Eetstoornis~Herstel: Leegte verandert in ruimte

Het dringt de afgelopen dagen soms keihard tot me door hoe heftig een eetstoornis eigenlijk is. Het feit dat ik nu depressief ben, antidepressiva slik, paniekaanvallen heb, het vermoeden op een angststoornis bestaat, al een poos thuis zit en voorlopig ook nog niet in staat ben om te werken is vreselijk heftig en zwaar allemaal. Echter, als ik het vergelijk met toen ik midden in de eetstoornis zat, dan vind ik dit eigenlijk allemaal nog wel meevallen. Moet je nagaan… Moet je nagaan hoe zwaar het is om een eetstoornis te hebben! Ik bedoel niet te zeggen van: “Oh, kijk mij het eens zwaar gehad hebben”. Nee, ik bedoel het meer uit een soort verbazing. Ik merk dat ik daardoor ook soms de neiging heb om mijn huidige situatie te onderschatten. Het kan tenslotte nog veel erger.

Ik heb nog steeds diezelfde hardheid naar mezelf als in de tijd dat ik heel diep in de eetstoornis zat. Ik heb eigenlijk de puf en de kracht niet om op te staan, maar toch doe ik het iedere dag. Als de bedrijfsarts zegt dat het heel goed voor me zou zijn om iedere dag een uur naar buiten te gaan, dan doe ik dat. Als er op het doosje medicijnen staat dat ik op moet passen met alcohol, stop ik direct met het drinken van mijn dagelijkse glazen wijn. Pas als de psycholoog tegen me zegt dat angst niet logisch is, durf ik de angst er te laten zijn en het mezelf niet meer kwalijk te nemen dat die angst er is. Ik ben altijd hard geweest voor mijzelf.

Gelukkig gaat die hardheid nu niet meer ten koste van mezelf, zoals dat 15 jaar geleden wel het geval was. In die tijd at ik amper, leefde ik op alcohol en drugs en zat ik ook nog eens vast in een ongezonde relatie. Tegenwoordig staat die hardheid echter in het teken van beter worden. Misschien moet ik het geen hardheid meer noemen. Kan ik het beter wilskracht, doorzettingsvermogen of vastberadenheid noemen. Die hardheid die vroeger overging in verwaarlozing van mijzelf is nu aan het overgaan in zorgzaamheid voor mezelf.

Afwijzing maakt plaats voor acceptatie. Leegte verandert in ruimte.

Voor iedereen die er nog middenin zit: Ieder stukje wat je van je eetstoornis loslaat maakt ruimte voor een stukje vrijheid. Ieder stukje eetstoornis loslaten is een stukje leven terugkrijgen. Jouw leven. Een leven vol liefde, geluk en vreugde waar jij net zoveel recht op hebt als ieder ander op deze wereld. Stukje voor stukje. One step at the time. So, never give up. β™₯

 

19 reacties Voeg uw reactie toe

  1. beyoutifool schreef:

    Heftig artikel! Mooi geschreven.. ik weet niet goed wat zeggen maar ik wens je veel sterkte toe x

    1. Marion schreef:

      Dank je wel πŸ™‚

  2. janie1983 schreef:

    Het raakt me. Woorden heb ik even niet. Wel ontzettend sterk geschreven.

  3. bentenge schreef:

    One step at a time, indeed. Rome wasn’t built in a day, either.

    1. Marion schreef:

      That’s right! πŸ™‚

  4. ditarithika schreef:

    Wat prachtig geschreven, Sterkte!

  5. Petra schreef:

    Wauw! Vooral het laatste stukje tekst. Ik hoop dat de tekst binnenkomt bij de mensen die een eetstoornis hebben. En zo knap dat jij op het punt bent gekomen dat je deze tekst kan schrijven. Ik ‘ken’ je niet als voelt het zo niet maar ik ben echt oprecht trots op je. Knuffel.

    1. Marion schreef:

      Dank je wel, Petra. X

  6. Knap stukje ! Ik ben sterk onder de indruk.

    1. Marion schreef:

      Dank je wel, hoor.

  7. Marielle schreef:

    Geraakt, prachtig en dat komt zeker binnen!
    Wat mooi dat je meer en meer ruimte gaat ervaren!

  8. datzitwelsnor schreef:

    Wat weet je het allemaal weer mooi te verwoorden. Ik vind het heel sterk van je dat je en je mag best tegen je zeggen You Go Girl! πŸ˜‰

  9. Iris schreef:

    Mooi en sterk geschreven!

  10. Marianne schreef:

    Woorden zijn hier overbodig dan alleen een virtuele warme knuffel.

  11. misssexandthecity schreef:

    Dit raakt me,……hou die vastberadenheid vast,…….ontzettend mooi geschreven!

  12. Flavie schreef:

    Om even stil van te worden… dapper!

  13. Saar schreef:

    Als persoon die op de rand gestaan heeft, is het behoorlijk heftig om dit te lezen. Omdat ik nu lees waar ik mezelf voor behoed heb. Langs de andere kant: ik heb ook andere heftige dingen meegemaakt in mijn leven en oh, wat een herkenning als je zegt dat je de situatie vaak voor jezelf onderschat. De vraag “Hoe overleef je dat?” wanneer ik voor het eerst mijn verhaal vertelde, confronteerde mij daarmee.

    Dus onderschat het niet, maar wees heel erg trots op was jij hebt bereikt! Het is schitterend! Ik ben blij dat ik jou op deze manier leer kennen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.