Eetstoornis ~ herstel: Beschermlaagje gezocht

Het is moeilijk uit te leggen. Er zijn twee verschillende periodes in de tijd dat je een eetstoornis hebt. Een periode waarin de eetstoornis je beschermt. Je beschermt tegen bepaalde gevoelens waar je op dat moment nog niet mee om kan gaan. Een overlevingsmechanisme. Ik ken mensen die er nog zijn dankzij hun eetstoornis. Die aangeven dat als ze de eetstoornis niet hadden gehad, ze zeer waarschijnlijk een einde aan hun leven hadden gemaakt.

Op een gegeven moment ben je echter wél sterk genoeg om met die gevoelens om te gaan of in ieder geval hulp te aanvaarden om dit te leren. Helaas ben je ondertussen zo vergroeid met je eetstoornis dat je niet meer zonder kan. Je bent afhankelijk van je eetstoornis. Waar jij eerst controle had over het eten, heeft het eten nu de volledige controle over jou.

Voor de meeste patiënten is het loslaten van de eetstoornis het moeilijkste wat ze ooit in hun leven zullen doen. De eetstoornis is een onderdeel van hun identiteit geworden en als ze de eetstoornis los moeten laten, hebben ze het gevoel daardoor ook een stukje van zichzelf kwijt te raken. Alsof ze een ander persoon zullen worden.

Maar je zult toch moeten en dus ga je, onder andere, anders leren kijken naar jezelf. Anders leren kijken naar de mensen om je heen. Anders leren kijken naar eten en alles wat daarmee samenhangt. Je gaat afstand nemen van de eetstoornis. Daarmee creëer je automatisch meer ruimte voor jezelf en blijkt dat je in plaats van een stuk van jezelf te verliezen, waar je zo bang voor was, je juist meer ruimte krijgt om jezelf te ontwikkelen. Dan gaat het eten goed, je accepteert jezelf, je hebt veel meer liefde voor jezelf en je kan weer genieten van het leven. Dan moet je je eetstoornis definitief gaan loslaten. Daar ben ik nu.

Soms vraag ik mij echter af: ‘Kan ik mijn eetstoornis wel helemaal loslaten?’ De eetstoornis is niet iets tastbaars. Het is een manier om om te gaan met moeilijke dingen in mijn leven. Wat ik moet doen is een andere manier zoeken om met die moeilijke dingen om te gaan. Ik heb mezelf ondertussen geaccepteerd zoals ik ben. Ik kan eten wat ik wil zonder me daar rot of schuldig over te voelen. Wat mij nu nog rest is leren omgaan met de meest diepgewortelde reden waarom ik een eetstoornis heb ontwikkeld: Mijn onzekerheid en gevoeligheid. Mijn hart staat open, voor alles en iedereen. Er zit geen beschermhoesje omheen en daardoor ben ik gevaarlijk kwetsbaar. Mijn hart ligt op straat en als je wil kan je er zo een trap tegenaan geven. Ik wou dat ik een beschermlaagje had. Ja, die had ik …. Mijn eetstoornis.

Nu ligt mijn hart dus weer op straat. Ik kijk toe van een afstandje hoe iedereen er maar weer lukraak overheen banjert, er omheen loopt of er lomp bovenop gaat staan. Ik moet op zoek naar een ander beschermlaagje! Dat hoeft niet meteen een laag cement te zijn. Het mag ook een laagje water zijn of iets anders wat zacht is. Ik moet alleen nog even zoeken waar ik zo’n laagje kan vinden.

Gelukkig rijden hier geen auto’s door de straat. ♥

Bovenstaande is door mijzelf geschreven en gebaseerd op mijn eigen ervaring, beleving en mening en dus geenszins gebaseerd op medische feiten of wat dan ook. 

9 thoughts on “Eetstoornis ~ herstel: Beschermlaagje gezocht

  1. Het zit diep. Getuige het aantal keer dat je het woord ‘eetstoornis’ herhaalt. Voor mij is makkelijk praten, maar ‘eten’ mag je leven niet beheersen. Ik krijg het vliegend schijt van al die kookprogramma’s op TV tegenwoordig, want heb nooit veel om voeding gegeven. De weegschaal in onze badkamer is voor mij iets waar ik dagelijks op ga staan, alleen om mezelf onder controle te houden. Mijn BMI is (volgens de normen) perfect, maar ik wil geen overgewicht zoals heel veel mensen van mijn generatie. Heb ik daarom een stoornis? Collega’s van mij vinden van wel, omdat sommigen zelf als Michelin-mannetjes door het leven gaan.
    Je bent heel goed op weg om die ‘stoornis’ te overwinnen. Laat niemand over je hart stappen, want het is jouw leven !

    1. Dat klopt. Ik heb nog gekeken of ik ”het” woord kon vermijden door er een ander naampje aan te geven of er hij, zij of het van te maken, maar dat werd een onoverzichtelijke chaos.
      Er zijn volgens mij heel veel mensen die dagelijks/wekelijks op de weegschaal staan. Zolang dat getal geen obsessie gaat worden en alsmaar omlaag moet, maar een gezond gewicht voor jou belangrijk is, lijkt me dat alleen maar goed.
      Eten moet geen zonde worden, zou je dag niet moeten beheersen. Gelukkig heb ik dat punt al achter me kunnen laten.

      Bedankt voor je reactie.

      1. Eten is ook geen zonde, en naast die éne stap ’s morgens op mijn weegschaal laat ik dit ding achterwege voor de rest van da dag.
        In België lopen momenteel ongezond veel kookprogramma’s, waarbij dat van Jeroen Meus (Dagelijkse Kost) het best scoort. Als ik zie hoe die man kwistig omgaat met boter, zout en olijfolie dan krijg ik het bijna aan mijn hart.
        Nog eens, wat jou betreft, je hebt heel goed bezig!

        1. Helemaal goed!
          Hier hetzelfde. Manlief kijkt Masterchef UK, Australië en welk willekeurig land dan ook en als het even kan allemaal tegelijk. Die knakker waar jij het over hebt, daar kijkt hij ook graag naar 🙂
          En dank je wel hoor, Mr. P.

  2. Ik snap je gevoel, ow meisje wat snap ik deze blog. Alles wat je schrijft, ja dat herken ik……. maar een hart wat zo open staat, ik vind dat een ontzettend mooi iets. Na de intense therapie van 2 hele lange jaren ben ik tot de conclusie gekomen dat ik die gevoeligheid nooit zou willen missen want het maakt mij wie ik ben. Kan me voorstellen dat het bij jou net zo is. Ik heb het mijn project gemaakt om te leren hoe ik om moet gaan met het gevoel wanneer iemand ‘misbruik’ maakt van mijn goedheid. In het verleden ging ik shoppen, had ik eetbuien (snaaien om te vergeten hoe ik me voelde) of ik reageerde het af op Jer. En weet je die zwakke punten zullen altijd een uitvlucht blijven zolang ik mijzelf niet waardevol genoeg vind.

    Heel verhaal maar is dat dan ook niet de onderliggende reden bij jou?

  3. Dag Marion
    WAt heb je dit mooi geschreven!
    Dat laagje, dat moet denk ik groeien, je bent nu “bloot” na zoveel jaren misschien ook kwetsbaar, het is goed dat je dit ook ziet vooral omdat je dan makkelijk jezelf vergeet.
    Rustig aan stap voor stap!
    En hou van jezelf!
    Wat Joyce ook zegt: het gaat om zelfliefde/eigenwaarde!
    Gevoeligheid is een prachtige eigenschap zolang het niet ten koste gaat van jezelf!

    En..hoe moeilijk en onzeker het nu ook is! Ik vind het super dat jij het es laagje van je afgepeld hebt, stukje voor stukje!

    Sterkte!

  4. Ik heb niet veel woorden voor je, maar wil even kwijt dat ik je onwijs dapper vind en wil je veel sterkte wensen in het laatste stapje om die eetstoornis voorgoed de deur uit te zetten. Ik weet hoe lastig het is, maar je bent sterker dan je denkt! Liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s