Eetstoornis ~ Herstel: Twijfels

Gisteren had ik een lastige dag. Ik voelde me in de ochtend zo goed, dat ik besloot even naar mijn ouders te rijden voor een kop koffie. Na een half uur voelde ik echter al hoe de moeheid mijn lichaam binnenstroomde. Mijn ogen werden zwaar en ik had moeite om uit mijn woorden te komen. Vragen kwamen niet meer binnen, ik snapte ze niet of ik kon simpelweg niet op een antwoord komen. Ik weet niet wat er op zo’n moment gebeurd, maar het is heel vervelend en ik kan dan maar beter zo snel mogelijk naar huis gaan.

Eenmaal thuis ging het wel weer. Rustig alleen in de tuin zitten. Muziekje luisteren en even bijkomen. Daarna eten. Ik at een boterham en twee crackers met kaas en ik dronk een glas melk. Het eten viel zwaar. Te zwaar, terwijl het eigenlijk niet heel erg veel is. Dan maar weer een stukje lopen. Helaas, dat stond de moeheid ook niet toe. Mijn benen trilden en na een klein blokje om was ik alweer thuis.

En zo loop je dan de hele dag maar wat aan te rommelen. Je leest berichten over andere chronisch zieken die gaan sporten, want ja, dat helpt je uit dipjes, krijg je een betere conditie van en het is goed voor je geest. Ja, dat zal allemaal wel, moet het lichamelijk wel haalbaar zijn. Bij mij is dat vaak niet het geval en dat valt op sommige dagen zwaar. Wandelen is de max en soms is dat zelfs te veel. Vaak slaat op die dagen de twijfel toe.

Ben ik lui? Waarom kan ik niet sporten en iedereen om mij heen wel? Moet ik harder zijn? Langer volhouden? Ook met werken? En waarom lukt het eten nu even minder? Moet ik wel vrijwilliger blijven op het forum? Hoor ik daar wel thuis? En werkt het niet averechts, iedere dag geconfronteerd worden met mijn verleden? Kan ik het wel? Doe ik het wel goed?

Totdat ik er gek van werd en mijn vragen en twijfels neerlegde bij de andere teamleden en ervaringsdeskundigen van het forum. En dan blijkt dat iedereen die twijfels heeft gehad. Dat het nog wel jaren kan duren voordat ik helemaal zonder eetstoornis kan functioneren. Dat mijn eetgedrag nu normaal is, dat ik weet wat de functie van de eetstoornis was, maar dat ik nu dus moet gaan functioneren zonder. Want wat komt ervoor in de plaats? Hoe ga je nu om met teleurstellingen en tegenslagen als je niet meer het niet-eten in wil zetten? Dit is pas het begin van het einde. Dat er meer teamleden en ervaringsdeskundigen zijn die geen professionele hulp hebben gehad en dat dat helemaal niet betekend dat je daarom minder kennis van zaken hebt. Misschien wel juist niet. Dat heel vaak een stap terug nodig is om weer twee stappen vooruit te maken. Dat ik gewoon pas op de plaats mag maken als dat nodig is en dat iedereen daar begrip voor heeft. Dat ik voor nu nog net zo hard zelf steun mag zoeken op het forum, dan dat ik steun geef. Dus laat ik dat nog maar eventjes doen dan. ♥

 

About the Author

Posted by

Categorieën:

Eetstoornis, Persoonlijk

13 Reacties

Wow, mooi geschreven! Het is een moeilijk, zwaar en lang gevecht! Maar blijven vechten… positiviteit is belangrijk!

In recordtijd een berg beklimmen (dat heb jij gedaan),is niet niks! Het vreet energie en daarnaast ben je ook nog ziek! Je staat voor iedereen klaar, je doet je werk etc.

Even rust, even pas op de plaats…ik gun het je van harte!!

Sterkte!!

Ik vond het heel erg fijn dit te lezen. Niet omdat wat jij meemaakt fijn is, maar omdat ik mezelf er verschrikkelijk erg in herken. Ik zit, denk ik, in precies dezelfde fase van mijn herstel. Ik ken nu de functie van mijn eetstoornis, maar functioneren zonder is heel erg moeilijk. Ook herken ik die vermoeidheid, dat is een van de dingen waar ik het meest mee zit op het moment. De plotselinge onmacht, niets voor elkaar krijgen, antwoorden op vragen niet weten, twijfelen en vooral denken dat ik heel erg lui ben. Ik herken het allemaal. Ik vind het ongelofelijk dapper hoe je doorzet, en vecht. Even stilstaan in plaats van alsmaar doorhollen is geen misdaad. Het is juist heel erg goed om te luisteren naar wat jijzelf nodig hebt. Dat moet ik nu ook doen. En ik denk dat dit me een beetje heeft wakker geschud. Dankjewel daarvoor.

Sterkte!

Liefs,
Laura

Hey Laura,

Wat fijn (je begrijpt wat ik bedoel…) dat je mijn verhaal herkent. Zelf vind ik altijd veel steun in herkenning. Het is denk ik heel logisch dat we zo snel willen: Eindelijk zien we in hoe leuk het leven zónder is en daar willen we zo snel mogelijk aan beginnen! Maar inderdaad, af en toe één stap terug om er weer twee vooruit te kunnen.

Fijn dat mijn berichtje je heeft kunnen helpen. Jij bedankt voor je reactie en ik wens jou ook heel veel sterkte.

Liefs!

Wat heb je dat mooi beschreven. Ik vind het fijn dat je terecht kan bij je “collega’s”. Ik leer op dit moment wel over eetstoornissen, maar zo lang je het niet zelf heb mee gemaakt, weet je nooit waarmee diegene kan zitten. Hoe het voelt. Geef niet op meid!

Ik denk dat je vooral enkel naar jezelf moet kijken en hoe jij je voelt. Spiegelen aan de buitenwereld is begrijpelijk maar jouw lichaam geeft duidelijk aan wat wel en niet gaat. Dat moet je leidraad zijn, je bent echt goed bezig meis! Knuffel

Ik zit zelf op dit moment in een dip.
Ik herken,door je verhaal, dat dit de vermoeidheid is.
Ik had het niet in de gaten en nu kan ik er iets aan doen.
Heb vorige week teveel van mezelf geëist.
Tijd voor time out.

Dank je♡

Het duurde bij mij lang voordat ik een time out durfde te nemen. Pas als je het doet besef je hoe hard je het nodig hebt. En neem ook echt zo lang als je nodig hebt, meid. Sterkte en succes!

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: