Eetstoornis ~ Herstel: Ik had een keuze

Ik borduur nog even voort op mijn besef van een paar dagen geleden: Heb ik een keuze? Had ik een keuze? Dat is iets waar ik heel vaak en al heel lang over nagedacht heb. En ik heb dus een keuze. Ik heb altijd een keuze gehad. Nu ik dit weet en besef kan ik de verantwoordelijk bij mezelf neerleggen. Daar bedoel ik niet mee dat ik zelf schuldig ben aan mijn eetstoornis. Niemand is daar schuldig aan. Maar het feit dat je kan kiezen voor het meegaan in je gevoel of je ertegen kan verzetten. Die keuze is er wél! Ik heb vaak gedacht dat die er niet was. Dat ik in die zin machteloos en kansloos overgeleverd was aan een ziekte.

Dit is een heel moeilijk punt. Ik weet namelijk wel dat als je heel diep in je eetstoornis zit dat het wel degelijk voelt alsof je geen keus hebt. De wanhoop. De machteloosheid. De kracht van die andere stem. Niet de stem van de eetstoornis, die bestaat niet (voor mij althans niet, ik spreek alleen voor mijzelf). Het is de stem van de angst. En we weten allemaal dat angst iets is wat heel makkelijk gevoed wordt en dus ook heel snel groeit en sterker wordt. Soms heb je daarom de kracht niet om tegen die angst te vechten. Je kiest misschien wel om te vechten, maar je hebt de kracht niet.

Bedenk één van je grootste angsten; spinnen, hoogtes, kleine ruimtes. Stel je nu eens voor dat je drie keer per dag een hele grote spin op moet pakken en drie keer per dag een kleinere spin. Stel je voor dat je drie keer per dag in een achtbaan moet die over de kop gaat en drie keer per dag in een kleinere achtbaan die niet over de kop gaat. Stel je voor dat je drie keer per dag tien minuten in een lift opgesloten wordt en drie keer per dag met diezelfde lift kort op en neer moet.

Mensen met een eetstoornis moeten drie keer per dag een hele maaltijd eten en drie keer per dag een tussendoortje. Dat is hetzelfde als wat ik hierboven beschreef over spinnen, hoogtes, kleine ruimtes of welke grote angst je dan ook hebt. Zes keer per dag met je grootste angst geconfronteerd worden. Dag in, dag uit, jaar in, jaar uit. Wat betreft die spinnen, hoogtes en liften, waarom jezelf dagelijks tergen? Je vermijdt ze gewoon. Met eten is dat natuurlijk een ander verhaal. Wie niet eet gaat vroeg of laat dood. Zo simpel is het. Je hebt feitelijk geen keuze. Je moet eten!

En toch, tóch is er dus die keuze. Die vrije wil om te eten, niet te eten en te bepalen hoeveel je eet. Meegaan in je gevoel of je verzetten. Hoe moeilijk ook. Want de tweestrijd is zó heftig, zó groot. Nogmaals, ik heb het niet over wat je uiteindelijk doet of kan, want dat zijn echt twee hele verschillende dingen.

Voor mij nu (achteraf gezien) een enorm waardevol besef. Te beseffen dat er geen moment was waarop ik volledig machteloos was. Waarop ik mijzelf volledig kwijt was.
Het besef dat ik mezelf, in die wanhopige zoektocht naar controle, in ieder geval nooit helemáál kwijtgeraakt ben. Dat is een enorme opluchting. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Eetstoornis, Persoonlijk

8 Reacties

Zoals jij het vergelijkt met andere angsten had ik het nog nooit bekeken. Voor mij was een eetstoornis gewoon iemand die kost wat kost slank wou zijn en daar de controle bij verliest. Eerder een mentale kwestie die fysieke gevolgen heeft. Dat het echt ook gewoon angst is om te eten, zo had ik het nog nooit bekeken. Wel knap dat je daar achteraf zo kan over reflecteren. Denk dat dat voor vele anderen met hetzelfde probleem een mooie hulp kan zijn.

Het is niet letterlijk angst voor de handeling eten, maar angst voor de gevolgen. Zoals iemand die claustrofobisch is en dus die lift in moet. De angst slaat vervolgens om in een soort ongrijpbare paniek. Dat gebeurde bij mij met name in de aanloop naar het eten, bij het maken van de keuzes (wat, wanneer, hoeveel). Ja, het blijft lastig uitleggen. Het rare is ook dat ik nu achteraf soms dingen niet meer lijk te begrijpen van andere patiënten, terwijl ik weet dat ik het zelf ook zo gedaan/gedacht heb. Alsof je op dat moment een beetje je realiteitszin kwijt bent. Zelfs ik denk nu wel eens: “Joh, doe ff normaal en eet gewoon die boterham op.” Nou, mijn moeder kon richting de hel lopen hoor als ze dat vroeger tegen me zei. Bijzonder….

Mooi geschreven!
En.. Els…eten kan zelfs lekker etc zijn maar dan wordt het vaak nog weer complex doordat mensen ook willen compenseren door dwangmatig bewegen/braken etc etc.

Het is zo complex! En inderdaad het is met name angst en die wordt denk ik groter naarmate je de keuze voor je uitschuift denk ik…
Marion: wat dapper dat jij die keuze hebt gemaakt en vooral er ook naar handelt!

SUper en ik ben blij voor je!

Wauw dat is een mooi en waar inzicht, ik heb zelf nooit zo naar gekeken maar wat je omschrijft met angsten dat herken ik wel. Ergens is het ook fijn dat je er doorheen moet, dat klinkt misschien vreemd maar ik heb gemerkt dat een angst groeit wanneer je hem uit de weg gaat. Voorbeeldje, ik vond het doodeng alleen op reis te gaan, had het gevoel dat al mijn geliefden iets zou overkomen als ik aan de andere kant van de wereld zou zitten. Als ik niet was gegaan had ik dat gevoel nog sterker gehad. Nu ik gewoon gegaan ben weet ik dat de angst eigenlijk ongegrond is.

Ja precies! Je moet eigenlijk aan jezelf bewijzen dat je het kan en dat het allemaal wel meevalt. Die eerste stap, eerste keer is zwaar en moeilijk, maar daarna weet je dat het allemaal veel minder erg is als je had gedacht.

Jij blij dat je toen gegaan bent! Had je anders mooi Toscane gemist! En die tig andere reizen 🙂

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: