Eetstoornis ~ Herstel: Voor het eerst

Een poos geleden dat ik over mijn eetstoornis schreef. Toch was ik best wel weer veel met eten bezig de laatste week. Ik kwam eigenlijk structureel een paar honderd calorieën per dag tekort. Eet dan gewoon een boterham extra zou je denken, maar helaas, zo makkelijk gaat dat (nog) niet. Ik at weer erg gestructureerd. Weinig afwisseling. Geen spontaniteit. Ik bekeek de calorieën en de hoeveelheid suiker op een flesje Appelsientje.

Aan de andere kant koos ik tijdens een lunch wel voor het grootste broodje wat er lag. Het was eveneens het laatste broodje van die soort. Twee dingen die ik voorheen nooit, maar dan ook nooit zou doen. Altijd een normale boterham nemen als die er zijn. Als die er niet zijn pak je het kleinste broodje. Ergens het laatste van pakken doe je niet. Altijd keus overlaten voor een ander. Nu pakte ik dus gewoon dat hele grote donkerbruine broodje waar er nog maar eentje van was. Ik pakte ook twee keer beleg, want ik ging het broodje aan beide kanten beleggen. Eén kant met kaas, één kant met eiersalade. Vroeger was dat on-mo-ge-lijk. Minimaal beleggen en gewoon kaas of jam, geen luxe beleg zoals eiersalade.

Gisteravond 18:00 uur. Ik belde even naar mijn moeder om te vragen hoe het met haar ging. Daarna zou ik eten gaan maken. Dat verliep allemaal even anders. Tijdens het telefoongesprek ging de bel. Ik hoorde niet meer wat mijn moeder zei. Peter deed de deur open. Onze oude buurjongen. Ik liep met de telefoon aan mijn oor naar boven. Ergens in de verte hoorde ik mijn moeder zeggen: ”We bellen morgen wel. Ga maar genieten van je bezoek.” Ik zei ”Ja, ja, doe ik”, hing op en ging beduusd op de rand van mijn bed zitten. En nu? Ik moet nog eten. Dat kan niet met iemand erbij. En hij is altijd zo druk. Wat moet ik zeggen? Of zal ik maar boven blijven? Mijn hartslag was ondertussen verdubbeld. Angstige gedachten raasden ongecontroleerd door mijn hoofd.

Wooow, ho, stop! Het is je ouwe buurjongen. Hij was kind aan huis vroeger. Hij kent jou heel goed. Hij zal je heus wel begrijpen! Ik stond op, liep de trap af, de woonkamer in. Ik liep naar hem toe, gaf hem een hand en vroeg hoe het met ‘m ging. Ik pakte mijn glas drinken en ging erbij zitten. Beetje onwennig, maar al snel voelde ik de angst en onrust wegzakken. Het ging zelfs zo goed dat ik besloot gewoon eten te gaan maken. Ik maakte salade met gekookt ei en gebakken vegaspekreepjes en een broodje erbij. Daarna ging ik weer bij ze zitten. Etend en wel. Ja, etend en wel!!! Ik heb dus gewoon nog nooit in mijn eigen huis avondeten gemaakt en dat opgegeten waar een ander dan Peter bij was. Megaoverwinning! Vervolgens vroeg mijn buurjongen hoe het op mijn werk was. Niet goed, zei ik. Ik vertelde van de depressie, de medicijnen en dat ik dus al een poos thuis zat. Hij bood zijn excuses aan dat hij zomaar langskwam en hij stond al bijna op om te gaan. Ik zei hem dat hij altijd langs kon komen en dat als het echt niet uit zou komen ik dat voortaan gewoon zou zeggen. Daarna vertelde ik hem dat ik na het eten naar boven zou gaan, dat dat niets met hem te maken had, maar dat ik veel moet rusten en dat hij zo lang kon blijven als hij wilde.

Nu ik het zo opschrijf klinkt het allemaal zo eenvoudig. Toch is het dat niet. Ik ga het ook niet minder groot maken dan het is, want voor mij was het echt een euforisch moment. Het eten maken, het eten opeten in het bijzijn van mijn buurjongen, het vertellen van de depressie en ook aangeven dat hij altijd langs kon komen en voor mezelf hardop uitspreken dat ik mijn grenzen aan zou geven als het een keer niet uit zou komen. Ja, het klinkt allemaal zo eenvoudig. Voor mij was het echter de allereerste keer. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Eetstoornis, Persoonlijk

33 Reacties

Voel een beetje “trots” , wat doe je dit goed. Je maakt niet eens meer baby stappen maar grote stappen. Ookal kost het je moeite en lukt het je toch die ene keer niet om het aan te geven, toch heb je gezegd dat je het zou doen en dat is ook al heel wat. Wat goed dat je zelfs je eten in het bijzijn van hem kon opeten. Het klinkt best heftig jou leven! Maar ik lees het heel graag, je maakt geen baby stappen meer!!

Gefeliciteerd zeg! Dat is een mooie stap! En inderdaad een overwinning! De eerste succeservaring. Hou hem maar goed bij voor als je de volgende keer nog een eens niet goed weet wat je moet doen… Het kan gewoon 🙂

Wauw, ik vind het wel heel wat. Wat een mooie grote stap! Het is voor mij nauwelijks voor te stellen om niet te kunnen eten waar anderen bij zijn, maar het gevoel van een persoonlijke doorbraak, hoe klein het voor anderen ook kan zijn, ken ik zeker wel. En wat heb jij dit knap gedaan! Ik voel me ook helemaal trots door je blog, haha.

Voor jou was het niet eenvoudig, maar juist super knap! Je hoeft er niks kleins van te maken, want voor jou was het een grote stap en daar mag je trots op zijn! Stiekem ben ik dat wel 🙂

Jeetje, wat goed van je! Volgens mij is dit echt wel een hele grote stap. Wees gewoon trots op jezelf. Niet afschuiven alszijnde ‘klinkt makkelijk’ als het niet makkelijk is! Super van je!

Ja, mijn psycholoog kon het ook echt niet geloven vanochtend. Ik schreef het misschien niet duidelijk, maar ik bedoelde juist dat ik het niet kleiner wilde maken. Ben er echt heel erg trots op. Grote stap. Dank je wel voor je reactie, Kimberley!

Super respect meis! Dit is idd een enorme stap en het is fijn dat je hem nu genomen hebt. Het zal steeds makkelijker gaan denk ik, want de eerste keer die is het lastigst. Dan moet je nog zelf ondervinden dat idd de wereld niet vergaat enzo. Je bent gewoon een topper xxx

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: