Eetstoornis ~ Herstel: Verantwoordelijkheid

Als eerste wil ik aangeven dat wat ik hier ga schrijven niet medisch onderbouwt is. Het is mijn mening, mijn visie en deze is gebaseerd op mijn eigen ervaringen. Het is niet dé weg naar herstel, het is mijn weg, maar ik hoop misschien een stukje bij te kunnen dragen aan het herstel van anderen.

Het eerste wat ik deed toen ik ”besloten” had dat ik wilde herstellen, was verantwoordelijkheid nemen. Iedereen die zelf een eetstoornis heeft, heeft gehad of iemand in zijn nabije omgeving kent die daarmee worstelt, zal deze zin kennen: ”Ik kan er niks aan doen, dat is de eetstoornis.” Zo voelt het ook echt. De eetstoornis bepaald wat je mag eten, wat je mag drinken, hoeveel en wanneer. Dat dat niet waar is, was het eerste wat ik onder ogen moest zien. Het is niet de eetstoornis die bepaald wat ik wel of niet mag. Het is niet de eetstoornis die zegt dat ik dik ben. Het is niet de eetstoornis die zegt dat ik moet afvallen. Dat ben ik. Ik vind mezelf niet goed genoeg. Ik vind dat ik minder moet eten. Ik vind dat ik strenger moet zijn voor mezelf. Dat vind ik, niet de eetstoornis.

Vanaf het moment dat ik de eetstoornis als onderdeel van mijzelf ging zien in plaats van een externe factor, had ik de controle weer terug. Het drong allemaal tot me door. Ik ben niet tevreden met mezelf. Ik vind mezelf niet goed genoeg en dus leg ik mezelf restricties op. Ik zorg niet goed voor mezelf. Ik verwaarloos mezelf. Ik doe het allemaal zelf. Je zou verwachten dat dat een klap in mijn gezicht was, maar dat was het niet. Ik was opgelucht! Ik was blij! Want als ik het allemaal zelf in de hand had, dan kon ik er dus ook zelf voor zorgen dat ik beter zou worden. Ik kon gaan vechten. Ik was niet meer machteloos en afhankelijk. Ik kon gaan vechten en nog mooier, ik ging winnen. Hoe dan ook! Ik had maar één tegenstander en dat was ik zelf. Dus al moest ik strijdend ten onder gaan, zolang ik vecht ben ik de winnaar.

En vechten doe ik. Iedere dag boek ik wel weer ergens een overwinning. Soms groot, soms klein. Ik heb de stap naar hulp gezet twee maanden geleden. De moeilijkste stap die ik ooit heb gemaakt en de grootste overwinning tot nu toe. Gisteren had ik weer een kleine overwinning. Ik was in de supermarkt en daar werden minidonuts aangeboden. Ik zou nooit iets aannemen of pakken in de winkel tussen allemaal mensen. Geen stukje kaas, maar al helemaal niet iets zoets. Gisteren deed ik het wel. Nee, het was niet echt lekker, ik hou niet zo van zoet, maar daar gaat het helemaal niet om. Het was weer een overwinning en al die kleine overwinningen heb ik nodig om de eindstreep te halen.

Want echt, je moet het zelf doen. Jij bepaalt. Jij hebt de controle. Jij kiest of je goed voor jezelf zorgt of niet. Neem die verantwoordelijkheid alsjeblieft. Het klinkt heel eng, maar het is dé manier om de controle weer terug te krijgen. Zorg goed voor jezelf, want je bent het echt meer dan waard. ♥

46 thoughts on “Eetstoornis ~ Herstel: Verantwoordelijkheid

  1. Het is zo waar… Sinds ik de verantwoordelijkheid heb genomen boek ik steeds meer vooruitgang. Het gaat niet snel en dat hoeft ook niet. Wat je zegt: ‘Het was weer een overwinning en al die kleine overwinningen heb ik nodig om de eindstreep te halen.’

    Met trotsheid volg je ik je ontwikkelingen. En bij elke vooruitgang juich ik! Ik ben zo blij voor je! Je doet het super! ❤

  2. Mooi gezegd! Verantwoordelijkheid nemen is zéker een horde in de richting van herstel. Enne, stoer dat je de donut hebt aangenomen. Ik heb op die manier vandaag een zak snoep en chocola lachend aanvaard. 😉

    Daaaaaag eetstoornis!

  3. Dat is nou wat ze noemen: ‘de knop omzetten’. De knop van slachtoffer naar verantwoordelijkheid nemen. Dan kan je vechten! Pas dan kan je ook echt winnen! Knap meid, wat je allemaal overwint en mooi hoe je er over schrijft!

  4. Mooi geschreven! Ik vind het echt bijzonder om te zien hoe sterk je bent en hoe je vecht! Je grootste vijand ben je inderdaad zelf, goed dat je dus ook gewoon die donut hebt geproefd!

  5. Wat een mooie woorden, en wat knap dat je die verantwoordelijkheid hebt gevonden en genomen. De eerste belangrijke stap naar de overwinning! Succes met alle overige stapjes in je strijd.

  6. Eigen verantwoordelijkheid, daar ben ik het helemaal mee eens. Er is alleen één gevaar: ik ga het mezelf ontzettend kwalijk nemen als het een dag of een week echt niet lukt. Want dat is dan ook mijn eigen schuld. Eigen verantwoordelijkheid dus, met de ruimte om fouten te maken. Al doende leert men 🙂

    1. Nee, dat moet je echt niet doen! Verantwoording nemen is het één, geen fouten meer mogen maken of nooit meer een terugval mogen hebben, dat mogen we onszelf nooit opleggen! Je zegt het mooi: Verantwoordelijkheid nemen met de ruimte om fouten te mogen maken 🙂

  7. Jij bent echt een inspiratie voor velen marion! Want dit kan ook bij andere dingen/problemen heel waardevol zijn !!
    Ik heb bewondering voor al je stappen en ook hoe je er zelf naar terugkijkt!
    Je mag trots zijn, heel trots!
    Bedankt voor deze blog, het raakt me

    1. Heel mooi geschreven. T klinkt bijna makkelijk maar dat is het niet. Heel knap dat je deze knop hebt omgezet. Ik ga jou manier ook proberen om weer gezond te leven. Ik doe het mezelf aan, ik wil gezonder leven en ik kan dit. Bedankt voor dit inzicht!

      1. Dat klinkt wel erg hard, Joyce. ”Ik doe het mezelf aan”. Echt niet, niemand kiest voor een eetstoornis. Maar onthou dat zodra je voelt dat je sterk genoeg bent om die verantwoording te dragen, je de controle weer in eigen hand hebt. Met vallen en op staan, net als ik, maar JIJ hebt de controle. Nooit meer aan jezelf twijfelen. Jazeker dat je dit kan. X

        1. Oh sorry, ik heb geen eetstoornis. Bij mij gaat t ‘slechts’ om wat kilos die er juist beter af zouden kunnen. Ik ben erg tevreden met mezelf maar ik wil het zooo graag, ik vind alleen altijd n excuus. Hard zijn voor mezelf werkt voor mij. Maar dit is niet bedoelt voor iedereen die met n eetstoornis kampt. Ik bedoel meer dat het voor alles bruikbaar is, verantwoordelijkheid nemen. Knap dat jij dat in deze situatie hebt gedaan!

  8. Mooi geschreven ik heb echt heel veel respect voor je en je gaat de goede richting op (dit klinkt misschien raar maar bedoel het goed haha) x

  9. Wat heb je dat mooi neergezet! Hopelijk zijn deze woorden inspirerend voor veel mensen. En elke stap die je zet, hoe klein ook, is er een. En elke stap verdient een schouderklopje. Meid wat ben jij mooi de weg aan het bewandeld. Kanjer!

  10. Mooie (zelf)analyse! Op het moment waarop we inzien waarin we zelf aandeel hebben,kan de eigenlijke verandering beginnen. Wat je zegt van niet dé weg, maar jouw weg kan ik alleen maar bevestigen. We kunnen verschillende aspecten delen, maar we blijven individuen en moeten voor een stuk zelf uitzoeken wat voor ons werkt en wat niet, incluis het niet altijd vertrouwen op dokters. Ze weten het niet altijd beter. Van lotgenoten leer je vaak meer. Goed bezig 🙂 !

  11. Een mooi inzicht om de eetstoornis als onderdeel van jezelf te zien, daarop verder te werken met jezelf om de controle terug te krijgen.
    Enne, die schaal met donuts, dat was jij dus 😉

  12. Mooi geschreven en een prachtige afsluiting! Een boodschap die iedereen mag horen. Echt fijn dat je weer zo’n trots moment had! Jammer dat het niet zo lekker was, ik kwijl zelf al weg bij het ZIEN van die mini-donut, haha 😛

  13. Verantwoordelijkheid nemen is een belangrijke stap. En iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen leven en zijn eigen geluk. Hoe ‘moeilijk’ dit ook kan klinken.
    Geweldig dat je dat gedaan hebt en dat je stapje per stapje vooruit blijft gaan!

  14. Mooi geschreven!! Zo is het helemaal, het is moeilijk, maar stapje voor stapje gaat het lukken. Blijf in jezelf geloven. Ik worstel al dertig jaar met een eetstoornis en het gaat niet over eten, het gaat om zelfacceptatie!! Ik heb in die dertig jaar 3 keer een zware terugval gehad. De laatste een jaar geleden en ik vecht ook terug net als jij. Het gaat nu een stuk beter en voor het eerst in mijn leven ben ik blij met mezelf, ik mag er zijn!

    Ik vind het fijn om je blog te lezen, het geeft mij het gevoel dat ik niet de enige ben. Ik haal kracht uit je blog. Dank je wel.

    1. Wat fijn om te lezen dat je nu blij bent met jezelf, dat je er mag zijn. Die kant ga ik ook op, maar het is een lange weg. Ik herken wat je zegt hoor: ik ben ook blij met reacties zoals die van jou. Herkenning en weten dat je niet de enige bent geeft een heel versterkend gevoel. Samen komen we er wel. Dus jij ook dank je wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s