Eetstoornis ~ Herstel: Leren genieten

Ondanks het feit dat ik mijzelf als hersteld beschouw, merk ik toch dat ik nog steeds vooruit ga. Dan kun je je afvragen of ik wel hersteld ben. Tsja…  Ik ben hersteld, ben in in herstel, ben aan het einde van mijn herstel, you name it. Waar het om gaat is dat het eten en mijn gewicht mijn dagelijks leven niet meer beheersen. Niet meer vier keer per dag of vaker op de weegschaal. Geen paniekaanvallen meer in de supermarkt. Geen schaamtegevoelens meer tijdens het eten. Geen chaos meer in mijn hoofd. Dat ik 25 jaar gewoontes en onlogische gedachten nog niet helemaal uit mijn systeem heb, dat vind ik niet zo gek. Dat heeft veel tijd nodig, maar het staat voor mij gevoelsmatig los van mijn herstel.

Nieuwe dingen uitproberen. Ik vond het één van de meest enge dingen tijdens mijn herstel. Dat vreselijke allesoverheersende schuldgevoel over dat stukje chocola, dat croissantje, dat stukje taart. Vreselijk. Als ik er nu aan terugdenk krijg ik het nog steeds benauwd. Op den duur merk je echter dat er niets engs gebeurt. Je wordt niet ziek, ongezonder, dikker of slechter. Mensen vinden je niet minder aardig als je een gebakje eet. Ze vinden je geen vreetzak. Sterker nog, ze vinden het gezellig en fijn dat je ook eens een keer iets aanneemt. Mensen zorgen graag voor jou, net als jij graag voor anderen zorgt. Eten geven, iets lekkers maken voor een ander, is een soort zorgen voor en houden van. Als je nooit iets aanneemt geef je iedere keer dat stukje zorg en liefde terug aan de ander. Totdat de ander dat stukje liefde dan maar aan iemand anders gaat geven, want jij wijst het toch iedere keer af.

Sorry, ik dwaal af. Terug naar nieuwe dingen uitproberen. In het begin is het dus moeilijk, maar zodra je eenmaal het bewijs hebt dat er niets engs gebeurt, dan wordt het allemaal steeds makkelijker. Sinds een week of twee is bij mij echt alle angst verdwenen. Waar ik eerst alleen maar bezig was met angstvoedsel en zogenaamde overwinningen boeken, begin ik nu eindelijk alles weer te eten wat ik vroeger ook lekker vond.

Krentebollen! Oké, ik ben begonnen met mini’s, maar het begin is er. Het feit dat ik de winkel uitliep en zo’n honger had dat ik er direct eentje uit de zak pakte en midden op straat opat, zegt al een heleboel.

Een kaasstengel. Gisteren at ik deze voor het eerst. Ook gewoon op straat. Tenminste, voor een gedeelte. Het laatste gedeelte at ik in de auto op. IN DE AUTO? Ja, in de auto. Dat zal voor jullie misschien de normaalste zaak van de wereld zijn, maar in de auto eten is voor mij echt de grootste angst die er is. In een vierkant koekblik, met ramen erin, waar je wellicht zo voor een stoplicht moet stoppen en er voor, naast en achter je mensen staan die zomaar kunnen zien dat jij in de auto aan het eten bent!! Ja, dat is echt mijn allergrootste angst. Nog steeds voelt dat heel ongemakkelijk en doe ik het liever niet.

Bonbons (nee, geen foto van, want ze zijn op). Ik kocht sinds tijden weer een doosje en nam iedere dag netjes één bonbonnetje. Tot gisteravond. Tering, wat smaakte die lekker. Ik vond het zo lekker dat ik de andere vier die er nog inzaten ook opgegeten heb. Ik heb genoten! Van iedere hap! En toen werd ik vanochtend wakker. Het eerste wat er gebeurde was een discussie in mijn hoofd.

Vijf bonbons. Marion! En dat om 20:30 uur in de avond! Dat kan echt niet. Hoezo niet? Je doet het toch niet dagelijks! En je had er zin in en je hebt ervan genoten. Ja, das waar. En ik had ook vrij weinig gegeten gisteravond, dus op zich… Maar toch….

Wat er vroeger gebeurd zou zijn was een paniekaanval. Allereerst wegen. Als dat teveel was naar mijn mening, en dat was het altijd, dan was ik echt een loser, een zwakkeling, die toegegeven had aan haar eigen behoeften. Wie ben jij om dat te doen! Aan jezelf denken, kom op zeg, dat kan echt niet. Vandaag dus weer streng afzien. Zo min mogelijk eten en bedenk maar iets wat je kan doen om het goed te maken. De badkamer kan ook wel een keer gedaan worden….. Vreselijk pijnlijk om terug te lezen hoe streng en hard ik voor mezelf was. Maar hoe ging dat vanochtend? Ik besloot eerst maar even op mijn smartphone te kijken. Ik zag een paar berichtjes, las mijn favoriete blogjes en stond uiteindelijk op omdat ik echt heel erg nodig moest plassen. Vervolgens maar meteen onder de douche, want je bent er nu toch uit. Mijn haren zijn weer super sinds ik bij de kapper ben geweest. Het maskertje heeft mijn haren goed gedaan! Tandjes poetsen, beetje mascara op de bakkes en koffie zetten. Kaarsjes aan op tafel en …. Kortom, ik heb geen moment meer aan die vijf bonbons gedacht.

De weg van herstel is zwaar en lang, maar als je niet bang bent voor een beetje pijn, als je je realiseert dat je na iedere val weer op kan staan, als je openstaat voor de toekomst en gelooft in jezelf, dan is de weg van herstel ook een hele leerzame en vooral mooie weg. De weg wordt steeds mooier, lichter, breder en het uitzicht wordt steeds adembenemender. Onthou vooral heel goed: Het is de weg van herstel, niet de weg naar herstel. Als je de keuze voor herstel hebt gemaakt, dan ben je er al. Dan loop je al op de goede weg. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Eetstoornis, Persoonlijk

24 Reacties

Prachtig die laatste zinnen: het is de weg van herstel en niet naar herstel en dat je er al bent al je de keuze hebt gemaakt! Dit is zo waar en maar zo weinig mensen die dit snappen! Zo knap dat je dit begrijpt! Ben super trots op je! ♥♥♥

Ooo,je bent zo goed bezig en optimistisch en dan denk ik weer zoveel,wat je waarschijnlijk helemaal niet wilt horen.Ik denk dat het met een heleboel dingen…net als met jouw eetstoornis is,dat sommige mensen een “stofje” missen,wat wel in de,in wat ze dan een “anti depressiva” noemen,zit.Ik had enorme smetvrees…..na het boodschappen doen,kleding verschonen,soms zelfs onder de douche.Als ik bij iemand geweest was ook…zelfs mijn man en de kinderen moesten dat van me,echt heel erg.Heel de dag met doekjes in de weer,maar sinds ik paroxetine slik,is de smetvrees zo goed als weg.Ik was panisch voor bloed,sinds aids in het nieuws kwam…nu alleen nog als ik iets zie,wat volgens mij op bloed lijkt én ik het aanraak.Heel stom ,want heb ,ben de tel kwijt geraakt,maar heb minstens 6 zakken bloed gekregen waardoor ik nog leef.Snap je wat ik bedoel? Als we genoeg van die “stof”weet even niet meer hoe het heet,hebben,kunnen wij ook “normaal”functioneren.Ik weiger ook om te stoppen met de paroxetine want ik heb het gewoon nodig.Misschien denk je nu…hou je kop stom mens,maar ik denk echt dat het zo is.En je bent sowieso een kanjer hoor!En ik denk misschien teveel…….maar zie jouw eetstoornis,nadat je dat “stofje”wat je nodig hebt krijgt,zo veranderen.Of zie ik het helemaal verkeerd? Kan ook hoor! Xx

Je bedoelt serotonine? Nee, je hebt helemaal gelijk. Dat is eigenlijk het enige duidelijk aantoonbare ”bewijs” wat alle eetstoornispatiënten met elkaar gelijk hebben (en ook daar zullen wel weer uitzonderingen op zijn, maar a la). Volgens mij slik ik ook paroxetine (check) en die valt onder de zogenaamde serotonineheropnameremmers. Ik twijfel er niet aan dat ik zonder de AD weer een terugval zal krijgen. Ik denk wel eens bij mensen hou je waffel inderdaad. Heb ik bij jou nog nooit gehad. Ik weet dat jij weet waar je het over hebt, dus vooral blijven zeggen wat je denkt. Dit zet mij ook weer aan het denken. Alleen maar fijn. 😀

Waarmee ik overigens niet mee wil zeggen dat antidepressiva een geneesmiddel zijn voor een eetstoornis. En ook niet dat je niet zou kunnen genezen van een eetstoornis zonder antidepressiva te gebruiken.

Dit zijn heerlijke stukjes om te lezen. Ik lees ook een beetje de trots tussen de regels. Het trots zijn op jezelf. En dat mag je zeker. Ik vind het zo mooi om de zien hoe je de reis beleeft en dat wij steeds een stukje mee mogen. Ga zo door meid. Je laatste woorden de weg van herstel ipv naar herstel….wauw!

Wat schrijf je dit ontzettend mooi en wat mag jij onwijs trots zijn op jezelf en ik ben het op jou!!
Kanjer!
je bent een inspiratiebron!!!

Ik herken het wel, maar dan in mindere mate.
Je bent echt ontzettend ver gekomen.
Dat is echt een grote pluim waard voor jezelf.
Als je zo lang een eetstroornis hebt gehad en er dan uit
weet te komen dan ben je onoverwinnelijk.

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: