Eindelijk vrij

Vrijheid is een enorm ruim begrip. Je kan er letterlijk alle kanten mee op. Vrijheid als je woont in een gebied waar geen oorlog is. Vrijheid van meningsuiting hebben. Vrijheid om te zijn wie je bent. Vrijheid om te kiezen met wil je samen wilt zijn en zo kan ik nog uren doorgaan. Maar voor al die vormen van vrijheid is altijd wel ergens een plekje op deze wereld te vinden waar die vrijheid niet geldt. Waar wél oorlog is. Waar je niet mag zeggen wat je denkt. Waar je niet vrij bent in je partnerkeuze. Maar zelfs al heb je wel al die keuzes en al die vrijheid, dan nog ben je niet altijd vrij.

Ik was ook niet vrij. De vrijheid werd mij ontnomen op het moment dat ik geboren werd en anders bleek te zijn dan anderen. Ik paste niet in een hokje. Ik moest naar het ziekenhuis. Van kleins af aan meten en wegen. Het lijntje van de lengte- en gewichtscurve week steeds verder af van die van mijn leeftijdsgenootjes. Mijn angst om niet geaccepteerd te worden werd steeds groter. Mijn bewegingsvrijheid steeds kleiner. Groeien heb je niet zelf in de hand. Je kan er niet voor kiezen om eventjes wat langzamer of juist sneller te groeien. Die vrijheid heb je niet. Dus groeide ik maar door en door totdat ik uiteindelijk uitgegroeid was. Ik was toen 11 jaar. Kan je het een kind van die leeftijd kwalijk nemen als ze gaat proberen zichzelf letterlijk zo klein mogelijk te maken?

10 jaar later verloor ik weer mijn vrijheid. Ik kwam in een ongezonde relatie terecht, waar ik niet meer vrij was om te doen wat ik zelf wilde. De haast natuurlijke eigenschap om mij aan te passen aan anderen en mezelf weg te cijferen voor anderen, nam extreme vormen aan. De enige vlucht die ik had was wéér in het niet eten. Deze keer ging het bijna mis. Met ernstig ondergewicht, levend op alcohol en drugs, zag ik in dat dit geen leven meer was. We zaten gevangen in onze relatie. Gevangen in onze verslavingen. Gevangen in mijn eetstoornis.

Gelukkig hadden wij wél de vrijheid om te kiezen en we kozen er dan ook voor om te gaan vechten. Vechten voor onze relatie. Vechten om samen te kunnen zijn. En we hebben gewonnen. Geen alcoholmisbruik meer, geen drugsgebruik meer en sinds kort ook geen eetstoornis meer. Daar hebben we samen keihard voor gevochten en ik ben nergens zo trots op als op die overwinning. Die neemt niemand ons meer af. Die neemt niemand mij meer af.

Deze zomer word ik 37 jaar en voor het eerst vier ik mijn verjaardag in de wetenschap dat ik volledig vrij ben om te zijn wie ik ben en wie ik wil zijn. Ik ben eindelijk vrij.

9 thoughts on “Eindelijk vrij

  1. Daar word ik dan stil van. Geen woorden meer. Behalve misschien een glimlach en twee dikke duimen (zoals we dat in Vlaanderen zeggen). Thumbs up! Ik bewonder dat!

  2. Idd zoals je zegt, je kan van verschillende dingen vrij zijn. En door wat jij hebt meegemaakt waardeer je de vrijheid ook. Indrukwekkend om te lezen. X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s