Eetstoornis, Persoonlijk

Eetstoornis ~ Herstel: Verantwoordelijkheid


Getagd: , , .

Als eerste wil ik aangeven dat wat ik hier ga schrijven niet medisch onderbouwt is. Het is mijn mening, mijn visie en deze is gebaseerd op mijn eigen ervaringen. Het is niet dé weg naar herstel, het is mijn weg, maar ik hoop misschien een stukje bij te kunnen dragen aan het herstel van anderen.

Het eerste wat ik deed toen ik ”besloten” had dat ik wilde herstellen, was verantwoordelijkheid nemen. Iedereen die zelf een eetstoornis heeft, heeft gehad of iemand in zijn nabije omgeving kent die daarmee worstelt, zal deze zin kennen: ”Ik kan er niks aan doen, dat is de eetstoornis.” Zo voelt het ook echt. De eetstoornis bepaald wat je mag eten, wat je mag drinken, hoeveel en wanneer. Dat dat niet waar is, was het eerste wat ik onder ogen moest zien. Het is niet de eetstoornis die bepaald wat ik wel of niet mag. Het is niet de eetstoornis die zegt dat ik dik ben. Het is niet de eetstoornis die zegt dat ik moet afvallen. Dat ben ik. Ik vind mezelf niet goed genoeg. Ik vind dat ik minder moet eten. Ik vind dat ik strenger moet zijn voor mezelf. Dat vind ik, niet de eetstoornis.

Vanaf het moment dat ik de eetstoornis als onderdeel van mijzelf ging zien in plaats van een externe factor, had ik de controle weer terug. Het drong allemaal tot me door. Ik ben niet tevreden met mezelf. Ik vind mezelf niet goed genoeg en dus leg ik mezelf restricties op. Ik zorg niet goed voor mezelf. Ik verwaarloos mezelf. Ik doe het allemaal zelf. Je zou verwachten dat dat een klap in mijn gezicht was, maar dat was het niet. Ik was opgelucht! Ik was blij! Want als ik het allemaal zelf in de hand had, dan kon ik er dus ook zelf voor zorgen dat ik beter zou worden. Ik kon gaan vechten. Ik was niet meer machteloos en afhankelijk. Ik kon gaan vechten en nog mooier, ik ging winnen. Hoe dan ook! Ik had maar één tegenstander en dat was ik zelf. Dus al moest ik strijdend ten onder gaan, zolang ik vecht ben ik de winnaar.

En vechten doe ik. Iedere dag boek ik wel weer ergens een overwinning. Soms groot, soms klein. Ik heb de stap naar hulp gezet twee maanden geleden. De moeilijkste stap die ik ooit heb gemaakt en de grootste overwinning tot nu toe. Gisteren had ik weer een kleine overwinning. Ik was in de supermarkt en daar werden minidonuts aangeboden. Ik zou nooit iets aannemen of pakken in de winkel tussen allemaal mensen. Geen stukje kaas, maar al helemaal niet iets zoets. Gisteren deed ik het wel. Nee, het was niet echt lekker, ik hou niet zo van zoet, maar daar gaat het helemaal niet om. Het was weer een overwinning en al die kleine overwinningen heb ik nodig om de eindstreep te halen.

Want echt, je moet het zelf doen. Jij bepaalt. Jij hebt de controle. Jij kiest of je goed voor jezelf zorgt of niet. Neem die verantwoordelijkheid alsjeblieft. Het klinkt heel eng, maar het is dé manier om de controle weer terug te krijgen. Zorg goed voor jezelf, want je bent het echt meer dan waard. ♥

46 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s