ik heb nu gelukkig op een rij wat de oorzaken zijn geweest en ook wat de reden was waarom ik de eetstoornis zo lang in stand wilde houden. Dank voor je compliment 🙂

Dag Marion
Wanneer mag ik komen eten 😉
Dank je voor het delen, wat een verhaal en wat kijk je nu eerlijk naar jezelf!
Je hebt wel gevochten als een leeuwin echt diep respect!
Want het is niet alleen het eten, het is ook de reden waarom je die es dacht nodig te hebben en dat vraagt kracht en doorzettingsvermogen om dit allemaal aan te pakken!
Ik denk dat jou verhaal ook anderen kan motiveren!
Dank nogmaals

Lieve Marion, serieus wat heb ik een respect voor jou! Als ik lees wat je allemaal bereikt hebt….. zo knap. Jij bent iemand die het gevecht met je eetstoornis aangegaan is, en ik zie in mijn omgeving hoe moeilijk dat is. Ben blij dat het allemaal zoveel beter gaat!

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: