Eetstoornis ~ Herstel: Uit eten

Mijn dankbaarheidslijstje van gisteren was een zielige vertonen. Dat had echter een reden en wel dat ik gisteren echt even niet in staat was om dankbaarheid te voelen.

Gisteravond gingen we uit eten voor mijn moeders verjaardag. Het was een buffet, dus je kon kiezen wat je wilde eten en dan zit er altijd wel iets lekkers bij natuurlijk. Volgens mij heeft iedereen heerlijk gegeten, including me, en vond iedereen het gezellig. Voor mij trek ik hier echter de grens. Ik doe het niet meer. Ik ga niet meer uit eten. Zeker niet in een week als deze waarin ik me al niet zo best voelde.

Ik moest meerdere malen mijn uiterste best doen om niet in de paniek te gaan. Zodra ik me ook maar een paar seconden goed voelde ging ik direct eten halen. Het eten zelf is het probleem al helemaal niet meer. Het is het hele gebeuren er omheen. Het is druk. Veel onbekende mensen. Je moet je eten zelf kiezen. Daarnaast de hoeveelheid zelf bepalen. Vervolgens ga je zitten en kijkt iedereen wat je op je bord hebt of nog erger, vragen of het lekker is. Wat natuurlijk heel normaal is, ik weet het. Nee, ik doe het niet meer. Ik heb het geprobeerd en this is it. Dit is net een stap te ver. Je stopt iemand met hoogtevrees ook niet in een reuzenrad. Zoiets.

Ik kan heel normaal eten tegenwoordig. Ik kan ook alles eten. Ik voel me niet meer schuldig voor, tijdens of na het eten. Mijn avondeten, voor nu, eet ik echter gewoon thuis, waar niemand of hooguit manlief bij is. Is dat normaal? Wellicht niet, maar voor mij is dat op dit moment het hoogst haalbare.

Voor nu even niet meer uit eten. Het nemen van die beslissing voelt goed. Sterk. Ik durf toe te geven dat ik nog niet zover ben. Het is geen stap terug, het is hooguit even een stap opzij. Het lucht op dat ik er zo naar kan kijken. Voorheen had ik dit als een ernstig, persoonlijk falen gezien. Nu zie ik het als een pas op de plaats. Ik ben blij dat ik meegegaan ben, dat ik het geprobeerd heb en dat ik mijn moeder een plezier heb kunnen doen voor haar verjaardag. Maar ik ben nu ook opgelucht dat ik deze knoop heb doorgehakt. Voor nu ben ik even uitgegeten.

About the Author

Posted by

Categorieën:

Eetstoornis, Persoonlijk

7 Reacties

Ik eet ook het liefste thuis. Als ik uit eten ga met wat onbekendere mensen dan voel ik me vaak meer gespannen en is het gewoon niet fijn om dan te moeten eten. Ook omdat ik dan “moet” eten, dat gevoel vind ik gewoon niet fijn. Goed dat je voor jezelf een grens hebt kunnen trekken!

Mooi hoe je het ziet en zijweggetjes kunnen veel te bieden hebben!!
Doe waar jij je goed bij voelt!!

Rust lekker uit!
wel jammer dat het zo ging, ik bedoel voor jezelf zeg maar dat het moment zelf zo lastig was!

Een feestje is alleen een feestje als jij dat ook zo voelt. Ik heb die grens al jaren geleden getrokken en hoop het op te kunnen bouwen, maar dan wel wanneer ik er klaar voor ben. So you!

Ik kan er alleen maar respect voor hebben dat je het wel geprobeerd hebt. Dit is jouw ding niet, prima toch? Je hebt een keuze gemaakt, de juiste als ik het zo lees.

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Pinkgbacks & Trackbacks

%d bloggers liken dit: