Eetstoornis ~ Herstel: Verantwoordelijkheid

Als eerste wil ik aangeven dat wat ik hier ga schrijven niet medisch onderbouwt is. Het is mijn mening, mijn visie en deze is gebaseerd op mijn eigen ervaringen. Het is niet dé weg naar herstel, het is mijn weg, maar ik hoop misschien een stukje bij te kunnen dragen aan het herstel van anderen.

Het eerste wat ik deed toen ik ”besloten” had dat ik wilde herstellen, was verantwoordelijkheid nemen. Iedereen die zelf een eetstoornis heeft, heeft gehad of iemand in zijn nabije omgeving kent die daarmee worstelt, zal deze zin kennen: ”Ik kan er niks aan doen, dat is de eetstoornis.” Zo voelt het ook echt. De eetstoornis bepaald wat je mag eten, wat je mag drinken, hoeveel en wanneer. Dat dat niet waar is, was het eerste wat ik onder ogen moest zien. Het is niet de eetstoornis die bepaald wat ik wel of niet mag. Het is niet de eetstoornis die zegt dat ik dik ben. Het is niet de eetstoornis die zegt dat ik moet afvallen. Dat ben ik. Ik vind mezelf niet goed genoeg. Ik vind dat ik minder moet eten. Ik vind dat ik strenger moet zijn voor mezelf. Dat vind ik, niet de eetstoornis.

Vanaf het moment dat ik de eetstoornis als onderdeel van mijzelf ging zien in plaats van een externe factor, had ik de controle weer terug. Het drong allemaal tot me door. Ik ben niet tevreden met mezelf. Ik vind mezelf niet goed genoeg en dus leg ik mezelf restricties op. Ik zorg niet goed voor mezelf. Ik verwaarloos mezelf. Ik doe het allemaal zelf. Je zou verwachten dat dat een klap in mijn gezicht was, maar dat was het niet. Ik was opgelucht! Ik was blij! Want als ik het allemaal zelf in de hand had, dan kon ik er dus ook zelf voor zorgen dat ik beter zou worden. Ik kon gaan vechten. Ik was niet meer machteloos en afhankelijk. Ik kon gaan vechten en nog mooier, ik ging winnen. Hoe dan ook! Ik had maar één tegenstander en dat was ik zelf. Dus al moest ik strijdend ten onder gaan, zolang ik vecht ben ik de winnaar.

En vechten doe ik. Iedere dag boek ik wel weer ergens een overwinning. Soms groot, soms klein. Ik heb de stap naar hulp gezet twee maanden geleden. De moeilijkste stap die ik ooit heb gemaakt en de grootste overwinning tot nu toe. Gisteren had ik weer een kleine overwinning. Ik was in de supermarkt en daar werden minidonuts aangeboden. Ik zou nooit iets aannemen of pakken in de winkel tussen allemaal mensen. Geen stukje kaas, maar al helemaal niet iets zoets. Gisteren deed ik het wel. Nee, het was niet echt lekker, ik hou niet zo van zoet, maar daar gaat het helemaal niet om. Het was weer een overwinning en al die kleine overwinningen heb ik nodig om de eindstreep te halen.

Want echt, je moet het zelf doen. Jij bepaalt. Jij hebt de controle. Jij kiest of je goed voor jezelf zorgt of niet. Neem die verantwoordelijkheid alsjeblieft. Het klinkt heel eng, maar het is dé manier om de controle weer terug te krijgen. Zorg goed voor jezelf, want je bent het echt meer dan waard. ♥

46 reacties Voeg uw reactie toe

  1. janie1983 schreef:

    Het is zo waar… Sinds ik de verantwoordelijkheid heb genomen boek ik steeds meer vooruitgang. Het gaat niet snel en dat hoeft ook niet. Wat je zegt: ‘Het was weer een overwinning en al die kleine overwinningen heb ik nodig om de eindstreep te halen.’

    Met trotsheid volg je ik je ontwikkelingen. En bij elke vooruitgang juich ik! Ik ben zo blij voor je! Je doet het super! ❤

    1. Marion schreef:

      Goed om te horen dat je steeds meer vooruitgang boekt! En zo lief wat je zegt. Dank je wel. X

  2. Chantal schreef:

    Mooi geschreven! Ben maar trots op jezelf 🙂

  3. Die laatste zin vat alles samen.

  4. Amélie schreef:

    Mooi gezegd! Verantwoordelijkheid nemen is zéker een horde in de richting van herstel. Enne, stoer dat je de donut hebt aangenomen. Ik heb op die manier vandaag een zak snoep en chocola lachend aanvaard. 😉

    Daaaaaag eetstoornis!

    1. Marion schreef:

      Precies! Bye bye! Zwaai zwaai!

  5. Suavemente schreef:

    Ik hoop dat je hiermee meiden die hetzelfde hebben gigantisch inspireert! Mooi!!

  6. ninjamoeder schreef:

    Dat is nou wat ze noemen: ‘de knop omzetten’. De knop van slachtoffer naar verantwoordelijkheid nemen. Dan kan je vechten! Pas dan kan je ook echt winnen! Knap meid, wat je allemaal overwint en mooi hoe je er over schrijft!

    1. Marion schreef:

      Ah, super! Dank je wel!

  7. Ingrid schreef:

    Ik vind het heel knap van je! Je weet het ook mooi onder woorden te brengen, inspirerend.

  8. Kirsty schreef:

    Mooi geschreven! Ik vind het echt bijzonder om te zien hoe sterk je bent en hoe je vecht! Je grootste vijand ben je inderdaad zelf, goed dat je dus ook gewoon die donut hebt geproefd!

    1. Marion schreef:

      Dank je wel. Fijn om te horen!

  9. Natasja schreef:

    Wat een mooie woorden, en wat knap dat je die verantwoordelijkheid hebt gevonden en genomen. De eerste belangrijke stap naar de overwinning! Succes met alle overige stapjes in je strijd.

  10. jeaninehv schreef:

    Respect. Heel veel respect!

  11. Eric schreef:

    Heel erg mooi.
    Respect!

  12. Elske schreef:

    Eigen verantwoordelijkheid, daar ben ik het helemaal mee eens. Er is alleen één gevaar: ik ga het mezelf ontzettend kwalijk nemen als het een dag of een week echt niet lukt. Want dat is dan ook mijn eigen schuld. Eigen verantwoordelijkheid dus, met de ruimte om fouten te maken. Al doende leert men 🙂

    1. Marion schreef:

      Nee, dat moet je echt niet doen! Verantwoording nemen is het één, geen fouten meer mogen maken of nooit meer een terugval mogen hebben, dat mogen we onszelf nooit opleggen! Je zegt het mooi: Verantwoordelijkheid nemen met de ruimte om fouten te mogen maken 🙂

  13. misssexandthecity schreef:

    En het geldt niet alleen bij een eetstoornis, mensen zouden gewoon vaker hun eigen verantwoordelijkheid moeten nemen,..

    1. Marion schreef:

      Oeh, dikke like voor dit antwoord, Miss! XXX

  14. Joni schreef:

    Heeel mooi geschreven! En wat goed dat je die donut hebt geproefd, je mag echt trots op jezelf zijn.

  15. marielle schreef:

    Jij bent echt een inspiratie voor velen marion! Want dit kan ook bij andere dingen/problemen heel waardevol zijn !!
    Ik heb bewondering voor al je stappen en ook hoe je er zelf naar terugkijkt!
    Je mag trots zijn, heel trots!
    Bedankt voor deze blog, het raakt me

    1. Marion schreef:

      Dank je wel, dat doet me goed.

    2. Joyce schreef:

      Heel mooi geschreven. T klinkt bijna makkelijk maar dat is het niet. Heel knap dat je deze knop hebt omgezet. Ik ga jou manier ook proberen om weer gezond te leven. Ik doe het mezelf aan, ik wil gezonder leven en ik kan dit. Bedankt voor dit inzicht!

      1. Marion schreef:

        Dat klinkt wel erg hard, Joyce. ”Ik doe het mezelf aan”. Echt niet, niemand kiest voor een eetstoornis. Maar onthou dat zodra je voelt dat je sterk genoeg bent om die verantwoording te dragen, je de controle weer in eigen hand hebt. Met vallen en op staan, net als ik, maar JIJ hebt de controle. Nooit meer aan jezelf twijfelen. Jazeker dat je dit kan. X

        1. Joyce schreef:

          Oh sorry, ik heb geen eetstoornis. Bij mij gaat t ‘slechts’ om wat kilos die er juist beter af zouden kunnen. Ik ben erg tevreden met mezelf maar ik wil het zooo graag, ik vind alleen altijd n excuus. Hard zijn voor mezelf werkt voor mij. Maar dit is niet bedoelt voor iedereen die met n eetstoornis kampt. Ik bedoel meer dat het voor alles bruikbaar is, verantwoordelijkheid nemen. Knap dat jij dat in deze situatie hebt gedaan!

          1. Marion schreef:

            Oh hahaha, sorry, dan was ik iets te voorbarig. Ik vond het al zo hard klinken! Nu snap ik het. Dan nog, je kan het! 😀

            1. Joyce schreef:

              Ik was ook niet zo duidelijk hihi. Thanks, ik ga ervoor!! 😊

  16. pinkitnl schreef:

    Mooi geschreven ik heb echt heel veel respect voor je en je gaat de goede richting op (dit klinkt misschien raar maar bedoel het goed haha) x

    1. Marion schreef:

      Hihi, nee klinkt niet raar hoor. Ik snap ‘m 😀

  17. Petra schreef:

    Wat heb je dat mooi neergezet! Hopelijk zijn deze woorden inspirerend voor veel mensen. En elke stap die je zet, hoe klein ook, is er een. En elke stap verdient een schouderklopje. Meid wat ben jij mooi de weg aan het bewandeld. Kanjer!

    1. Marion schreef:

      Dat hoop ik ook! Djw.

  18. Mooi geschreven! Heel erg knap van je!
    Ik heb een vriendin die lijdt aan een eetstoornis en jouw blog geeft mij heel veel inzicht in wat zij doormaakt. Dank je wel daarvoor!

    1. Marion schreef:

      Oh, dit is echt heel fijn om te horen! Dit is waar ik het voor doe, hè! Heel fijn!

  19. Copysense schreef:

    Mooie (zelf)analyse! Op het moment waarop we inzien waarin we zelf aandeel hebben,kan de eigenlijke verandering beginnen. Wat je zegt van niet dé weg, maar jouw weg kan ik alleen maar bevestigen. We kunnen verschillende aspecten delen, maar we blijven individuen en moeten voor een stuk zelf uitzoeken wat voor ons werkt en wat niet, incluis het niet altijd vertrouwen op dokters. Ze weten het niet altijd beter. Van lotgenoten leer je vaak meer. Goed bezig 🙂 !

    1. Marion schreef:

      Hele fijne reactie! Dank je wel daarvoor!

  20. artisticstateofmind schreef:

    Heel herkenbaar. Wat heb je dit goed omschreven…

  21. ingridblogs schreef:

    Je kan het! X

  22. jackiedeklerk schreef:

    wat heb je dit mooi geschreven…
    ga mijn vriendin eens op deze blog wijzen, hopelijk heeft ze hier ook iets aan…
    je schrijft het met veel kracht, je vind jouw weg wel…

  23. Joyce schreef:

    Dit is echt zo verschrikkelijk waar, mooi verwoord en nog veel knapper dat je zo voortvarend bezig bent! Respect meis 🙂

  24. els schreef:

    Een mooi inzicht om de eetstoornis als onderdeel van jezelf te zien, daarop verder te werken met jezelf om de controle terug te krijgen.
    Enne, die schaal met donuts, dat was jij dus 😉

  25. Anna Naomi schreef:

    Mooi geschreven en een prachtige afsluiting! Een boodschap die iedereen mag horen. Echt fijn dat je weer zo’n trots moment had! Jammer dat het niet zo lekker was, ik kwijl zelf al weg bij het ZIEN van die mini-donut, haha 😛

  26. Saar schreef:

    Verantwoordelijkheid nemen is een belangrijke stap. En iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen leven en zijn eigen geluk. Hoe ‘moeilijk’ dit ook kan klinken.
    Geweldig dat je dat gedaan hebt en dat je stapje per stapje vooruit blijft gaan!

  27. Wilma schreef:

    Mooi geschreven!! Zo is het helemaal, het is moeilijk, maar stapje voor stapje gaat het lukken. Blijf in jezelf geloven. Ik worstel al dertig jaar met een eetstoornis en het gaat niet over eten, het gaat om zelfacceptatie!! Ik heb in die dertig jaar 3 keer een zware terugval gehad. De laatste een jaar geleden en ik vecht ook terug net als jij. Het gaat nu een stuk beter en voor het eerst in mijn leven ben ik blij met mezelf, ik mag er zijn!

    Ik vind het fijn om je blog te lezen, het geeft mij het gevoel dat ik niet de enige ben. Ik haal kracht uit je blog. Dank je wel.

    1. Marion schreef:

      Wat fijn om te lezen dat je nu blij bent met jezelf, dat je er mag zijn. Die kant ga ik ook op, maar het is een lange weg. Ik herken wat je zegt hoor: ik ben ook blij met reacties zoals die van jou. Herkenning en weten dat je niet de enige bent geeft een heel versterkend gevoel. Samen komen we er wel. Dus jij ook dank je wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.