Eetstoornis, Persoonlijk

Eetstoornis ~ Herstel: Hoe nu verder?


Getagd: , , , .

Gisteren is mijn neef getrouwd. Om 20:00 uur begon het feest. Ik ging zitten aan één van de lange tafels. Een mevrouw kwam langs met taart. Ik pakte het gebakje wat het dichtst bij stond. Een rond taartje met gele room in een schelpje met verse aardbeitjes erbovenop. Een meneer schonk koffie voor me in. Ik nam een slok en at vervolgens het taartje op.

Mijn zwager zat naast me. Ik ken hem al meer dan 20 jaar. “Het is echt lang geleden dat ik jou taart heb zien eten”, zei hij. Ik dacht even na. Ja, dat kon wel eens 20 jaar geleden zijn. Eerst dacht ik dat ik deed alsof het niets voorstelde, maar toen ik begon te eten besefte ik ook dat het niets voorstelde. Ik was gewoon één van de 150 bruiloftsgasten die een gebakje at. Het stelde ook niets voor.

Dat is de fase die ik nu bereikt heb. Ik kijk neer op de eetstoornis. Ik ben ben boos. Ik schop er het liefst af en toe tegenaan. Mijn houding ten opzichte van het ziek zijn is veranderd. Waar ik eerst dacht dat de ziekte mij een dienst bewees, besef ik nu hoe achterlijk dat klinkt. Hoe kan een ziekte je in vredesnaam een dienst bewijzen? Ja, het heeft me door een moeilijke periode heen geholpen, maar uiteindelijk heeft het me nooit verder geholpen. De shit die nu omhoog komt, die had aangepakt moeten worden. Nu komt mijn ware aard naar boven en wat blijkt? Ik functioneer van geen kant in deze maatschappij.

Gistermiddag om 16:00 uur gaat de telefoon. Peter neemt op. “Ja natuurlijk kan je even langskomen. Ik zie je zo.” Zodra hij ophangt breekt de paniek bij mij uit. “Ik moet vanavond ook al weg! Ik kan niet nu een gesprek aangaan met iemand. Ik heb rust nodig. Ik moet me concentreren op vanavond.” In blinde paniek schop ik tegen een stoel aan. Om erger te voorkomen loop ik naar boven en ga op de rand van mijn bed zitten. Ik hoor Peter het bezoek weer afbellen. Dat maakt me al ietsje rustiger. Heel even, want dan vraag ik me af wat hij gezegd heeft. Dat ik een idioot ben en dat er daarom geen bezoek kan komen? Dat ik niets aankan? Zelfs geen bruiloftsfeest? Nee, natuurlijk heeft hij dat niet gezegd. Dat is gewoon mijn eigen gevoel. Dat is wat ik ervan vind.

Ik ga weer terug naar waar ik vandaan kwam: de periode voor mijn eetstoornis. Toen ik pilletjes slikte om mijn woede-aanvallen onder controle te houden. Pilletjes om mijn humeur te stabiliseren, zodat ik nog enigszins handelbaar was voor mijn omgeving. Waar iedereen in huis op eieren liep, bang dat ik zou ontploffen. En zo is het ook nu weer. Vanaf het moment dat ik weer ben gaan werken loopt mijn man op eieren, kan bezoek niet langskomen en veroorzaken kleine, onverwachtse dingen de grootste paniek.

Zonder eetstoornis is alles overweldigend…

15 Comments

  • Je komt er wel, stap voor stap! Het is overweldigend, maar je bent sterk genoeg om dit ook aan te kunnen. Wees niet te hard voor jezelf, accepteer dat je dit nu ervaart. Dan kan je weer een stapje vooruit, of misschien is het geen stap maar een blik vooruit: je komt er zeker! xxx

  • Klinkt lastig. Ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt, als je ziek bent is alles wat afgevlakt, of zo. Maar ik hou ervan, van dat scherpe kantje (al is het bij mij geen woede). Het is niet altijd even leuk nee, maar het is wel mij. Misschien helpt het om te onderzoeken waar die boosheid dan vandaag komt? En wat Heleen zegt inderdaad: stapje voor stapje.

    • Dat klopt ja, alles was altijd afgevlakt. Ik denk dat de woede voortkomt uit een soort van wanhoop. Dat ik me geen raad weet omdat het zoveel is. Voorheen had ik daar (schijn)controle over. Nu komt het allemaal maar genadeloos binnen. Het is een lange weg, maar stap voor stap komen we er wel.

  • Als ik het goed begrijp ben je gestopt met je medicatie en is je natuurlijke filter nog niet goed afgesteld?? Maar mss heeft die woede nog een onderliggende betekenis,……ik kan ook enorm kwaad worden en heb enorm veel woede in mij als ik me niet begrepen voel, dat ligt ergens in mijn jeugd :-), sinds ik dat weet reageer ik minder fel, ik weet ook wel dat je het moeilijk allemaal kan vergelijken, maar vaak helpt begrip je een stuk verder. En dat fulltime gaan werken heel erg zwaar ging en niet zonder gevolgen lijkt me heel erg logisch, probeer je niet teveel op te jagen en zonder je af en toe af om wat op adem te komen!!! Take care x

  • Ik sluit me aan bij Heleen. Wees niet te hard voor jezelf. Wees blij met elke stap die je zet, hoe klein ook want een stap is een stap. Je bent echt ontzettend goed bezig.

  • Wat een zware periode voor je.
    Alles is in de reacties hier boven al gezegd denk ik. Het duurt vast even dat je de balans weer een beetje gevonden hebt.
    Zo te horen is alles bij elkaar nu gewoon even te veel. Goed dat je in ieder geval aan geeft dat het bezoek je te veel is, al zul je niet trots zijn op de manier waarop. Wel heel eerlijk dat je dat zo schrijft. Niemand is perfect hoor.
    We doen allemaal maar wat.
    Sommigen houden de schijn alleen maar een beetje beter op.;-D

  • Heftig Marion!
    Je hebt zoveel stappen gezet en ik denk (wat hierboven ook genoemd wordt) dat nu alles anders binnenkomt, je voelt meer..mooi.. ja dat denk ik wel, maar ik denk ook overweldigend en eng..mag jij ook boos zijn, je gevoel uiten zoals het er is op dat moment (al is het tegen een boksbal).

    En..je bent wel naar een feest geweest, natuurlijk kan je zeggen: dat is normaal, maar (vergelijking staat niet in verhouding) hoe zou iemand met hoogtevrees zich voelen op een hoge wiebelende toren?
    Snap je, zie het in perspectief!

    Sterkte!!
    Dank voor je heldere blog!

  • Eigenlijk zit er dan nog 1 diepere stap achter, het waarom van de woede aanvallen. Nu neem je het gevolg weg maar eigenlijk zou je de oorzaak weg moeten nemen en ik denk dat deze heel erg diep in jou zit. Daarbij woede toelaten kan ook heel erg therapeutisch werken, ik spreek uit ervaring……

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s