Eetstoornis, Persoonlijk

Eetstoornis ~ Herstel: Bekentenis


Getagd: , , .

Nu ik goed op weg ben in mijn herstel en ook vrijwilliger ben op het eetstoornisforum, vind ik het soms moeilijk om open en eerlijk te zijn over de mindere dagen. Ik wil niet dat mensen denken dat ik weer een terugval heb. Wat onzin is, want ik weet zelf heus wel dat één of twee dagen minder goed eten geen problemen meer oplevert. Maar weten anderen dat ook? Daarnaast heb ik soms even helemaal geen behoefte aan bemoeienis of begrip. Ik weet het, dat klinkt niet aardig, toch is het zo. Ik wil niet horen dat ik best een dagje minder goed mag eten. Ik wil niet horen dat het allemaal zwaar is geweest het afgelopen jaar. Dat het logisch is dat er ook een mindere dag tussen zit. Ik wil het allemaal niet horen.

Als je geïrriteerd raakt door advies of een opmerking, dan zit daar meestal een reden achter. Wat is die reden hier dan? Nou, die dagen dat het even wat minder goed gaat met eten, die voelen eigenlijk ook wel een beetje prettig. Even het oude, vertrouwde, veilige gevoel. Even de bevestiging fluisterend in je hoofd dat het nog kan. Willen? Nee, nooit meer. Maar de vluchtroute is er nog en ik wil gewoon even stiekem twee dagen gebruik maken van die route.

Ik wil niet dat iemand weet dat ik dit denk. Dit stukje is van mij. Mijn stukje wereld en daar mag niemand bij. Ik weet echter ook dondersgoed dat alles wat je volledig voor jezelf houdt niet oké is. Of dat nou, zoals in mijn geval, een stukje eetstoornis is of dat het iets anders is, dat maakt niet uit. Iets wat je helemaal voor jezelf houdt en met niemand anders deelt, kan kennelijk het daglicht niet verdragen. Je bent bang voor de reacties van anderen. Reacties die je niet wilt horen. Hoe je het ook went of keert, er iets mee.

Net als die slechte dagen van mij. Misschien is het een manier om steeds een stukje verder afscheid te nemen, om steeds een stukje meer los te kunnen laten. Misschien heb ik voor nu nog even geen andere oplossing. Is dit een soort afbouwen zoals je ook met medicatie doet. Een stukje dealen met de shit, maar nog wel in combinatie met. Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik het eigenlijk voor mezelf wil houden en dat ik het daarom toch maar even met jullie deel. ♥

10 Comments

  • Geen advies of een begripvolle opmerking. Maar ik wilde het je wel even laten weten dat ik je blog zo graag lees omdat je open en eerlijk bent.

  • Ik begrijp je hoor, soms, als je dingen hardop zegt dan worden ze meer echt ofzo. Eerder, als ik zelf een slechte dag had, dan was ik altijd bang dat het zo bleef. Maar aan de andere kant, misschien wil je niet dat mensen zich zorgen maken, je wil het niet groter maken dan het is. Moeilijk!

  • Dit is de zogenoemde comfortzone, dit is een gevoel wat je kent waar de controle over hebt gehad. En ja zodra je weer even die kant op gaat voelt dat alsof de meest comfortabele trui die je hebt aantrekt. Ik heb dan wel geen eetprobleem maar het gedrag wat je hier omschrijft herken ik wel. Daarom vind ik het blogje ijzersterk want ik weet niet of zo eerlijk zou durven zijn wanneer ik weer even mijn comfortzone opzoek en mij veilig voel omringt door pijn en verdriet…..

  • Sterk blogje! Hoe jij er mee omgaat, hoeft een ander niet te weten, hoeft een ander niet te snappen. Jij handelt het op jouw manier een ander zal het allicht anders doen, maar dat hoeft voor jou niet te werken.

    Ik vind het knap dat je er zo over schrijft en ik heb alleen maar respect voor jouw aanpak en beslist geen commentaar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s