Chronisch ziek, Eetstoornis, Persoonlijk

De bedrijfsarts en een overwinning


Getagd: , , , , .

Bedankt weer voor al jullie fijne en lieve reacties op mijn artikel van vanochtend. Tof!

Hoe ging het vanmiddag bij de bedrijfsarts? Waren alle zorgen die ik van tevoren had om niets? Was de angst inderdaad niet logisch en ongegrond, zoals zo vaak? Die twee vragen kan ik allebei volmondig met JA beantwoorden. De goeie man was één en al bezorgdheid, was vol begrip en meer dan ondersteunend. Hij luisterde, dacht met me mee, gaf me tips en adviezen. Het gekke is dat hij dat van het begin af aan al heeft gedaan. Waarom dan toch die onrust en die angst? Tsja, omdat het niet aan hem ligt, maar aan mij.

De volgende afspraak zal zijn ergens halverwege september. Dan is de behandeling bij de psycholoog gestart en is mijn medicatie hopelijk ook op orde. Wie weet kunnen we dan al wél weer wat verder vooruit kijken, want voor nu is er gewoon nog helemaal niets van te zeggen.

Ik vertelde hem van de 12 uur per etmaal op bed liggen. Vond hij niet eens zo heel erg ”slecht”. Hij was te spreken over het feit dat ik iedere ochtend op tijd opsta en dat ik ook iedere dag probeer om even de deur uit te gaan. Hij vond alleen een tripje naar de supermarkt op de hoek wel erg karig, dus we hebben afgesproken dat ik vanaf morgen iedere dag minimaal één uur buiten de deur doorbreng. Dat kan zijn wandelen in het bos, lekker aan de waterkant zitten, een stuk fietsen, een uurtje zwemmen, maar ook bij iemand een kop koffie drinken of een uurtje winkelen in de stad is goed. Om mezelf een beetje te motiveren ga ik die dagelijkse tripjes natuurlijk vastleggen met mijn camera. Ik zal jullie er niet iedere dag mee vervelen, maar een wekelijks verslagje kunnen jullie wel gaan verwachten de komende tijd.

Dan was daar natuurlijk de enorme opluchting achteraf. Pas toen ik in de auto zat merkte ik hoeveel honger ik had. Het was ondertussen bijna 14:30 uur en ik had alleen nog een bekertje Activia yoghurt op die ochtend. Ik stopte in Bennekom, het dorp waar ik ben opgegroeid, kocht een kaasbroodje en wilde weer teruglopen naar de auto. Toen bedacht ik me. Ik ging op een bankje zitten, midden in het dorp, op een druk kruispunt met veel auto’s, fietsers en voetgangers en daar at ik mijn kaasbroodje op. In het zicht van heel het dorp. Dat klinkt voor de meeste mensen als de normaalste zaak van de wereld, voor mij was het een enorme overwinning: eten in het openbaar. Alleen. Op een bankje. Midden op straat. En niet een appel, nee, een vet kaasbroodje. Ik weet niet of het komt door de medicatie, dat de angst al wat afneemt, of dat ik dit nu kan omdat ik eindelijk verlost ben van die verrekte eetstoornis. Hoe dan ook, het voelde goed.

Dan ga ik nu maar eens mijn eerste doel voor morgen bedenken. Ik denk dat het een rustige boswandeling gaat worden.

Fijne avond allemaal. ♥

 

 

26 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s