Eetstoornis, Persoonlijk

Eetstoornis ~ Herstel: Kookstress


Getagd: , , , .

Vanavond maakte ik een grote pan macaroni. Voor mezelf, maar ook voor Peter. Nu hoor ik jullie denken: Krijgt die arme kerel normaal niets te eten dan? Nou, het zit zo.

Toen Peter en ik zo’n 17 jaar geleden gingen samenwonen zat ik diep in mijn eetstoornis. Peter werkte onregelmatige diensten, waardoor we zelden samen aten en ik eigenlijk ongestoord mijn gang kon gaan met (niet) eten. Dat ging jaar in jaar uit zo door, totdat we er eigenlijk allebei aan gewend waren om ons eigen potje te koken. Sterker nog, ik kon niet anders meer. Mijn eten was heilig. Alles moest op vaste tijden, op mijn manier, mijn hoeveelheid, met mijn mijn ingrediënten. Het was zelfs zo erg dat ik mijn eten ook niet kon delen met een ander. Ik kon bijvoorbeeld niet, zoals vanavond, een pan macaroni maken voor ons allebei.

Want wat nou als Peter eerst zou opscheppen en er zou meer overblijven dan ik had ingeschat? Of minder? Of hij zou het niet lekker vinden? Of te vet? Of te zout? Of te flauw? Ik wil ook liever niet tegelijkertijd met een ander eten. Want wat als ik sneller eet? Of juist langzamer? Wat als ik ketchup erbij wil en hij niet? Of wat als hij een gedeelte zou laten staan? Dan moet ik ook wat laten staan. Ik kan niet meer eten dan een ander. Ik kan niet … En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Eten was voor mij een ware martelgang. Denken, afwegen, keuzes maken. Keuzes die gebaseerd waren op onrealistische gedachten. Concentratie. Voorbereiden. Er mag niks mis gaan. Zowel, dan vervalt de maaltijd. Had ik macaroni in mijn hoofd met champignons, ui, paprika en ketchup en is één van de ingrediënten er onverhoopt niet? Jammer, maar dan geen eten. Laat ik iets vallen tijdens het koken? Knoei ik? Jammer, maar dan geen eten. Iedere dag opnieuw een helse strijd. Als ik er zo aan terugdenk waren de voorbereidingen en het maken van het eten nog moeilijker dan het eten zelf. De stress, de angst en de spanning die dat met zich meebracht was onvoorstelbaar groot.

Jarenlang heb ik dan ook niet gekookt. Niet normaal tenminste. Ik wist namelijk dat als er iets fout zou gaan mijn maaltijd in gevaar zou komen en dat wilde ik uit alle macht voorkomen. Daarom at (eet) ik groenten uit blik. Koud. Die zijn al gaar. Als ik ze niet opwarm hoef ik ze ook niet af te gieten. Kan ik ook niet knoeien. Kan er ook niets misgaan. Daarom at (eet) ik vis uit de oven. Die leg je erin, wachten en klaar. Net als ovenfrites. Wachten en klaar. Ik koop kant en klare wokrijst. Geen risico op mislukken. Vleesvervangers. Kan niets mis aan gaan. Beter te kort bakken dan te lang. Ze zijn tenslotte al gaar. Pannenkoeken en eieren bakken, dat kan ik wel. Dat zijn twee dingen die ik ook altijd ben blijven doen. Echter, op de mindere dagen nam (neem) ik nog steeds geen risico en koop ik nog steeds kant en klare pannenkoeken.

De laatste maanden gaat het alsmaar beter. Ik kan nog steeds maar één pan op het vuur hebben, maar het gaat als steeds relaxter. We eten nog steeds apart. Ik wil nog steeds mijn eigen eten maken. Dat is iets wat ik (nog) niet uit handen kan/wil geven. Maar vanavond was er weer een kleine overwinning. Ik maakte macaroni. Een grote pan. Dat maak ik regelmatig, maar normaal eet ik er dan twee dagen van. Deze keer verliep het anders. Ik was heel enthousiast over de macaroni. Hij was deze keer zo goed gelukt! Ik was kennelijk dusdanig enthousiast dat Peter opstond en een hapje nam. ”Lekker! Is het goed als ik dit zo opwarm?” Het klinkt bizar, maar een half jaar geleden was ik hier volledig van in paniek geraakt. Dan had ik mijn eten weg moeten gooien, bord moeten afspoelen en direct naar boven moeten gaan om te liggen om ergere paniek te voorkomen. Het idee dat mijn eten, wat ik gepland had voor de volgende dag er dan niet meer zou zijn, zou volledige wanhoop veroorzaken. Nu reageerde ik volkomen anders. Ik sprong enthousiast op en riep: ”Ja? Vind je het echt zo lekker? Natuurlijk! Warm de rest maar op!” Ineens voelde ik weer hoe het is om voor een ander te koken, voor een ander te zorgen. Te genieten van het feit dat de ander geniet van het eten wat jij hebt gemaakt. Een onbeschrijflijk goed gevoel dit. ♥

24 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s