Eetstoornis ~ Herstel: Angst overwinnen


Bron

Ik zit aan de rand van het water. Op het water ligt een dun laagje ijs. Aan de overkant leven mensen. Ze wonen daar. Hebben gezinnen. Gaan naar school of naar hun werk. Doen leuke dingen samen. Aan deze kant van het water woont niemand. Alleen ik. In het begin vond ik dat fijn. Het gras was groen, de lucht was blauw. Het was hier vredig en rustig. Ik kijk achterom. Het gras is ondertussen dood. De lucht is donker en dreigend. Als ik verder probeer te kijken zie ik niks. Zwart. Ik kijk weer naar de overkant. Wat zou ik graag weer terug willen. Was ik hier maar nooit naartoe gekomen! Nu kan ik niet meer terug. Of toch? Aan de overkant staan mensen mijn kant op te kijken. Ze maken gebaren dat ik moet komen. Dat het veilig is. Dat het kan. Er komen steeds meer mensen bij staan. Allemaal gebaren ze naar me. Ik sta op. Is dat ijs wel dik genoeg dan? Nee, dat ijs kan mij nooit houden. Als ik daar op ga staan zak ik er doorheen. Voorzichtig zet ik één voet op het ijs. Het ijs kraakt gevaarlijk. Ik trek snel mijn voet weer terug. “Het kan niet! Het ijs is nog te dun!”, roep ik naar de mensen aan de overkant. Een aantal mensen schudden hun hoofd, keren om en lopen weg. Anderen blijven staan. Ze blijven roepen dat het kan. Dat het moet zelfs. Dat het hier steeds donkerder en kouder wordt. Dat ik hier echt niet kan blijven. Diep in mijn hart weet ik dat ook wel. Ik sta weer op. Ik zet een voet op het ijs. Dan mijn andere voet. En nog een stapje. En nog een stapje. Het ijs kraakt. Ik zie het water bewegen onder de dunne laag ijs. Eigenlijk is het nog te dun, maar ik moet. Ik kijk achterom. Kan ik nog terug? Ik word duizelig en zak neer op handen en voeten. Dat lijkt even te helpen, maar dan begint het ijs nog harder te kraken. Ik raak in paniek. Ik wil terug. Dat ijs achter me is sterk genoeg. Dat weet ik, want ik ben er al overheen gelopen. Ik kijk om. Zal ik teruggaan? Nee, ik wil niet meer terug naar het donker. De paniek wordt groter en groter. Bij iedere stap kan het ijs barsten. Kan ik er doorheen zakken. Kan ik onder het ijs terecht komen en verdrinken. Bij iedere stap! En ik moet nog zo’n eind……

Herstellen van een eetstoornis is in eerste instantie je angsten overwinnen. De enige manier waarop je ooit zeker zult weten of dat ijs jou zal houden, is de stap zetten. Dat is echt de enige manier. Ik ben ondertussen bijna aan de overkant. Voor iedereen die nog midden op dat ijs staat: Dat ijs is sterker dan je denkt. Jij bent sterker dan je denkt. Sterker nog, jij bent het ijs en jij bepaalt zelf of het sterk genoeg is om jou te dragen. Geloof in jezelf. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Eetstoornis, Persoonlijk

20 Reacties

Wat een goede vergelijking. Ik heb het idee dat ik de overkant bijna gehaald heb, maar zoals ze ook zeggen en ook zo waar is: De laatste loodjes…pffff

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: