Eetstoornis ~ Herstel: Terugdenken aan

Ik voelde me gisteren niet lekker. Ik had slecht geslapen, een rotdag gehad op het werk en tot overmaat van ramp werd ik ook nog eens ongesteld. Mijn buik voelde dik en pijnlijk aan en ik was moe. Gewoon heel erg moe.

Avondeten is bij mij altijd een must geweest. Wat voor problemen ik ook had, hoe erg het ook was, ik moest altijd avondeten hebben. Brood eten als avondmaaltijd was mezelf triggeren. Want kon ik die avond leven op twee boterhammen, dan kon dat dus de avond daarna ook. Als ik niet oppaste dan werden op den duur die boterhammen vervangen door crackers. Ik wist ondertussen wel hoe het werkte en dus moest en zou ik warm eten in de avond. Pure zelfbescherming.

Maar gisteravond was ik dus moe. Zo moe dat ik geen zin had om warm te eten. Ik wilde een paar crackers maken en naar bed. Ineens sloeg de twijfel toe. Zou ik dan morgen geen moeite krijgen met warm eten? Wilde ik dan niet weer iedere avond brood eten? Wilde ik niet stiekem crackers eten omdat mijn buik zo dik aanvoelde? Hield ik mezelf voor de gek? Was dit een truc van de eetstoornis? Heel even twijfelde ik, maar toen won mijn gezonde verstand het. Nee, ik was moe. Daarnaast voelde ik me ook nog eens lamlendig doordat ik ongesteld was. Niks geen eetstoornis in de buurt. Gewoon een keer lekker makkelijk doen.

Ik maakte twee crackers met kaas en komkommer en een beetje verse peper en ging aan tafel zitten. Vervolgens liep manlief naar de keuken en ineens kwamen de herinneringen omhoog. Herinneringen aan de eetgestoorde gedachten die ik tot voor kort nog tijdens het eten had. Soms maakte mijn man namelijk wel eens de ‘fout’ om de spullen die ik gebruikt had, bijvoorbeeld een mesje of de kaasschaaf, alvast te gaan afwassen. Dan had ik zoals gisteravond twee crackers gemaakt en wist ik niet zeker of ik daarna nog wat zou nemen. Als hij dan ging afwassen was dat alsof hij tegen me zei: ”Dit heb je niet meer nodig. Je hebt genoeg gegeten.” Geen haar op mijn hoofd die er dan nog over nadacht om nog een cracker te maken. Een ander voorbeeld wat regelmatig voorkwam: In de winter deed Peter vaak de gordijnen dicht net als ik ging zitten eten. Ik dacht dan dat hij dat deed omdat hij niet wilde dat mensen mij zouden zien eten. Vreselijk vond ik dat. Meestal kon ik dan ook niet lang meer dooreten en gooide ik mijn eten maar weg en ging naar bed.

Verder vond ik het eten op zich ook echt moeilijk. Zodra ik knoeide met eten kon ik niet meer verder eten. Dan was de aandacht even op (de etende) mij gevestigd geweest en dan lukte eten niet meer. Of als ik een hap had genomen en er bleef iets aan mijn mondhoek zitten…. Over en uit. Laat maar. Peter hoefde ook echt niet de fout te maken om naar het eten op mijn bord te kijken. ”Wat is er? Is het teveel? Waarom kijk je ernaar dan? Eet ik teveel? Eet ik te snel?” Vreselijk. Voor mij was een kant en klaar maaltijd altijd het beste. Dan hoefde ik niet na te denken, geen ingrediënten te bepalen, maar nog belangrijker: ik hoefde de hoeveelheid niet te bepalen. Een gebakken ei op een boterham. Een kant en klare pannenkoek. Een maaltijdsalade. Een pizza. De hoeveelheid lag vast. Bepaald door een ander. Niemand die kon denken: ‘Zo, die eet veel.’ Ik koos er niet zelf voor. Daarom ging uit eten op zich ook nog wel. Ik hoefde alleen maar te kiezen wat ik wilde eten. Hoe het op mijn bord kwam, hoeveel het was en hoe het eruit zag, dat werd niet door mij bepaald. Niemand die daar over (lees: over mij) een oordeel kon hebben.

De gevoelens die naar boven kwamen gisteravond waren ronduit vreselijk. Achteraf is het zo goed te voelen dat het allemaal om mijzelf draaide en niets met dat eten te maken had. Het eten was een manier om te dealen met het feit dat ik mijzelf eigenlijk verafschuwde. Dat is vreselijk om te zeggen, maar nog vreselijker om te voelen en in dat opzicht begrijp ik heel goed dat ik zo lang aan mijn eetstoornis vastgehouden heb. Ik heb in die zin geluk gehad. De essentie bij mij lag echt volledig in het accepteren van mijzelf. Vanaf het moment dat ik die meditatie gedaan heb waarin ik terugging naar alle ‘ikken’ uit mijn verleden die ik tot dan toe genegeerd had, vanaf dat moment verloor de eetstoornis haar functie en kon ik beginnen met mijn herstel. Maar eer ik zover was…….

7 thoughts on “Eetstoornis ~ Herstel: Terugdenken aan

  1. Ben er stil van…en met name van het zinnetje: “dat ik mezelf verafschuwde”…wat heftig!! De eetstoornis had dus echt een functie hierin!
    Wat mooi en sterk dat je na al die jaren jezelf kan accepteren en…de eetstoornis kon loslaten want los van de functie was het ook verweven geraakt met jezelf!

    Goed dat je nu zo eerlijk en oprecht naar jezelf kijkt en het onderscheid kan maken, en ik snap die twijfel hierover wel!

    Wat is er veel verander bij je en ook in het samenzijn denk ik!

    mooie blog

    1. Ja, het is ook heftig. Het ging verder dan niet tevreden zijn met mezelf. Veel verder. Tsja…. waarom zou je anders zo slecht voor jezelf zorgen. Nu gaan we lekker van het leven genieten!

      En djw!

  2. Ik heb nooit ingezien hoe een hel het moet zijn om een eetstoornis te hebben…… dit klinkt echt verschrikkelijk….. om zo bezig te moeten zijn met iets waar je zo van kan genieten.

    Je bent echt een heel eind verder! Knap! X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s