Eetstoornis, Persoonlijk

Eetstoornis ~ Herstel: Herinneringen


Getagd: , , , , .

Het gaat echt fantastisch goed. Zo goed had ik een jaar geleden niet durven dromen. In augustus meldde ik mij nog aan bij het forum van Human Concern. Ik was van plan om mijn eetstoornis bij me te houden en ermee te leren leven. Het was een onderdeel van mij geworden, het paste ondertussen ook wel een beetje bij me en het voelde eigenlijk wel goed. Dacht ik toen. Nu ruim 9 maanden verder weet ik wel beter. Ik ben vrijwel hersteld en niet zoals alle vorige keren door tijdelijk normaal te doen met eten, maar door de kern aan te pakken. Die kern zal ik hier nooit volledig kunnen uitleggen en dat hoeft ook helemaal niet. Het gaat erom dat ik nu begrijp waar het vandaan kwam. Dat er niet alleen een oorzaak lag in mijn kindertijd, maar ook in mijn pubertijd én in mijn begin twintiger jaren. Dat mijn karaktereigenschappen tegelijkertijd ook mijn grootste valkuilen waren. Door die karaktereigenschappen anders in te gaan zetten kon ik vervolgens om mijn valkuilen heen lopen.

Je kan niet in 9 maanden herstellen van een eetstoornis. Klopt. Ik had een enorme voorsprong. Ik had namelijk alle stappen al een keer doorlopen. Ik wist wat me te doen stond. Het enige wat ik nog nooit gedaan had was al die stappen tegelijkertijd zetten. Daar was ik nooit toe in staat. Nu wel en het is me gelukt.

Ik heb mijn hele leven nog een keer bewandeld, als in een film. De saaie of minder belangrijke momenten heb ik doorgespoeld. Toch krijg je dan ineens weer dingetjes mee die je ogenschijnlijk al vergeten was. Dat ik amper praatte toen ik nog heel klein was, dat wist ik nog wel, maar nu herinner ik me meer. Ik wilde mijn tanden nooit poetsen. Ik wilde niet drinken. Ik kan me herinneren dat ik ooit een keer uit bed wilde stappen, maar dat ik gewoon op de grond viel. Volledig uitgedroogd. Ik zat graag in de auto en dan niet als we ergens naartoe gingen, nee, gewoon als de auto geparkeerd stond. Vooral op vakantie deed ik dat volgens mij. Ging ik gewoon in de auto zitten met een boek of zo, al weet ik het niet meer honderd procent zeker. Ik had het ook altijd koud. Als we op vakantie waren en het was 30 graden en iedereen liep te puffen in zijn zwembroek, dan vroeg ik of ik een handdoek om mocht of een trui aan mocht trekken. Ik wilde ook nooit buiten eten. Vreselijk vond ik dat. In de zomer in de achtertuin of op vakantie voor de tent. Ik wilde niet dat andere mensen mij zagen eten. Mensen op de camping die voorbij liepen of thuis de buren die misschien wel van boven uit het raam onze achtertuin in keken en mij zouden zien zitten. Ineens komt het zinnetje “Mag de schutting dicht?” in me op. Ja, volgens mij vroeg ik altijd of de schutting dicht of op slot mocht als we in de tuin gingen eten. We woonden aan een achterpad en iedereen kon zo via de schutting onze achtertuin inlopen. Daar was ik zo bang voor. Dat iemand de tuin in kon komen terwijl ik aan het eten was.

Dat laatste, dat moeilijk kunnen eten in het bijzijn van anderen, dat is eigenlijk het laatste stukje wat er nog zit. Kennelijk had ik dat als kind dus ook al. Wellicht is het een op zich staand iets. Iets wat losstaat van de eetstoornis. Zou dat kunnen? Ik weet het niet, maar als dat zo zou zijn, dan zou dat wel weer het één en ander verklaren en misschien ook wel weer een paar antwoorden opleveren. ♥

19 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s