Eetstoornis ~ Herstel: Kookstress

Vanavond maakte ik een grote pan macaroni. Voor mezelf, maar ook voor Peter. Nu hoor ik jullie denken: Krijgt die arme kerel normaal niets te eten dan? Nou, het zit zo.

Toen Peter en ik zo’n 17 jaar geleden gingen samenwonen zat ik diep in mijn eetstoornis. Peter werkte onregelmatige diensten, waardoor we zelden samen aten en ik eigenlijk ongestoord mijn gang kon gaan met (niet) eten. Dat ging jaar in jaar uit zo door, totdat we er eigenlijk allebei aan gewend waren om ons eigen potje te koken. Sterker nog, ik kon niet anders meer. Mijn eten was heilig. Alles moest op vaste tijden, op mijn manier, mijn hoeveelheid, met mijn mijn ingrediënten. Het was zelfs zo erg dat ik mijn eten ook niet kon delen met een ander. Ik kon bijvoorbeeld niet, zoals vanavond, een pan macaroni maken voor ons allebei.

Want wat nou als Peter eerst zou opscheppen en er zou meer overblijven dan ik had ingeschat? Of minder? Of hij zou het niet lekker vinden? Of te vet? Of te zout? Of te flauw? Ik wil ook liever niet tegelijkertijd met een ander eten. Want wat als ik sneller eet? Of juist langzamer? Wat als ik ketchup erbij wil en hij niet? Of wat als hij een gedeelte zou laten staan? Dan moet ik ook wat laten staan. Ik kan niet meer eten dan een ander. Ik kan niet … En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Eten was voor mij een ware martelgang. Denken, afwegen, keuzes maken. Keuzes die gebaseerd waren op onrealistische gedachten. Concentratie. Voorbereiden. Er mag niks mis gaan. Zowel, dan vervalt de maaltijd. Had ik macaroni in mijn hoofd met champignons, ui, paprika en ketchup en is één van de ingrediënten er onverhoopt niet? Jammer, maar dan geen eten. Laat ik iets vallen tijdens het koken? Knoei ik? Jammer, maar dan geen eten. Iedere dag opnieuw een helse strijd. Als ik er zo aan terugdenk waren de voorbereidingen en het maken van het eten nog moeilijker dan het eten zelf. De stress, de angst en de spanning die dat met zich meebracht was onvoorstelbaar groot.

Jarenlang heb ik dan ook niet gekookt. Niet normaal tenminste. Ik wist namelijk dat als er iets fout zou gaan mijn maaltijd in gevaar zou komen en dat wilde ik uit alle macht voorkomen. Daarom at (eet) ik groenten uit blik. Koud. Die zijn al gaar. Als ik ze niet opwarm hoef ik ze ook niet af te gieten. Kan ik ook niet knoeien. Kan er ook niets misgaan. Daarom at (eet) ik vis uit de oven. Die leg je erin, wachten en klaar. Net als ovenfrites. Wachten en klaar. Ik koop kant en klare wokrijst. Geen risico op mislukken. Vleesvervangers. Kan niets mis aan gaan. Beter te kort bakken dan te lang. Ze zijn tenslotte al gaar. Pannenkoeken en eieren bakken, dat kan ik wel. Dat zijn twee dingen die ik ook altijd ben blijven doen. Echter, op de mindere dagen nam (neem) ik nog steeds geen risico en koop ik nog steeds kant en klare pannenkoeken.

De laatste maanden gaat het alsmaar beter. Ik kan nog steeds maar één pan op het vuur hebben, maar het gaat als steeds relaxter. We eten nog steeds apart. Ik wil nog steeds mijn eigen eten maken. Dat is iets wat ik (nog) niet uit handen kan/wil geven. Maar vanavond was er weer een kleine overwinning. Ik maakte macaroni. Een grote pan. Dat maak ik regelmatig, maar normaal eet ik er dan twee dagen van. Deze keer verliep het anders. Ik was heel enthousiast over de macaroni. Hij was deze keer zo goed gelukt! Ik was kennelijk dusdanig enthousiast dat Peter opstond en een hapje nam. ”Lekker! Is het goed als ik dit zo opwarm?” Het klinkt bizar, maar een half jaar geleden was ik hier volledig van in paniek geraakt. Dan had ik mijn eten weg moeten gooien, bord moeten afspoelen en direct naar boven moeten gaan om te liggen om ergere paniek te voorkomen. Het idee dat mijn eten, wat ik gepland had voor de volgende dag er dan niet meer zou zijn, zou volledige wanhoop veroorzaken. Nu reageerde ik volkomen anders. Ik sprong enthousiast op en riep: ”Ja? Vind je het echt zo lekker? Natuurlijk! Warm de rest maar op!” Ineens voelde ik weer hoe het is om voor een ander te koken, voor een ander te zorgen. Te genieten van het feit dat de ander geniet van het eten wat jij hebt gemaakt. Een onbeschrijflijk goed gevoel dit. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Eetstoornis, Persoonlijk

24 Reacties

Oh wat gaaf wat een stap!!
Als kookfan ben ik stil van je strijd elke dag, dat moet heftig zijn (geweest)…dit is wederom een stap!
Top!
“bistro Marion: 1e michelinster”!!

Wauw wat mooi! Ik zag je foto al op instagram. Het zag er echt appetijtelijk uit hoor! Ik ben niet zo’n macaroni mens, (1x p jaar is genoeg) door jou foto had ik er wel weer hier zin in 😉 met dat kaas ook! 😍Heeeeerlijk. Nou geniet maar van deze heerlijke momenten samen. Op naar de volgende! En geniet nog even van dat onbeschrijfelijke gevoel. 💕

Yeah!!! *maakt een vreugdedansje* Ik ben zo blij met je blog! Wat ben je al van ver gekomen en zie eens waar je nu staat! Dat er maar veel van dit soort momenten mogen volgen! ❤

Wat een overwinning inderdaad! Echt heel erg herkenbaar. Dit soort verhalen stimuleren wel om ook stapjes te blijven zetten! Goed bezig!

I confess… Eerst dacht ik ‘waauw, zo’n bord bonen, dat wordt vandaag ruften ten huize Marion/Peter’, maar toen ik je tekstje las en eens goed keek (’s morgens kort na het ontwaken moet ik twee keer kijken om iets goed waar te nemen) zag ik een lekker bordje macaroni met smulsmulkaas en een kringetje ketchup. Was het niet dat het nog zo vroeg is, of ik maakte ook zo’n twee porties klaar, ééntje voor mijn schat en ééntje voor mezelf. Want ook dat vind ik heel bijzonder van je, dat je stap voor stap een nieuwe Marion (een Marion 2.0) aan het kneden bent. Schitterend !

Wat voor ons zo doodnormaal lijkt ( ik mag er niet aan denken dat wij apart eten en ieders zijn eigen potje maakt en dit is niet neerhalend bedoeld) is voor jou een geweldige grote stap,..super dat je hem genomen hebt want er is niks leuker dan voor iemand koken die het ook met heel veel liefde opeet,….noch gezelliger dan samen te eten,…geniet ervan!!!

Wat goed van je! En wat fijn ook dat je dat gevoel erna ook als zo geweldig hebt ervaren, want dat is het ook!!! Misschien kun je het zelfs wel eens vaker doen met makkelijke gerechten (aardappeltjes, voorgekookt even opbakken, met een sla waar je zelf bijvoorbeeld augurkjes en een gezonde dressing waar jij je prettig bij voelt en gewoon een saai stukje vlees. Desnoods knakworst uit blik!). Misschien hoe vaker (begin eens met 1x per maand) je het doet, hoe beter het gaat!

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: