Eetstoornis, Persoonlijk

Eetstoornis ~ Herstel: De Finish


Getagd: , , , , .

Als eerste wil ik zeggen dat dit een onderdeel is van mijn herstelproces. Dat ik ervan overtuigd ben dat dit tijdelijk is, maar dat het absoluut ergens goed voor zal zijn, al weet ik nu nog niet precies wat dat is. Ik wil niemand met een eetstoornis op welke manier dan ook kwetsen, beledigen of voor het hoofd stoten.

Ik voelde me fantastisch toen ik gevraagd werd om vrijwilliger te worden op het eetstoornisforum. Geweldig! Was die jarenlange ellende toch niet voor niets geweest. Die kon ik nu mooi gaan omzetten in iets positiefs. Ik zou anderen gaan helpen en ondersteunen, naar ze luisteren en advies geven. Allemaal met het doel om hen, net als mijzelf, van die verrekte ziekte af te helpen. In de praktijk werkt het natuurlijk allemaal net even iets anders.

Wat had ik gedacht? Dat iedereen zou roepen: “Oh, maar als Marion het kan, dan kan ik het ook! Ik ga ervoor. Iedere dag stug volhouden en doorgaan. Vallen en weer opstaan. Dag in, dag uit.” Ja, ik denk dat ik dat een beetje in mijn hoofd had. De realiteit is echter dat je als ervaringsdeskundige de godganse dag tegen een muur aanloopt. Alle ballen die je kaatst krijg je zonder pardon terug. Alle adviezen die je geeft worden achteloos in de wind geslagen. Soms neemt iemand een advies ter harte, maar er vervolgens iets mee doen of ernaar handelen, no way.

Waar men wel heel positief op reageert zijn motiverende berichten over mijzelf. Hoe hard ik geknokt heb om te staan waar ik nu sta. Dat ik in twee jaar tijd bergen heb verzet. Ja, daar reageert men positief op in de zin dat ze apetrots zijn op mij en bewondering voor me hebben. Dat is namelijk veilig. Dat gaat over mij, niet over hen. Mijn bedoeling is echter om de andere leden te motiveren. Dat ze zelf ook door gaan pakken, dieper gaan dan ze eigenlijk durven. Maar nee, hun eigen situatie is altijd anders. Dat kan nog niet of daar zijn ze nog niet aan toe. Er zijn zelfs leden die weten te motiveren dat het beter is als ze voorlopig nog even niet gaan uitbreiden met eten. Zelfs als ze ernstig ondergewicht hebben.

Het erge is: Ik zou dat moeten begrijpen. Ik heb daar ook gestaan. Ik heb ook zo diep gezeten. Ik heb ook geluisterd, maar nooit iets gehoord. Ik weet het als geen ander en toch….

Daarnaast slaat de opmerking van mijzelf dan is die jarenlange ellende tenminste niet helemaal voor niets geweest ook volledig de plank mis. Natuurlijk heeft mijn eetstoornis een functie gehad. Dat heb ik altijd geweten en dat ga ik ook wel weer inzien in de toekomst. Alleen nu even niet. Want hoe kan je afstand nemen van iets wat zinvol en waardevol voor je is geweest? Dat is heel moeilijk en daarom is het voor mij nu even goed om een pesthekel te hebben aan die eetstoornis. Om schijt te hebben aan alle trucjes, smoezen en excuses. Om geen enkel begrip te hebben voor iedere centimeter ruimte die welke eetstoornis dan ook probeert in te nemen. Dat levert echter wel een probleem op voor mijn vrijwilligerswerk als ervaringsdeskundige.

Ik wil luisteren, ondersteunen, advies geven, motiveren en relativeren. Dat is wat ik als vrijwilliger wil doen. Wat ik als persoon wil doen is afstand nemen. Ik ben net die finishlijn over, verkeer nog in een roes. Ik moet af en toe achterom kijken om te beseffen dat het echt waar is. Het is alsof ik net te horen heb gekregen dat ik geslaagd ben! De vlag kan uit, het is klaar! Niet meer studeren tot in de late uurtjes, geen zenuwen en stress meer voor het volgende examen. De uitslagen zijn binnen en ik heb het gered! Na je examens wil je niets liever dan die school zo snel mogelijk vergeten, de stress loslaten en vakantie gaan vieren. Ik neig nu te zeggen dat ik dat zelf ook maar moet doen. Dat ik het forum achter me moet laten en nu zelf maar eens moet gaan genieten. De shit is echter dat daar een paar meiden zitten waar ik verdomd veel om geef en waar ik mezelf met liefde iedere dag even voor wegcijfer. Alleen, er is ook die enorme hoge, dikke, harde en ijskoude muur waar ik iedere dag eerst overheen moet klimmen voordat ik bij ze ben. Dat is loodzwaar en vreet heel veel energie. Energie die ik eigenlijk nu niet heb.

Mijn vakantie komt denk ik precies op tijd. ♥

20 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s