Eetstoornis ~ Herstel: Update #2

Ik heb al zes keer iets geschreven en weer gewist. Waarom? Omdat ik er een mooi klinkend en passend verhaaltje van wilde maken. Onzin. Moet ik niet doen. Als ik wil vertellen hoe het gaat moet ik gewoon vertellen hoe het gaat. Punt.

Feit is namelijk dat het verrekte lastig is. Niet mentaal, maar puur het eten in de praktijk. Normaal eten is al 25 jaar niet meer aanwezig in mijn leven. Dat leer je ook niet van vandaag op morgen. Met regelmaat ga ik ’s ochtends de deur uit zonder ontbijt. Of ik spring om 12:00 uur op de fiets en bedenk pas na een half uur dat ik na mijn ontbijt nog niets gegeten heb. Tegen de tijd dat ik thuis ben is het 14:00 uur en heb ik alleen nog maar een bekertje yoghurt op. Regelmatig eten zit simpelweg niet in mijn systeem. Ik moet iedere dag nadenken: drie volwaardige maaltijden en drie tussendoortjes.

Ook merkte ik dat ik geïrriteerd raakte op het eetstoornisforum. Ik kon me niet goed inleven in anderen, maar ik merkte ook dat ik weer vragen ging stellen aan mezelf. Vergeet je nou echt te lunchen of is dat stiekem de eetstoornis die weer ruimte inneemt? Waarom dat tevreden gevoel dat je nu meer beweegt? Waarom voelt het goed dat je weer wat bent afgevallen? Ik begon alles in twijfel te trekken en dat moet ik niet doen. Ik wéét dat ik nog moet leren om regelmatig te eten. Dat extra bewegen is goed voor iedereen. Het is gewoon gezond en daar voel ik me goed bij. Het is logisch dat ik afval. Ik beweeg iedere dag weer minimaal een uur waar ik tot voor kort alleen maar op de bank hing en op bed lag. Ik heb geen eetstoornis meer, maar door veel op het forum te zijn bracht ik mezelf aan het twijfelen. Een paar dagen geleden schreef ik al dat ik daarom even afstand neem en ik merk dat ik daar een juiste keuze in heb gemaakt.

Ik ben onzeker. Ik ben onzeker over wat er precies met mij aan de hand is. Zal ik ooit een duidelijk antwoord krijgen? Zal het ooit beter worden? Zal de depressie ooit weer over gaan? Zullen de angsten ooit minder worden? Allemaal vragen waar ik nu nog geen antwoord op heb. Dat maakt dat ik ga zoeken naar controle. Die controle kan ik vinden in mijn eetgedrag en daarom moet ik wel heel erg goed op blijven letten. Dat moet ik zelf doen. Ik ben de enige die echt weet waar ik mee bezig ben. De therapie begint volgende week en daar hou ik mij aan vast, want op dit moment bevind ik mij, ongewild, op heel glad ijs. Gelukkig ben ik mentaal sterk genoeg om op de been te blijven, dat voel ik, maar ik moet alert blijven. Een eetstoornis is een sneaky bitch. Ze staat dagelijks op de loer om te kijken of je de deur wel goed achter je dichtdoet. Want oh wee als ze ergens een kiertje ziet. But don’t worry, Missy, I’m watching you too! ♥

 

29 thoughts on “Eetstoornis ~ Herstel: Update #2

  1. Hey Marion
    Mooi geschreven!!
    het is ook lastig, je hebt gelijk m.b.t. het stukje over dat je het zo lang niet gedaan hebt! En dat is oefening, het is nieuw gedrag en nieuw gedrag aanleren heeft tijd nodig! Je kan jezelf hierin ondersteunen door erop te anticiperen (opschrijven/klaarleggen etc).
    Dan het andere stukje, ja een es is “sneaky” vooral als het er zo lang geweest is maar het feit dat je dit zo helder hebt voor jezelf getuigd wel van inzicht en kracht!
    Het ijs is heel glad en alles is onzeker en ik denk dat je dit stukje ook mag meenemen in therapie!

    Al die vragen..lastig…stap voor stap Marion!
    Blijf bij jezelf!!

    Sterkte!

  2. ‘Een eetstoornis is een sneaky bitch. Ze staat dagelijks op de loer om te kijken of je de deur wel goed achter je dichtdoet. Want oh wee als ze ergens een kiertje ziet…’

    Pijnlijk voor mij om dit te lezen… Ik moet constant op mijn hoede blijven.

    Ik vind dat je het goed verwoord hebt. Je bent een sterke vrouw. Je komt er wel.

    1. Maar ik blijf er in geloven dat ik, en ook jij, op den duur steeds relaxter hiermee op kunnen gaan. Dat we steeds sterker worden en dat op onze hoede zijn straks een simpel oogje in het zeil houden wordt. We moeten de overhand zien te krijgen en dat komt geleidelijk aan. Dank je wel, Janie.

    1. Toen ik dat stukje over Vertrouwen las vanmiddag dacht ik: Jij hebt een gave om op het moment dat ik het nodig heb de juiste artikelen te plaatsen. Ik zei dat al een keer eerder. Jij reageerde toen geloof ik met de opmerking dat ik op de juiste dingen las en zag op de momenten dat ik het nodig heb. Welke van de twee het ook is, dank je wel, Marianne.

      1. Dat klopt Marion, daar hebben we het eerder eens over gehad, hoor en lees dat ook veel van anderen. Zie het maar zo, alles samen is één groot geheel dat je ontvangen mag. Graag gedaan 🙂

  3. Heftig hoor! Het is niet niks, waar jij mee te dealen hebt. Heel knap van je dat je zo open en eerlijk bent over je eetstoornis. Ik hoop dat je snel merkt dat de therapie helpt. Volgens mij zou dat een fijne steun in de rug zijn.

  4. Succes! Je kunt het! Laat die sneaky bitch niet binnen komen!
    Hopelijk kun je op een gegeven moment een slotje op die deur zetten, misschien wel met behulp van de therapie, zodat je rustig kunt adem halen en kunt genieten van je leven.

  5. Die sneaky bitch komt er niet in!
    Al dat twijfelen is trouwens doodnormaal hoor. Bij mij gaat het over andere zaken, maar toch, je vraagt je af of het ooit voorbij gaat. Of je je ooit beter voelt. Of je zelfs ooit eens ‘normaal’ zal zijn. Normaal ben ik nog steeds niet, maar wel helemaal heppie met mezelf nu. Dat gaat jou ook lukken! Er liggen een paar moeilijke hindernissen voor je op je weg, maar hé, wat zou het leven zijn als alles van een leien dakje liep. Neem die hindernissen en weet dat er op een dag, in de toekomst, ook eens op een natuurlijke manier een glimlach op je gezicht komt en je je goed voelt. En misschien heb je dan ook nog echt zin in een ijsje 😉 ❤

    1. Dat is ook zo. Soms denk ik: Ik moet niet twijfelen, ik mág niet twijfelen. Maar natuurlijk wel, dat is logisch en mens-eigen. Zo is het. Die natuurlijke glimlach gaat komen. Voor jou én voor mij 🙂

  6. Ah het is zo verrekte lastig om nog te kunnen zien en ontdekken wat van de echte Marion komt en wat de eetstoornis is. Hele herkenbaar probleem, en o zo lastig want: waar moet je nu naar luisteren?

    Ik denk echt dat je een goede stap hebt gezet om afstand te nemen van het forum. Dat geven aan anderen wat je jezelf niet kan geven is heel lastig..Ik gun je echt dat je ook volledige rust krijgt in die beslissing.

    Je mag er zijn, gewoon om wie je bent. Vergeet dat nooit!

    1. Dank je wel, Jeanine, wat een fijne reactie. En wat je zegt… ”Dat geven aan anderen wat je jezelf niet kan geven…” zo had ik het nog niet bekeken. Dat is bijna (zoniet compleet) onmogelijk.

      1. Precies! (Zo heb ik geen stage kunnen lopen dit jaar omdat ik ook niet kon geven..) En dat kan echt heel lastig zijn om te accepteren, maar daarom ben ik wel echt fan van deze beslissing van je. 🙂

  7. Ik ben er van overtuigd dat jij missy idd prima de baas kan, want je bent idd mentaal rete sterk 🙂 Wat misschien kan helpen met je maaltijden is een alarm in je telefoon aanzetten, baat het niet dan schaad het niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s