Eetstoornis, Persoonlijk, Psychische Shit

Verjaardag, taart en drama


Getagd: , , , , , , .

Als ik mijn ogen open doe en op mijn telefoon kijk, zie ik de eerste felicitaties al op facebook en op de familieapp. Leuk! Ik kijk tussen mijn berichten of er nog een bericht is van A. Ze wilde later komen vandaag, maar ik had haar gezegd dat mij dat niet uitkwam. Nee, geen reactie. Ik stuur wat bedankjes via de app, like wat felicitaties, ga douchen en aankleden. De bedoeling is dat ik taart ga bakken. Nou ja, taart, taartjes. Voor het eerst in mijn leven! Ik ga appelkruimeltaartjes maken. Dat lukt allemaal perfect. Zie hieronder:


Terwijl de taartjes in de oven staan komen er ook wat lollige berichtjes binnen. Zo van ”Hoe laat begint het feest vanavond?”, ”Staat het bier al koud voor ons?”, “Weer groot feest, Marion, zoals ieder jaar?”. Niet verkeerd bedoeld, weet ik, maar ik begin me nu dus schuldig te voelen. Is het niet lullig dat ik nooit mijn verjaardag vier? Het is net alsof niemand hier welkom is. Dat is het niet, ik hou er gewoon niet van. Ik ga zelf ook zelden naar verjaardagen. Toch maak ik een soort excuus op de app. Nu begin ik me dus, zoals ieder jaar, met het uur rottiger te voeler. Negatieve gedachtes borrelen op. “Ik kan niet eens normaal mijn verjaardag vieren. Iedereen viert toch zijn verjaardag? Waarom nodig je niet eens wat mensen uit?” De gedachten alleen al benauwen me.

Ondertussen is het bijna 10:30 uur. Nog steeds geen reactie van A. en ondertussen heeft J. afgezegd. Lekke band. Dan blijft H. over. Geen probleem. Nog geen minuut later gaat de bel. We hebben een hele gezellig ochtend. Zo goed zelfs dat ik besluit mijn ouders te bellen of ze toch ook nog even langskomen. Ik zit ook nog met 6 taartjes en ik heb het idee dat ik het wel ga trekken. Niets is minder waar. Rond 14:30 uur zijn mijn ouders bij ons. Ondertussen heb ik me echter al zoveel stress op de nek gehaald dat ik moeite heb mijn ogen open te houden. Ik probeer te luisteren. Soms lukt het, soms niet. Ik schenk koffie in, geef gebak en drink zelf een biertje. Ik vraag me af waarom mijn ouders in vredesnaam zo hard moeten praten. Ze lijken te schreeuwen. Dat is niet zo, maar zo komt het binnen. Ik kan niet meer volgen wat er gezegd wordt. Pas na drie kwartier gaat het wat beter. Als ze na anderhalf uur weg gaan, loop ik met ze mee en ga zelf naar de winkel. Het is ondertussen 16:30 uur en ik besef dat ik op het kruimeltaartje na de hele dag nog niets gegeten heb. 

Nu alles achter de rug is hoop ik dat de onrust wegzakt. Dat gebeurt echter niet. Het wordt erger en erger en het enige wat ik kan doen is op bed gaan liggen. Ik val als een blok in slaap en slaap anderhalf uur heel erg diep en vast. Ik sta daarna weer op en ga naar beneden. Als vervolgens Peter me eraan herinnert dat zijn ouders ook nog zullen bellen om me te feliciteren, dan breekt er iets.

Wat een rustige verjaardag had moeten worden, met een terugblik op wat ik het afgelopen jaar bereikt heb, pakt heel anders uit. Ik schreef het al eerder en ik besef het nu weer: Dat wat de eetstoornis afdekte, komt nu in alle hevigheid naar boven. Het leven komt veel te hard binnen. Ik voel druk vanaf het moment dat ik opsta. Ik moet aan verwachtingen voldoen die ik mijzelf opleg, waarvan ik denk dat anderen die van mij hebben. Ik faal in alles in mijn eigen ogen. In het zijn van een goede partner, dochter, zus, vriendin, collega enzovoorts. Ik besef dat ik geen mensen meer in mijn huis wil hebben die voor mij komen. Het mag niet meer om mij draaien. Ik wil niet meer in de belangstelling staan. De druk die dat geeft is zo groot, dat is niet met woorden uit te leggen. Ik kan in een voetbalstadion tussen 20.000 anderen een wedstrijd kijken en me kostelijk vermaken. Ik kan genieten op een festival. Ik kan lol hebben in een grote groep mensen. Zolang het maar niet om mij gaat.

Ik ben niet gek overigens. Ik ben echt wel een heel leuk, lief en tof mens. Je kan ontzettend met mij lachen en heel veel lol hebben, alleen lukt het nu allemaal even niet. Waarom weet ik niet. Ik neem het mezelf echter niet kwalijk, want ik weet dat ik er alles aan gedaan heb om dit te voorkomen. Ik heb er geen invloed op. Waar ik een paar maanden geleden nog gelukkig kon worden van een blauwe lucht en stralend zonnetje lukt dat nu even niet meer. Waar ik een jaar geleden eens per twee maanden een mindere dag had, werd dat een half jaar geleden al eens per maand en niet veel later meerdere malen per maand. Nu mag ik blij zijn als ik me één of twee dagen per week een beetje happy voel. Ik lig veel te veel op bed. Verlang alleen maar naar rust en stilte. Dat is niet de bedoeling als je net 37 jaar geworden bent en midden in het leven zou moeten staan.

Dit is niet wie ik ben en gelukkig besef ik dat maar al te goed en mijn man ook. Maandag ga ik de huisarts bellen. Ik vind het echt dood en doodeng, maar ik moet. Ik ben het al vaker van plan geweest, maar nu is de nood echt aan de man. Ik moet aan de bel trekken. Zo kan het niet langer. ♥

29 Comments

  • Knap hoe je het hier neer kunt schrijven. Goed ook om het van he af te schrijven.

    Je bent absoluut een normaal persoon. Dat het allemaal even niet meer lekker gaat heeft niets met normaal of abnormaal te maken. Goed van je dat je maandag de huisarts gaat benaderen.

    Ik wens je heel veel sterkte en een dikke knuffel van mij lieverd. ♥

  • Nu begrijp ik waarom je om 20:00 uur op je verjaardag nog reacties aan het beantwoorden was.
    Heftig. Ik kan niet zeggen dat ik je begrijp, want volgens mij moet je zoiets mee gemaakt hebben om het te echt te begrijpen. Ik voel wel met je mee en hoop dat je volgend jaar wel je verjaardag gaat vieren. Niet omdat jij dan in de belangstelling staat maar gewoon om een gezellige avond te hebben met vrienden en familie.
    En ik denk ook niet dat jouw partner, ouders, zus, vriendin, collega enzovoorts vinden dat je faalt.
    Ik geef regelmatig dikke knuffels wanneer ik denk dat iemand het nodig heeft (vanmorgen nog aan Janie) dus krijg jij van mij een hele dikke knuffel.

    • Ik moet nu nog even niet aan volgend jaar denken, maar ik snap wat je bedoelt. Ik hoop dat ik er volgend jaar anders tegenaan kan kijken. Dank je wel, lief van je.

  • Jeetje meid…ben even stil. Maar het feit dat je het beseft, is al een hele grote stap. Goed dat je maandag de stap gaat zetten. Ik kan me voorstellen dat je het doodeng vindt, maar het is wel dapper en moedig. En het feit dat je die stap moet maken, maak je echt geen abnormaal persoon. En als dat wl zo is, dan ben ik het ook. Bevind ik me even in goed gezelschap 🙂 Ook van mij een hele dikke knuffel

  • Aller eerst, van harte nog met je verjaardag, en wat super dat je taartjes gebakken hebt!
    Ik vind het onwijs knap dat je inziet dat je zo niet verder kan en maandagde HA gaat bellen, dat is al zo’n grote en vooral ook moeilijke stap, daar mag je trots op zijn!
    Ik begijp dat het gevoel bedrukkend kan zijn als de situatie om jou draait, zelf vond/vind ik dat ook erg lastig, zeker als ik het idee had beoordeeld te worden. Dan draaide mijn hoofd overuren en gedroeg ik me niet als mezelf. Gelukkig heb ik vorig jaar (oa) bij een life coach gelopen en zij heeft me gigantisch geholpen amders naar mezelf te kijken. Ik vind het nu nog steeds lastig, maar kan er al een stuk beter mee om gaan! Ik hoop dat je ook de hulp vindt die je graag zou willen, en dat je volgend jaar jezelf nog verder ontwikkeld hebt en gelukkiger in het leven staat!

  • Phoe… Wat rot om zo je dagen door te komen.
    Ook knap hoe je het hier van je af kunt schrijven. De emoties en gevoelens onder woorden kunt brengen.
    Sterkte als je in gesprek gaat met de HA. Hopelijk vinden jullie iets waarbij je wel weer de persoon wordt die je zou moeten zijn!!

  • Ik begrijp je gevoel volkomen.
    Vorige week was één van mijn buurvrouwen jarig. Een jaartje jonger dan jij, zesendertig. Ze hadden een dozijn vrienden uitgenodigd en die zaten allemaal ‘geparkeerd’ onder het afdak van hun kleine terrasje, naast de garage. Loeiharde muziek voor de ganse buurt, ook na tien uur ’s avonds, waar het reglement van onze stad zegt dat nachtlawaai op dit uur verboden is. Ik zit met een ernstige vorm van oorruis – heb ik al eens over geschreven, en kon het echt niet meer aan. De muren oplopen kon ik. Met mijn stoute schoenen aan trok ik naar de buren om vriendelijk te vragen hun muziek toch wat zachter te zetten. Ik vond een bende stront-, maar dan ook strontzatte mensen aan. Er viel geen woord tegen te spreken. Waarom die muziek zo hard stond? Geen idee. Men danste niet,.. er werd gewoon gezopen. Ik kreeg verwijten naar mijn hoofd geslingerd waarmee ik hen wel eens zal confronteren als ze nog eens nuchter zijn :).
    Is dàt het feestje dat je mist, Marion? Zijn dàt normale mensen, waarop we jaloers moeten zijn?
    Denk het niet. Ik ken je enkel ‘virtueel’, en dan nog niet lang. Weet wel dat je een fantastisch vlotte pen hebt, altijd leuk om te lezen. Dat er wat afgelachen wordt in jouw gezelschap, dat zal heel zeker ook zo zijn. Dat je ook ernstig kan zijn maakt je een interessant mens.
    Op mijn veertigste en vijftigste kreeg ik van mijn schat en onze kinderen een verjaardagsfeest, waarbij de hele familie was uitgenodigd. Vond ik leuk, heel leuk, maar het meest amuseer ik me nog als we eens met ons zessen (correctie, oeps, zie mijn logje voor morgen :)) samen in een eenvoudig of exotisch restaurantje samen gezellig kunnen gaan eten.
    Een off-daytje moet eens kunnen, Marion. En zit je eens in een off-weekje of -maandje, ook niks aan de hand. Zolang je zelf beseft dat dit de ware Marion niet is en de de moed hebt het van je af te schrijven zoals je nu hebt gedaan heb je ook de wil en het karakter om het licht te zoeken aan het eind van de tunnel. Net zoals je dat met je eetstoornis doet/hebt gedaan.
    Heel veel moed daarbij!

    • Je hebt gelijk en ik zie ook alle logica in je reactie. Ik ken die feestjes en kan ze missen als kiespijn. Zo is het. Een off day/week/maand kan. Dit gaat me alleen iets te ver. Dank je wel voor je fijne en uitgebreide reactie. Die moed kan ik wel gebruiken 🙂

  • Knap van je. Zo akelig voor je allemaal. Ik heb een paar jaar effexor geslikt. Dat haalt een beetje de scherpe kantjes er van af. Nu wil ik niet direct suggereren dat het voor jou een oplossing is. Ben er nu al weer een jaar of zes, zeven vanaf, dus dat kan wel degelijk!

    Groetjes hoor, eerst maar weer eens een beetje in je kracht komen, dan zie je het vast weer wat zonniger in. X

    • Ja, daar zou ik al heel blij mee zijn, iets wat even de scherpe randjes eraf haalt. Me niet eerst tegen het plafond laat knallen en vervolgens de kelder intrapt. Dank je wel, ga ik doen.

  • Hey Marion
    Dank voor je openheid!
    Heftig voor je, wat er nu allemaal komt nu je de eetstoornis niet meer “inzet”. Het lijkt me vooral zo moeilijk omdat je dit ook niet had verwacht misschien??
    Ik vind het echt super dat je jezelf gunt om naar de huisarts te gaan!
    Heel veel sterkte en het allerbeste voor je!

    ps vanavond lekker achter de buis voor je favo sport?

    • Laatst zei ik al: die es overwinnen was de aanloop, de echte klim begint nu pas. Dus ja, ik had wel verwacht dat het niet makkelijk zou worden. Geen idee of ik de wedstrijd ga uitzitten.

      Djw!

    • Dat schrijven lucht zo op, maar alle reacties zijn ook zo fijn. Dat geeft me echt steun in de rug en de moed om door te zetten maandag. Dus ook jij bedankt!

  • Ik was vorig jaar bewust op vakantie toen ik 40 werd en mijn mobiel werkte niet in NY en eerlijk, ik vond het geweldig,…..ik drink sinds een tijdje geen alcohol meer en dat bevalt me prima, maar iedereen maakt er een zaak van dat ik saai ben en bla bla bla,….leven en laten leven zou ik zeggen, jouw filter moet gewoon even schoongemaakt worden, zodat hij weer alles keurig filtert en dat niet alles zo intens bij je binnenkomt,……en ik merk dat aan mezelf ook, dat ik me vaker terugtrek als ik een hectische dag heb gehad met veel mensen en indrukken, net of ik kan dat niet meer verwerken,….sterkte ermee!! En laat niemand je van je keuzes afbrengen,.

  • Respect dat je de stap gaan maken, dat ten eerste. Ik weet uit ervaring hoe moeilijk dat is. Ik wil even terug komen op het punt wat je zegt over niet in de belangstelling willen staan, is dat omdat je voor jezelf zoveel druk oplegt het perfect te willen doen? Wat is perfect in deze? Je maakt keuzes enkel en alleen voor jezelf he, wat de rest er van vind zou bijzaak moeten zijn. En daarbij je creëert een schuldgevoel gebaseerd op aannames, jij vind dat je zo moet handelen en dus verwacht je ook dat anderen zo denken. Misschien kan het helpen dat eens te toetsen bij de omgeving. Sterkte xxx

    • En dat is het precies. Exact zoals jij zegt. Mijn zus/ouders/tante lezen mee op mijn blog en zeggen dat ook altijd tegen me. Het helpt helaas niet. Er is zelfs een stemmetje die zegt: Ze liegen. Zeggen ze alleen maar om jou beter te laten voelen. Pfff…. I know. Maar ik ben blij dat ik de stap ga zetten. Morgenochtend om 8:10 uur, want ik heb het geprobeerd, maar dit ga ik niet in m’n uppie redden. Bedankt voor je steun, Joyce. X

      • Anytime he meis, geloof me als ik zeg dat ik jouw “gevecht” als geen ander herken en weet hoe fijn het is als je af en toe even kan sparren, ik heb dat ook nog altijd heel hard nodig. Daarom blog ik ook….. Want dat stemmetje… herkenbaar ik heb er ook 1.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s