Eetstoornis ~ Herstel: Neem jezelf serieus


Bron

Gisteren viel het boek “Overleven met een eetstoornis” op mijn deurmat. Ik begon vrijwel direct met lezen en ik weet nu al dat ik heel veel aan dit boek ga hebben. Als ik het uit heb zal ik er uitgebreider over schrijven. Nu ben ik aan het lezen over een stuk wat me raakt: Hulp zoeken.

Ik heb zelf nooit professionele hulp gehad voor mijn eetstoornis. Ook niet toen ik ondergewicht had en het behoorlijk slecht met me ging. Dat wilde ik ook niet, laat ik dat voorop stellen, maar daarnaast was de hulpverlening er ook nog niet zoals die er nu wel is. Ik ging naar de  huisarts, meer niet. Ik leverde daar een lijstje in met wat ik die week gegeten had. “Nou, dat valt nog best mee. Dat kan veel erger.” En daar ging ik weer. Met de boodschap in mijn achterzak dat het allemaal wel meeviel.

Later ben ik op eigen houtje naar een diëtiste gegaan. Van haar kreeg ik een eetlijst mee. Daarmee zou ik wel een eind komen. Zo niet, dan kon ik altijd nog wel een keertje bellen. Toen ik daar de deur uitliep wist ik dat ik nooit en te nimmer meer hulp zou vragen.

Nu lees ik in het boek dat ruim 40% van de mensen met een eetstoornis nooit hulp zoekt. Ik schrik van dat getal. Ik vind dat een enorm hoog percentage. Het percentage bij boulimia nervosa ligt zelfs nog hoger: 48%. Waarom? Waarom vragen zo weinig mensen om hulp?

Bij mij was de grootste reden angst om niet serieus genomen te worden. Die angst was gevoed door die eerste twee keer dat ik wél om hulp durfde te vragen. Mijn problemen werden weggewuifd. Door professionals. Ik voelde me een aansteller. Er was helemaal niks met me aan de hand. Anderen zijn er veel erger aan toe. Ik heb helemaal geen recht op hulp. Ik ben niet dun genoeg.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik een paar jaar later, ik woonde ondertussen op mijzelf, weer naar de huisarts ging. Nu echter voor iets anders. Hij keek me onderzoekend aan, schreef een recept uit, gaf dat aan me en zei bezorgd: ”Je bent wel erg dun.” Triomfantelijk liep ik de praktijk uit. Nu was ik wél dun genoeg! Als de huisarts het zelfs kon zien…..

Mijn hersenen werkten heel vreemd toen. In plaats van op dat moment aan de bel te trekken, de huisarts bood me eigenlijk hulp aan door die opmerking te maken, ging ik nog harder mijn best doen. Ik wilde nog dunner worden. Nog minder wegen. Ik begon opnieuw met laxeren. Niet veel later bereikte ik mijn laagste gewicht: 56 kg.

Als een eetstoornis niet goed behandeld wordt, is de kans op terugvallen groot. Daar is niet eens zo heel erg veel voor nodig. Ongeveer 12 jaar na het voorval met de huisarts, nu zo’n 2 jaar geleden, sprak ik een collega over de periode dat ik anorexia had. Hij vroeg naar mijn laagste gewicht ooit. Ik gaf antwoord, 56 kilo en kreeg de reactie: “Oh, dat valt wel mee toch? Dat kan toch nog veel lager?” De dagen daarna heb ik amper kunnen eten. De gedachte dat iemand mijn gewicht, wat destijds ernstig ondergewicht was met een BMI van 16, wel mee vond vallen, daar kon ik bijna niet mee leven.

Die opmerking heeft me echter wel aan het denken gezet. Waarom reageerde ik daar zo heftig op? Waarom raakte me dat zo enorm? Daar was maar één verklaring voor: Ik had mezelf nooit serieus genoeg genomen. Ik leefde nog steeds met een eetstoornis. Ik was dan wel niet zo dun meer, ondertussen 34 jaar oud en met een fulltime baan, maar ik had wel degelijk nog steeds een eetstoornis. Vanaf dat moment ben ik mezelf serieus gaan nemen. Vanaf dat moment ben ik feitelijk begonnen met mijn herstel. Ook al had ik dat zelf toen nog niet door.

Hulp zoeken is voor iemand met een eetstoornis ontzettend moeilijk. Nu ik er zo over nadenk, die 40% verbaasd me eigenlijk helemaal niet. Tenslotte heb ik zelf die stap naar professionele hulp ook nog steeds niet gemaakt. Omdat ik bang ben dat ik me aanstel. Omdat het niet ernstig genoeg is. Omdat het bij anderen veel erger is. Omdat ik niet dun genoeg ben. Omdat ik te oud ben. Omdat ik bang ben dat de hulpverlening zal zeggen: Het valt allemaal wel mee……

About the Author

Posted by

Categorieën:

Eetstoornis, Persoonlijk

20 Reacties

En toch zit het héél diep bij jou. Het is nooit te laat om eens bij een professioneel helper binnen te stappen. Ik ben heel zeker dat je serieus genomen wordt ! Vertelt die mens dat je goed bezig bent, zoveel te beter…

Ik ben het helemaal eens met Thomas! Het is nooit te laat om hulp te zoeken. Het is haast onmogelijk om op je eigen houtje écht van een eetstoornis af te komen. Ik denk zelfs dat het niet mogelijk is. Therapie is zo’n belangrijk onderdeel van je herstel! Ik hoop dat je de stap zult durven zetten en hulp gaat zoeken. Als ik dit zo lees heb jij de hulp zeker nodig. En zeg nou zelf, is het leven met een eetstoornis zo leuk? Ik denk het niet. Zoek alsjeblieft hulp lieverd. Je kan het!

Dank je wel voor je lieve reactie! Ik zie dat zelf ook in; dat het goed voor mij zou zijn om een keer met iemand te praten. Ik weet dat er mogelijkheden zijn, weet zelfs al een psychologe waar ik terecht kan via mijn huisarts. Ik moet alleen de stap wel aankunnen en dat lukt me op dit moment nog niet. Voor nu heb ik hulp via een zelfhulpgroep en het forum van Human Concern.

Wat goed dat je dat zelf inziet. Dat is al de eerste stap! Fijn dat je al wel wát hulp hebt. Heb je ook weleens van de website Proud2Bme gehoord? Dat is een hulpsite voor mensen met een eetstoornis. Er zijn blogs geschreven door ervaringsdeskundige en er is ook een forum bij. Mij heeft het erg geholpen. Misschien is het ook wat voor jou?

Ik ken Proud2Bme, heb er ook een poosje “rondgelopen”. Human Concern is een vergelijkbare site. Ook veel ervaringsdeskundigen en daar heb ik heel erg veel aan. Ik ben gevraagd om daar zelf in de toekomst als vrijwilliger aan de slag te gaan, dus dat motiveert ook nog eens exta. Fijn dat jij zoveel gehad hebt aan Proud2Bme. Ben jij helemaal hersteld (als ik dat vragen mag….)?

Oh, ik wist helemaal niet dat de site van Human Concern vergelijkbaar was met Proud2Bme. Wat goed dat er al meer van dat soort sites zijn! Fijn dat je veel aan het forum hebt en je gevraagd is in de toekomst er als vrijwilliger aan de slag te gaan. Dat lijkt me erg motiverend! Tuurlijk mag je vragen of ik hersteld ben! Met mij gaat het helaas nog niet erg goed. Ik ben wel in behandeling. Ik heb nog niet héél lang een eetstoornis, sinds begin vorig jaar, maar ik heb wel al veel hulp. Ik zat eerst bij GGZ voor mijn depressie en angststoornis en toen ontwikkelde ik anorexia. Ik ben na een aantal maanden doorverwezen naar de Centrum Eetstoornissen Ursula. Ik ben daar nu al een tijdje in behandeling en heb net groepstherapie achter de rug, wat erg goed was voor mijn angststoornis, maar weer minder voor mijn eetstoornis. Ik heb nu ook individuele gesprekken, heb een diëtiste en ga regelmatig naar de arts van de Ursula. Ik heb nog erg last van bewegingsdrang en voel me vaak niet ernstig genoeg. Ik herkende mij hierdoor erg in jouw verhaal. Ik neem mezelf ook niet erg serieus en zie de ernst van mijn eetstoornis niet echt in. Hoe gaat het met jou? Ben jij al ver in je herstel?

Wat complex zeg. Die diverse stoornissen zullen elkaar allicht ook nog eens beïnvloeden. Lijkt me ingewikkeld wat behandeling betreft. Ik wens je heel veel sterkte. Het valt me altijd op dat we onszelf veel minder serieus nemen als de ander. Als je de adviezen over en weer ziet op het forum, de zorg voor elkaar. Ik zei laatst nog: “Als jullie al die energie en zorg voor elkaar nu eerst eens in jezelf steken…” Op de site van P2BM staat een artikel: “De 10 fases van herstel”. Ik zit in fase 8: “Ik heb minder last van eetgestoord gedrag, maar soms is het er nog. Ik voel me best goed, maar op momenten van stress zoek ik mijn toevlucht soms toch weer tot de eetstoornis.” Ik heb ook al een poos in 9 gezeten, dus ja, ik ben al best heel erg ver 🙂

Wat onwijs goed van je! Echt super knap dat je al zover gekomen bent en dat nog zonder hulp ook. Dat is echt een topprestatie! Als je nou ook nog hulp zou hebben zou je helemaal ver zijn. Ik hoop echt voor je dat je de stap zult durven nemen en om hulp zult vragen. Weet je omgeving er wel vanaf?
Ik denk inderdaad dat mensen sneller anderen serieus nemen dan henzelf. Helaas, want het zou denk ik geen kwaad doen om de ernst van je eigen problemen in te zien.

De belangrijkste mensen in mijn omgeving weten het: mijn man, een vriendin, mijn ouders en mijn zus (die lezen hier ook mee) en één collega. Dat vind ik ook voldoende. De meeste weten het pas sinds kort.

Nee, ik ben nog niet zover dat ik er goed over kan praten. Heel af en toe kan ik een tipje van de sluier oplichten, maar dat is nog maar heel weinig. Met mijn partner kan ik wel alles bespreken, maar goed, dat is niet echt nodig. Hij kijkt al 18 jaar mee 🙂

Ik ben nog maar sinds korte tijd aan het meelezen op je blog maar ik heb het idee dat de eetstoornis je leven nog erg beheerst. Of heb ik het mis? Het probleem legt nog teveel beslag op je denkwereld. Misschien kan je dat nog wat naar de positieve kant ombuigen door hulp te aanvaarden..
En dat je het tot hiertoe op eigen wilskracht hebt weten te redden verdiend alleen maar respect.

Nou, ik zou het anders willen zeggen: het herstel beheerst op dit heel erg mijn leven. Niet de eetstoornis. Ik schrijf en lees er heel veel over en dat helpt me enorm. Ik heb nog nooit zulke stappen gemaakt als nu. Voor nu is de stap naar hulp nog te groot. Ik snap het, het zal niet logisch klinken, maar het is complex in mijn geval. Wellicht volgt daar nog een blog over, al denk ik ook dat sommige dingen niet uit te leggen zijn. Djw voor je respect.

Hulp zoeken..dat is ook moeilijk!!
En wat hier al gezegd wordt dat kan altijd! Het gaat niet om gewicht! Er zijn ook veel psychische aandoeningen zonder fysieke klachten en die mensen vragen ook hulp.
Is het ook jezelf iets gunnen?
Daarnaast, veel respect voor jou! Je zelfinzicht, het eerlijk naar jezelf kijken en de enorme stappen die jij gezet hebt in korte tijd!
Sterkte met je herstel en …hulp is er ook voor jou!
Je hoeft niet alles alleen te doen!

Ik gun het mezelf zeker, die hulp. Ik gun het mezelf gelukkig ook om de tijd te nemen. Het is geen angst of vlucht, ik ben me heel bewust dat ik hulp goed zou kunnen gebruiken. Er is echter ook een keerzijde en die is voor nu nog te groot. Djw voor je reactie!

Zolang je het jezelf gunt is het goed! En dat bewustzijn idem..
Jij kan heel helder en objectief naar jezelf kijken dat is belangrijk en dat het geen vlucht is geloof ik zeker! Want dan was je nooit gekomen waar je nu bent

Ieder heeft zijn herstel-weg af te leggen. Wat fijn te horen dat je al zo sterk op weg bent, dat je het schrijven erover ook als kracht hebt gevonden (dat heeft mij zelf vroeger ook heel erg geholpen, en nu nog) en dat je daarmee ook anderen kan inspireren. The best way to inspire people is by recovering yourself 😉 Ik lees hier af en toe mee, als een supporter aan de zijlijn! Take care (Els, van het eerste hoofdstuk ;-))

Els, deze reactie doet me heel erg veel. Dank je wel voor je begrip en je steun. Fijn te weten dat je aan de zijlijn staat. Wat geweldig dat je meegewerkt hebt aan het boek. Heel bijzonder voelt dit: dat ik in jullie boek aan het lezen bent en jij hier nu reageert. Betekend veel voor me. Dank je wel.

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: