Persoonlijk

Persoonlijke Update #6


Getagd: , , .

Ik kan niet eten waar iemand bij is.
Waarom niet?
Nou, omdat die ander dan misschien denkt … wat eet zij veel. Of raar. Of vies.
Wat zou die ander nog meer kunnen denken?
Uh …
Wat vind jij er zelf van als je eet? Wat voor gedachten heb je over eten?
Eten is zwak. …
Eten is zwak. Oké. Waarom?
Omdat ik … eten geeft me een gevoel van controle. Als ik niet eet voelt dat sterk. Als ik eet voelt het zwak. Als falen.
Waarom voelt dat zo?
Ja Jezus… Uh, omdat als ik meer eet dan ik wil, ik de controle kwijt ben.
En dan?
En dan? Niks. Dan ben ik de controle kwijt.
Wat gebeurt er dan?
Dan ben ik zwak. Dan heb ik gefaald. Dan ..

Kut. Ik ben nog steeds bang om dik te worden. Ik link eten nog steeds aan dik worden, aan zwak zijn, aan minder zijn dan de ander. Let wel, dit geldt alleen voor mijzelf. De rest van de wereld mag eten wat hij of zij wil, zoveel wegen als hij of zij doet, maar ik niet. Fuck. Fuck. Fuck. Hier had ik niet op gerekend. Ik had gerekend op mijn trotse gevoel van gisteravond. Dat was er ook. Ik voelde ook wel een beetje trots toen mijn psycholoog zei hoe gaaf hij het vond dat ik dat gedaan had. Die trots verdween echter als sneeuw voor de zon toen hij mij strak naar de gedachte “Eten is zwak” leidde. Shit. Ik voelde me als een dier wat in de val gelokt was en nu opgesloten zat in een veel te klein kooitje. Ik was boos en verdrietig. Teleurgesteld in mezelf. Ik voelde me een kortzichtig piswijf wat kennelijk niet verder kan kijken dan haar uiterlijk.

Terwijl ik na de therapie niet naar huis ging maar aan de rand van het water ging zitten om alles nog even te laten bezinken, besefte ik dat ook dat niet waar was. Ik ben niet kortzichtig. Ik ben helemaal niet gericht op uiterlijk. Ik vind mezelf niet lelijk of dik. Sterker nog, ik ben dik tevreden met mezelf. Waar ik bang voor ben is wat anderen van mij vinden. Ik ben bang dat anderen mij dik, lelijk of raar vinden. Ik ben bang dat anderen mij zwak of slap vinden. Ik ben bang dat ik niet aan de verwachtingen van anderen kan voldoen. Waarom? Zover ben ik nog niet, maar kennelijk vind ik de mening van anderen belangrijker dan die van mijzelf.

Ik ben heel graag boven op onze slaapkamer. Alleen. Alleen dan voel ik complete rust en ontspanning. Zodra ik beneden kom en Peter is er, dan voel ik een hele lichte vorm van druk. Een licht verwachtingspatroon waarvan ik heel duidelijk weet dat die vanuit mijzelf komt en niet vanuit Peter. Echter, komt er iemand anders binnen of ga ik naar mijn ouders, vriendin, werk, familie, dan loopt altijd die man achter me die me in het vizier heeft. De hele dag wordt ik onder schot gehouden. Ik loop, ren, ontwijk, vlucht en indien nodig verstop ik me. Als de dag voorbij is en ik eindelijk naar boven kan, pas dan kan ik mij ontspannen. Ik voel mijn schouders zakken als ik nog maar halverwege de trap ben. Als ik bovenaan de trap ben is mijn hoofd al leeg. In luttele seconden is de rust en kalmte weder gekeerd.

Het is nog steeds overleven in plaats van leven. Maar er komt een tijd … ♥

23 Comments

  • Heel veel herkenning…
    Onthoud: ondanks de ideeën in je hoofd heb je gisterenavond toch bij die buurjongen gegeten. Dat is wel een kleine overwinning. En die verwachtingen, die verdwijnen op een dag wel, of toch voldoende dat ze draagbaar zijn, zeker weten.

  • Mooi om te lezen. Therapie is moeilijk. Werken aan jezelf is nooit gemakkelijk en soms is het heel confronterend vind ik. Maar onthoud dat je heel goed bezig bent, echt waar. Je komt er wel! Liefs!

  • Ergens wel herkenbaar. Maar ik weet zeker dat je straks leeft ipv overleeft. Je bent al zulke grote stappen aan het maken. Diep respect voor het pad dat je kiest en afloopt en hoe je het met ons deelt. En weet je wat ik van je vind? Een geweldig mooie vrouw; van binnen en van buiten. Liefs!

  • Ik heb helemaal geen eetstoornis, maar toch is dit herkenbaar,….dat gevoel van controle, ik heb dat met orde en symmetrie, in huis moet alles zijn zoals dat ik het wil en dat geeft rust, ik ga achter iedereen zijn kont alles weer goed zetten en opruimen, het is sterker dan mezelf. Uiteraard is dat van een ander niveau en kan je het niet vergelijken, maar als ik controle heb dan voel ik me goed, dreig ik controle te verliezen dan ga ik in stressmodus,……terwijl dat ik weet dat controle een illusie is.

  • Zucht… niet altijd gemakkelijk hé die weg naar boven.
    Een voorzichtige bedenking, er is niemand die zonder een beetje erkenning van buitenaf kan, maar als die behoefte heel duidelijk aanwezig is (ook bij mij trouwens) is er volgens mij toch (nog) een probleem met zelfafwijzing. Een hele tijd geleden las ik het fascinerend boek ‘Verslaafd aan liefde, De weg naar zelfacceptatie’ van Jan Geurtz. Van sommige hoofdstukken werd ik bijna achterover geblazen. Gaat over de verslaving aan waardering van anderen. Zo herkenbaar. ‘k Zou het beter zelf ook nog eens lezen 😉
    Als vrouw hebben we volgens mij ook vaker dat gevoel omdat er zo veel van ons verwacht wordt.
    Je bewijst echter ook dat je stappen zet en vooruitgang maakt, af en toe even twijfelen hoort daarbij. Het feit dat je je verhaal hier deelt, dat je dingen voor jezelf doet om te evolueren zegt duidelijk dat het basis graag zien van jezelf er alvast al is en dat je veel kracht in je hebt. Yes, you can 🙂 Goeie moed verder en vier elke overwinning, hoe klein die ook mag lijken!

  • Door de situatie te kunnen controleren lijkt het alsof je controle over jezelf hebt. Niets is minder waar. Ik hoop dat je ooit zónder deze gedachten met iemand samen kunt eten!

  • Na het lezen van je blogje, heb ik het toch even moeten laten bezinken… het moet niet gemakkelijk zijn om zo je dagen te slijten, verschrikkelijk vind ik het zelf, zo belastend voor je.
    Je bent al een heel eind op weg… je komt er zeker en vast!

  • Ergens vind ik je verhaal wel heel herkenbaar! Ik denk dat iedereen wel waardering van anderen wil. Zelf merk ik het ook wel; je weet dat mensen iets van je verwachten en daar ga je je naar gedragen. Eerder kon ik die verwachtingen niet aanpassen, dat durfde ik niet op de een of andere manier, maar gelukkig gaat dat steeds stapje voor stapje beter en vaak word het uiteindelijk alleen maar gewaardeerd dat ik doe wat ik wil en niet wat ik denk dat iedereen wil dat ik doe en wie ik ben.
    Ik denk dat jij er ook echt wel gaat komen! Het feit dat je alles duidelijk neer weet te zetten op je blog en erover nadenkt is al een hele grote stap!

  • Ik vind het echt verschrikkelijk om te lezen hoe je het leven beleeft. Je komt hier vast en zeker door, want je staat open voor nieuwe denkrichtingen, lees ik uit je verhaal. En qua druk voelen, ik denk dat dat voor iedereen geldt, het gaat er om dat gevoel van druk niet te laten overheersen en af en toe naast je neer te leggen. Moeilijk, maar het kan!

  • Ik heb ooit ook cognitieve gedragstherapie gehad. Het was erg confronterend en soms heel pijnlijk kan ik me nog herinneren. Uiteindelijk ben ik er wel – hoe cliché dit ook mag klinken – sterker door geworden. Het was iedere keer weer door een zure appel heen bijten. Soms werkelijk met lood in mijn schoenen naar de psycholoog gegaan. Aan jezelf werken is niet easy. Ik gun jou met alle oprechtheid al het geluk in het leven, dus ik wens je veel succes met alles. En ik weet het zeker: you can do it!

  • Ik kom hier via een tip van een mede blogger.
    Ik herken heel erg het “wat een ander van me vindt” dilemma. Ik maak me daar ook veel en veel te druk om. Toch is het enorm knap dat je dit dan hier gewoon plaatst. Want je stelt je enorm kwetsbaar op!

    • Hoi Nicole,
      Leuk en fijn dat je hier even een kijkje komt nemen. Het schrijven helpt me enorm. De reacties steunen me wellicht nóg meer. Dat maakt dat ik in het ”echte” leven me ook steeds zekerder voel en steeds meer mezelf durf te zijn. Ik ben er nog niet achter waarom ik het zo belangrijk vind wat anderen van mij vinden. Want ik ben tevreden met mezelf! Waarom maak ik het mezelf dan zo moeilijk? Ik hoop daar door mijn therapie achter te komen en dan deel ik het op mijn blog. Op die manier hoop ik anderen, waaronder misschien jij wel, ook weer een stukje verder te helpen. Dank je wel voor je reactie!

  • Hoe sprakeloos jij was van de blog van mij gisteren…… mij overkomt nu een beetje hetzelfde met jouw verhaal hier. Want lieve schat, denk je dat mensen echt zo kortzichtig zijn dat zij jou beoordelen op je uiterlijk? Ok ik ken je niet persoonlijk maar wat ik van je hier zie ben echt 1 van de mooiste mensen die ik in lange tijd tegengekomen ben: sterk, oprecht, gevoelig, meelevend. Je bent echt een geweldig persoon en je uiterlijk, specifiek je gewicht, staat daar los van. Hoop dat je dat zelf ook gaat zien. Knuffel meis Xxx

    • Ja, ik doe anderen inderdaad ook een beetje tekort ja. Het is gewoon zo’n enorm grote angst. Ik wil dit met mijn psych gaan bespreken. Ik heb namelijk niet zo’n enorm laag zelfbeeld en ik heb ook geen minderwaardigheidscomplex of zo. Er moet iets achter zitten. Dat zal vast en zeker pijnlijk zijn, maar ik kan er pas wat mee als ik weet wat het is. Je bent lief, Joyce. Echt, wat je zegt is echt tof. Dank je wel. X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s