Wat wel of niet zeggen tegen iemand met een eetstoornis?

Gisteren schreef ik een artikel wat totaal niet overkwam zoals ik het had bedoeld. Ik denk dat dat iedere blogger wel een paar keer overkomt, maar gisteren was voor mij de eerste keer. Ik wist niet zo goed wat ik moest doen, want, perfectionistisch als ik ben, voelde ik direct de behoefte om iedereen uit te leggen wat ik dan wél precies bedoelde. Totdat een medeblogger op Twitter mij erop wees dat ik iets probeerde uit te leggen wat niet uit te leggen is. Je weet niet hoe het is om een eetstoornis te hebben als je nooit een eetstoornis hebt gehad. Net als dat je niet weet hoe het is om depressief te zijn als je nooit depressief bent geweest of hoe het voelt om gediscrimineerd te worden als je nog nooit gediscrimineerd bent.

Toch bleef het in mijn hoofd zitten. Ik werd zo verdrietig van het feit dat ik het niet kon uitleggen aan de meeste van jullie. Niet omdat jullie mij niet begrepen, maar als jullie, die mij al zo lang volgen, mij niet begrijpen, hoe onbegrepen moeten jongere en kwetsbaardere eetstoornispatiënten zich dan wel niet voelen? Het maakte me vreselijk verdrietig. Het frustreerde me. De hele nacht en nu nog steeds. Ik moet me erbij neerleggen dat een eetstoornis een onbegrepen ziekte is en zal blijven. Dat de buitenwereld denkt dat een eetstoornispatiënt altijd mager is en praktisch niets eet. Dat is het beeld wat men heeft en dat zal altijd zo blijven. Al was het maar omdat dat ook het beeld is wat in de media neergezet wordt.

Ik wil graag een aantal dingen meegeven. Niet om een betweter te zijn, maar alleen om te kijken of ik een heel klein beetje meer inzicht kan geven in de denkwijze van een eetstoornispatiënt. De hersenen van een eetstoornispatiënt werken anders. Ik kan nu heel duidelijk dat verschil zien en voelen. Ik wil dit aan de hand van een aantal voorbeelden uitleggen. Dit zal overigens ook weer niet voor iedereen gelden. Ik ga hier uit van mijn eigen ervaringen en mijn eigen eetstoornis.

Het gaat hier om mijn artikel van gisteren. Als je dat nog niet gelezen hebt, klik dan hier. Hieronder volgen een aantal reacties die daarop kwamen. Ik ga hierbij aangeven hoe ik nu reageer, hoe ik gereageerd zou hebben ten tijde van mijn eetstoornis en wat het gevolg daarvan zou (kunnen) zijn geweest. Voor diegene wiens reactie ik noem: Voel je niet beledigd of aangevallen. Ik ben blij dat ik het aan de hand van jullie reacties wellicht wat duidelijker kan maken.

De reactie van Petra:
Goed dat je je er van bewust bent. Mijn ontbijt en lunch zien er trouwens over het algemeen doordeweeks ook hetzelfde uit.
Mijn reactie nu: Lief, ze wil me geruststellen. Ze wil zeggen dat het best oké is.
Reactie tijdens eetstoornis: Zie je wel, er is niets aan de hand. Zij eet dat ook. Ik ben gewoon een aansteller.
Gevolg: Minder eten.

Thomas:
Lijkt me toch heel evenwichtig. De pannenkoeken zijn alom vertegenwoordigd, maar dat wisten we al.
Reactie nu: Fijn. Even relativeren. Het is wel evenwichtig.
Reactie tijdens es: Zie, er is niks aan de hand. Ik ben een aansteller. Hij vind dat ik teveel pannenkoeken eet. Ik ben een vreetzak.
Gevolg: Minder eten en geen pannenkoeken meer.

Heleen:
Gelukkig nog wel een bonduelletje!
Reactie nu: Hahahaha.
Reactie tijdens es: Zie, het is allemaal niet zo erg. Ze neemt me niet eens serieus. Ik ben een aansteller.
Gevolg: Geen bonduelle meer eten als tussendoortje.

Marielle:
Maar…je hebt wel een ritme en je zet wel stappen en eet dingen die je nooit at en op plekken waar je nooit at! Dus… Succes.
Reactie nu: Klopt, ik ben ook blij met dat ritme, maar ik vind het jammer dat ik die stappen terug heb gedaan.
Reactie tijdens:  Zie, er is niks aan de hand. Ik moet al blij zijn met waar ik ben. Het kan veel erger.
Gevolg: Dit weer als standaard gaan zien.

Jackie:
Ik eet ook bijna nooit brood…. en ook te eentonig denk ik… ik vind het er nog niet heel slecht uit zien hoor..
Reactie nu: Wat lief, ze probeert me gerust te stellen.
Reactie tijdens es: Zie, niks aan de hand. Zij eet ook geen brood. Zij vind het er niet eens slecht uitzien.
Gevolg: Hele dag niet eten.

De opmerking van Jackie “Ik vind het er nog niet heel slecht uitzien hoor” die zou heel hard aangekomen zijn. Ik wil dit uitleggen aan de hand van dit video fragment. De vader van Amy vat het heel mooi samen.

Dit filmpje kan beelden bevatten die voor sommigen schokkend of triggerend kunnen zijn. Hou daar rekening mee en vooral als je bang bent om getriggerd te worden, kijk dan niet. Het gaat mij om het stukje wat begint bij 4 minuten en 14 seconden. Hier zie je exact wat ik probeer uit te leggen.

Wat wil ik hiermee bereiken? Iemand op het forum zei dat ik de verantwoordelijkheid niet bij anderen neer kan leggen om te zien dat iemand een eetstoornis of een terugval heeft. Dat is ook absoluut niet mijn bedoeling. Mijn bedoeling is om een heel klein beetje inzicht te geven in het brein van een patiënt met anorexia of een andere eetstoornis. Ik zou eigenlijk alleen willen vragen om heel voorzichtig te zijn met wat je zegt tegen iemand met een eetstoornis. Eén simpele, goedbedoelde opmerking kan voor iemand met een eetstoornis gigantische gevolgen hebben. Ik wil jullie (en stiekem de rest van de wereld) daar bewust van maken.

Ik vind het moeilijk om dit artikel online te zetten, want ik ben heel erg bang om mensen te beledigen en/of te kwetsen. Want nogmaals, ik weet dat jullie opmerkingen van gisteren goed bedoeld zijn en zo zijn ze bij mij ook aangekomen. Moeten jullie dan voortaan maar niks meer zeggen? Nee, natuurlijk niet. Maar heb je het vermoeden dat iemand een eetstoornis heeft, ga zijn of haar eetgedrag dan niet vergelijken met het jouwe. Ga het niet relativeren. Geef geen mening over de hoeveelheid eten. Wat kan je wel doen? Vraag of het goed gaat met iemand. Geef aan dat het je opvalt dat iemand er moe uitziet. Dat het je opvalt dat iemand weinig eet. Vraag of er klachten zijn. Krijg je de indruk dat er meer aan de hand is? Iemand met een eetstoornis zal dat nooit snel hardop zeggen. Stuur een mail of een kaartje. Geef aan dat je je zorgen maakt en dat je er voor hem of haar bent mocht het nodig zijn.

Dank jullie wel voor het meelezen. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Eetstoornis, Persoonlijk

55 Reacties

Poeh zeg… Even geen woorden. Wel tranen in mijn ogen…

Ik vind het superknap wat je hier schrijft. En het is voor mij begrijpelijk van begin tot eind.

Jouw trouwe lezers zullen het echt niet als een belediging zien. Dat weet ik zeker.

Ik voel wederom heel veel steun bij jouw blogartikelen. Juist omdat jij het als lotgenoot snapt. Nog dagelijks wordt ik geconfronteerd met het feit dat mensen een eetstoornis niet begrijpen… Neem ik ze niet kwalijk maar is vaak erg moeilijk en verdrietig.

Dankjewel Marion. ♥

Dat is soms ook een reden dat ik geen reactie achter laat of alleen een knuffel of hartje…soms weet ik gewoon niet hoe ik “moet” reageren/antwoorden…zoals nu weet ik dat ook niet goed maar ik vind je gewoon een topper! x

Weet je dat dit ook heel fijn is? Dat je gewoon zegt dat je soms niet weet wat je moet zeggen? Heel fijn. En ik ben heel blij met die knuffels en hartjes. Dat doet een mens goed. Thanks meis. X

Ik heb je filmpje bekenen. Hij komt binnen. Verder even geen woorden.
Het enige wat ik kwijt wil is dat ik me absoluut niet gekwetst of beledigd voel. Ik ben blij dat je je gevoelens en frustraties weer geeft aan de hand van voorbeelden. X

Dank je voor je reactie. Ik vond het zo moeilijk of ik dit wel of niet moest plaatsen. Dank je wel dat je het begrijpt en ik blij dat je het niet verkeerd opvat. Liefs.

Het eerste waar ik aan moet denken als ik dit lees, is aan mijn vriendin..
Het lukt haar niet altijd mij uit te leggen wat nu precies het probleem is met eten, het lukt mij niet altijd het goede te zeggen of het te snappen..
En eigenlijk vind ik dat niet eens het belangrijkste dat ze het mij kan uitleggen, of dat ik haar snap.. Ik vind het belangrijkste dat ze bij mij terecht kan…
Ik vertelde haar over een blog van jouw die ik las, ze las hem en vertelde dat het bij haar net zo was, via jouw snap ik haar ook weer iets beter..

Dit vind ik zo fijn om te lezen. En je raakt meteen de kern en dat moet ik ook onthouden: Elkaar begrijpen is niet het belangrijkste, er voor elkaar zijn, daar gaar hem om. Bedankt, Jackie. Fijne reactie.

goed dat je dit deelt op het web! Ik ben blij om je reactie van nu te lezen en wat je toen gezegd zou hebben, daar zit toch wel een hele verbetering in 🙂 weet soms ook niet goed hoe ik moet reageren maar ik zeg gewoon wat ik denk op dat moment.. zo ben ik :-s is misschien mijn leeftijd.. ik bedoel het iig nooit vervelend maar altijd positief! 🙂 knuf! 🙂

Dat fragment zegt eigenlijk alles.

Ik vind dit gedicht van Marinus van den Berg altijd wel mooi:

Stil zijn

Je denkt misschien
dat je wat moet zeggen
je denkt misschien
dat je me moet opvrolijken
je wilt me misschien weer
zien lachen
en genieten
je denkt misschien dat je me moet
troosten
en adviseren.
Wat ik vraag is dit:
wil je nog eens
en nog eens
luisteren naar mijn verhaal
naar wat ik voel en denk.
Je hoeft alleen maar stil te zijn,
mij aan te kijken
mij tijd te geven.
Je hoeft mijn verdriet
zelfs niet te begrijpen
maar als het kan
slechts te aanvaarden
zoals het voor mij voelt.
Je luisterend aanwezig zijn
zal mijn dag anders maken.

Wauw RESPECT! Wat een ontzettend duidelijk verhaal. Vind het erg goed hoe je het verwoord hebt en wat super dat je een reactie geeft. Ik heb het filmpje ook bekeken. Hoe meer bekend wordt er hoe meer er openlijk over gesproken wordt hoe beter!

Een hele goede vriendin van mij heeft ook jarenlang een gevecht gehad met anorexia. Ze heeft het nu wel onder controle maar het blijft er altijd een beetje inzitten, zegt ze zelf maar dat merk je als vriendin ook. Ik vind het altijd zo lastig om te bepalen wat ik moet zeggen, doen, aanbieden… Ik denk ook altijd een tweede keer na voordat ik iéts over eten/afvallen tegen haar zeg. Als ze bijvoorbeeld hier voor een gezellige avond is met haar vriend en er staat chips op tafel en ze neemt niks… Moet ik dan vragen of ze wat anders wil? Of juist gewoon laten? Daar denk ik dan over na weetjewel… Gelukkig kan zij nu ook relativeren, wat jij hier ook al aangeeft in reacties van toen en nu en heeft ze haar eten onder controle maar het blijft altijd een dingetje! “Mooi” geschreven blogje 🙂

Weet je, Manon, dat verschilt ook weer per persoon. Ik zou tot voor kort nooit chips hebben durven eten op een avondje bij vrienden en vragen of ik wat anders wil? Zou ik nooit ja op gezegd hebben ook al had ik het graag gewild. Het fijnste (maar dat is soms moeilijk, voor allebei) is als jij gewoon aan haar vraagt: Goh, hier denk ik over na. Wat kan ik in zo’n geval het beste doen? .. Zo geef jij aan met haar mee te denken en weet zij dat jij ”veilig” bent (dat ze bij jou niet bang hoeft te zijn om vragen te krijgen waar anderen bij zijn, wat altijd een grote angst van mij was). Zo heb ik laatst aan iemand die nog midden in haar es zit gevraagd: Hoe gaat het nou met je? Ik zou het graag willen weten, maar ik weet dat het moeilijk is voor jou om erover te praten. Zij gaf vervolgens aan dat ze liever had dat ik er niet meer naar vroeg. Zij zou het vertellen wanneer zij daar aan toe was. Dat maakt voor beide partijen een heleboel duidelijk. Weten waar je aan toe bent is gewoon heel erg fijn. Fijn dat je er bent voor je vriendin, Manon. X

Wat ben ik “blij” dat je dit wel geplaatst hebt en wat is het dapper!
Je hebt echt gelijk en het raakt me diep!
Dit is het “probleem” bij zoveel “onbegrepen” ziektes

Dank je Marion..je bent een kanjer

Ik herken het heel erg – toen ik in deze periode zat verdraaide ik/de eetstoornis alles. Alles terug tot ‘nah dan maar minder eten.’

Maar het is ook gewoon heel erg lastig uit te leggen hoe zoiets werkt, ik denk niet dat het 100% te begrijpen is wanneer je het niet zelf hebt meegemaakt, hoe hard je het ook probeert, hoeveel informatie en gedachtes je ook uitwisselt. Soms is het gewoon heel lastig.

Ontzettend herkenbaar! Merk dat ik soms ook nog moeite heb met het juist coderen van opmerkingen. Lastig. Mensen bedoelen het goed. Ze zien alleen niet dat zij zelf ook vaak enigszins eetgestoord met eten omgaan. Zij hebben geen eetstoornis. Maar; hoeveel mensen proberen er een dieet? Voelen zich schuldig na een stuk chocolade?

Ik zie overigens wél dat de eetstoornis flink aan het werk is wanneer ik je lijsten doorkijk.

Wat zeg je dat mooi: het juist coderen van opmerkingen. Ja, ik het twee flinke stappen terug gedaan. Ik ga ermee aan de slag. Ik ga dit stuk ook meenemen in therapie. De gedachten erachter zijn nog steeds niet binnen bij me. Vind het fijn dat je er bent, Yvonne. X

Als mama ben ik enorm geraakt,…..het moet vreselijk zijn dat je je kind zo ziet afglijden en haar niet kan helpen,…….en zoals je aangeeft, wij begrijpen absoluut niet wat het is om geconfronteerd te worden met eetstoornissen of depressies,……en dat wil niet zeggen dat we geen begrip hebben,…..maar ik denk dat wanneer we eerlijk zijn, wij soms gaan denken en zeker via het filmpje, liefje, verpruts uw leven niet,…en dat heeft dan voor alle duidelijkheid niks met jou te maken,…..

Begrip en begrijpen, dat is inderdaad een ander verhaal. Ik kan me, juist omdat ik nu ook vanuit die positie kan kijken, heel goed voorstellen dat je denkt: Kom aan! Precies, verpruts je leven niet. Ik begrijp wat je wil zeggen, Miss. ❤

Mooi voorbeeld van hoe dingen anders bij je binnenkomen als je een eetstoornis hebt en als je herstellende bent of hersteld bent. Ik kan me voorstellen dat het jezelf veel inzicht geeft. En je helpt hier ook anderen mee om zich bewust te worden van hoe zij het doen. Grappig hoe we ons allemaal vaak laten leiden door de woorden die mensen zeggen en wat voor gevoel ze bij onszelf oproepen. Zo super subjectief.

En bang voor reacties van anderen op je blog hoef je al helemaal niet te zijn. Jij mag net zo goed jouw mening en gedachten uiten als dat anderen dat mogen.

Ik moet zeggen dat het ook mooi en leerzaam is om het te ervaren. Om nu bewust te zijn/worden van het feit dat ik er anders naar kijk. Dat geeft logischerwijs ook veel meer vertrouwen in het herstelproces. 🙂

Knap dat je je zo kwetsbaar durft te tonen. Het is inderdaad zo dat een eetstoornis en eigenlijk welke andere psychische ‘afwijking’ dan ook, niet te begrijpen is als je het niet zelf hebt. Zelf ben ik jarenlang zwaar depressief geweest waarbij ik op veel onbegrip kon rekenen en ik heb al zolang als ik me kan herinneren te kampen met een vrij extreme vorm van een slecht zelfbeeld. Ik weet pas sinds een aantal jaar dat dit een naam heeft en dat is BDD. Dat staat voor body dismorphic diagnose en in het Nederlands wordt het ingebeelde lelijkheid genoemd, wat ik een verkeerde naam vind omdat het insinueert dat je zelf best weet dat je niet lelijk bent, terwijl dat dus niet zo is.

Ik krijg behoorlijk vaak complimentjes over mijn uiterlijk, maar ik kan ze niet geloven. Het enige wat ik kan geloven is als ik mezelf voor de zoveelste keer uitmaak voor lelijk varken, recht in mijn gezicht voor de spiegel. Ik heb ook vaak meningsverschillen en soms zelfs ruzie met mensen die om mij geven en het ontzettend verkeerd vind hoe ik over mezelf denk. Dat ik eens positief moet denken, juist positief over mezelf moet denken en sommigen denken zelfs dat ik gewoon aandacht en complimentjes wil. Het is heel moeilijk om mensen ervan te overtuigen dat je niet anders weet als dat je intens lelijk (en dik) bent en dat geen complimentje of discussie daar verandering in kan brengen. Ik heb er op mijn blog ook eens over geschreven en gelukkig kreeg ik daar erg positieve en begripvolle reacties op, maar je kunt nooit weten hoe het is als je iets zelf niet hebt. Dat is ook het meest lastige van aandoeningen die je zeg maar niet aan de buitenkant kunt zien.

Een poos terug heb ik een docu op de BBC gezien over BDD. Het was voor mij ook gewoon niet voor te stellen dat die leuke en mooie vrouw zichzelf echt niet mooi vond. Ik dacht ook: Kijk dan in de spiegel! Je MOET toch hetzelfde zien als wat ik zie? Pas toen ik de vergelijking ging trekken met mijn eetstoornis, oké, kon ik me het nog niet voorstellen, maar ik kon in die zin begrijpen hoe het werkt.

Ging het maar over met positief denken en een heleboel aandacht en complimentjes. Joh, ik ben onder de indruk van je verhaal. Wat moet het ook zwaar zijn voor jou. Ik hoop dat je voldoende mensen in je omgeving hebt die er voor je zijn.

Bedankt voor je reactie. Liefs.

Toen ik jouw eetdagboek zag dacht ik gelijk, wat weinig eten, wat ben ik dan een
vreetzak. ik moet minder eten.
Ik heb geen eetstoornis, maar wel problemen met mijn gezondheid en ook met mijn gewicht.
Vrouwen zijn ook niet echt een steun voor elkaar over het algemeen en veel mensen
zijn niet eerlijk tegen elkaar over hun eetgedrag. Misschien zijn ze zelfs niet eerlijk tegen zichzelf.

Aan de andere kant, waneer heb je een eetstoornis?
Ik heb een haat liefde verhouding met eten.
Ik ben erg dun geweest, maar niet op het niveau dat ik in de hulpverlening terecht
ben gekomen. Wel op het niveau dat iedereen om mij heen zich zorgen maakte,
Ik ben er zelf weer uitgekomen, maar ook nu ben ik niet tevreden.
Ik ben te dik. Nu blijkt daar weer een beetje een verklaring voor te zijn, o.a. de ziekte
van hashimoto (trage schildklier) en een berg medicijnen voor andere dingen.

Anyway ik wilde even mijn ei kwijt 🙂
Ik begrijp je gevoelens.

Fijn dat je hier dan even je ei kwijt kan 🙂

Te weinig eten of ontevreden zijn wil niet zeggen dat je een eetstoornis hebt. Voldoende eten en relatief gezond zijn wil echter ook niet zeggen dat je géén eetstoornis hebt. Ja, wanneer heb je een eetstoornis?

Voor mij was het op een gegeven moment duidelijk: ondergewicht, laxeren, leven op een augurk, een ei en een droog toastje, tig keer wegen op een dag en overdreven veel bewegen. Maar wat als je geen onder- of overgewicht hebt of al die andere dingen?

Ik hou altijd vast aan de vragen: Beheerst eten je leven en/of wordt je hierdoor beperkt in je dagelijks leven? Als dat zo is zou ik direct hulp vragen. Daarnaast, als je twijfelt, altijd hulp vragen. Baat het niet, dan schaadt het niet. Al is dat makkelijker gezegd dan gedaan…. Zegt zij die op haar 37e voor het eerst de stap naar hulp durfde te zetten. 🙂

Dank voor je reactie.
Dat vind ik eigenlijk wel een goed uitgangspunt, als het je leven gaat beheersen.
Dat heeft het bij mij wel een tijd gedaan,

Op het moment sta ik nog wel vrijwel iedere dag op de weegschaal om te bepalen of
ik iets extra’s kan eten (iets lekkers) of dat ik het magertjes moet houden.

Heel mooi geschreven! Ik weet soms ook niet altijd even goed wat ik moet zeggen en probeer dan maar niet teveel te zeggen, want inderdaad; zo’n simpele opmerking kan heel anders aankomen dan je denkt. Ik heb zelf geen eetstoornis gehad, maar ik werd er omdat ik door stress veel afviel (nouja veel van een gezond gewicht naar licht ondergewicht) in een korte tijd wel van verdacht en ik weet dat zelfs voor mij dat vergelijken van mijn eetgedrag met dat van anderen niet bepaald hielp en alleen maar meer stress opleverde.Ik denk dat niet oordelen en er gewoon zijn toch beter is dan meteen je goedbedoelde oordeel klaar hebben.

Wat een ontzettend mooi artikel! Prachtig verwoord. Mentale ‘aandoeningen’ zijn altijd lastig uit te leggen en nog lastiger is het om er goed mee om te gaan. Mijn beste advies is om elkaar de tijd te geven elkaar te begrijpen en niet te snel te oordelen. Flapuit-opmerkingen komen 9/10 keer toch verkeerd over ongeacht hoe goed je het bedoeld.

Zelf ben ik te zwaar en was wel eens jaloers op mensen met anorexia. Waarom kunnen zij wel afvallen en ik niet? Had ik maar anorexia tot ik x kilo kwijt ben… Natuurlijk werkt dat niet zo en niemand wil anorexia. Dit was echter mijn interpretatie lange tijd: “met anorexia val je af, zonder niet.’ Nu weet ik ook dat anorexia niet zozeer om eten draait als wel om het zelfbeeld.

Waar ik heen wil met deze reactie weet ik nu eigenlijk niet meer… Deze gedachten kwamen gewoon bij me op na het lezen van jouw artikel. Nogmaals: ontzettend mooi geschreven!

Sterk stukje meis, idd ik had me in geen 1000 jaar kunnen indenken dat goed bedoelde woorden zo een tegengesteld effect kunnen hebben. Wat nu ik verder nog kan zeggen geen idee, enkel een hele dikke knuffel voor jou, je bent echt een powerlady xxx

“The decisions are based on rules in my head. It’s not a choice.” Wauw. Ik heb geen eetstoornis maar een angststoornis, en bij mij gaat het net zo; ik heb een hele eigen logica over hoe ik me staande moet houden, wat kan en wat niet. Alles wat ik wel of niet doe hangt af van die regels in mijn hoofd, mijn hele leven wordt daarrond georganiseerd en bepaald.
Heel erg bedankt om dit te delen, ik begrijp nu beter in wat voor gevangenis mensen met een eetstoornis leven.

Ja inderdaad, we zijn de hele tijd bezig met het voorkomen van ‘rampen’, want oh wee als we de touwtjes niet meer in handen hebben en er iets gebeurt waaraan we niks kunnen doen!

Er zijn veel overeenkomsten. Ik heb angsten die nu aan het ligt komen, maar die ik voorheen projecteerde op eten en dus aan mijn eetstoornis weet. Maar wat Amy zegt klopt: It’s not a choice.

Ik word hier stil bij, echt waar. Eigenlijk bedoelde ik met mijn reactie helemaal niet hoe de boodschap is geland, maar nu begrijp ik echt dat dit wel zo gebeurde. Echt waar – ik wilde de ‘evenwichtigheid’ van het hele weekschema beklemtonen en dat extraatje af en toe mag absoluut, moèt zelfs om vol te houden.
Met drie broers die de naald van hun weegschaal té veel in de verkeerde richting zien gaan moet ten huize Thomas P. ook heel goed opgelet worden wàt ik eet, hoeveel, wanneer,…
Dank voor je communicatie-tips !

Dit was héél interessant om te lezen. Toen ik 12 was heb ik ook een paar jaar een eetstoornis gehad en toen zag ik ook alles wat een ander zei, in een ander daglicht. Als een boomerang, kwam het twee keer zo hard terug. Ik ben blij dat je dit geschreven hebt, héél interessant, nogmaals.

Dit raakt me ongelofelijk en meer dan ik zelf voor mogelijk had gehouden. Vooral verschillende reacties waar ik even zit door te scannen.
Ik heb een paar jaar geleden op het punt gestaan dat eten mijn leven beheerste. Niet eten dan, want eten was ‘ziek zijn’ en ‘misselijk worden’ en ‘je slecht voelen’. Het was fijner om niet te eten en dat gevoel te negeren. Na zes maanden zaten er plots een huisdokter, mijn moeder en mijn Lief dat ik net had leren kennen, te tellen in mijn plaats. Wat ik wel at. En of ik geen smoesjes verzon om niet te eten. Ik ben altijd blij geweest dat ze dat hebben gedaan, want anders was het echt verkeerd gelopen.

Herkenning? Neen, niet helemaal, want ik telde niet. Eten was gewoon ‘not done’, omdat ik me slecht voelde (burn-out? depressie? nooit geweten)
En toch ergens ook wel… Want de opmerkingen van de mensen gingen niet over eten, maar over andere dingen waardoor ik steeds minder ging eten.

Nu denk ik: oef, wat is dit moeilijk uit te leggen. Maar jij hebt het heel goed gedaan. Er is een pak duidelijker voor me geworden, dank je voor deze mooie post!

Wat ontzettend herkenbaar! Je weet altijd echt precies datgene te schrijven hoe het echt zit. Kan het niet eens goed uitleggen haha, maar onthoud maar gewoon dat je geweldig schrijft 😉

Wat vind ik jou geweldig en wat ben jij ongelofelijk sterk! Zo knap dat je dit gewoon zo even durft te delen! Ik herken veel in de psyche erachter. Ik heb precies hetzelfde met mijn depressie dat dingen anders bij mij binnenkomen of dat ik dingen anders opneem…

Ik ben zo blij dat ik je blog ontdekt heb!

Eindelijk even een moment gevonden waarop ik de tijd kan nemen om uitgebreid te reageren.

Heel erg goed geschreven! En goed dat je mensen op deze manier bewuster probeert te maken. 🙂 Ik had inderdaad wel door dat je op mij doelde. Vanuit mijn chronisch ziek zijn heb ik ook wel eens bepaalde reacties gekregen die op mij heel verkeerd overkwamen. In het begin was dat heel lastig, maar nu probeer ik me altijd te bedenken dat mensen niks aan mij kunnen zien en al helemaal niet kunnen begrijpen hoe ik mij voel. Dus ga ik er altijd vanuit dat mensen het goed bedoelen. (Op de enkeling na die gewoon echt een rotopmerking maakt.) Het is een totaal andere situatie, maar het idee is wel een beetje hetzelfde. Daarom snapte ik ook meteen jouw tweet dat je blog anders overkwam dan jij had bedoeld. Het is gewoon heel lastig voor mensen om te reageren op iets waarmee ze zelf geen ervaring hebben. Vind ik zelf vaak ook! Ik heb een vriendin met ook een eetstoornis, maar ook een depressie, suïcidale gedachten, angststoornis enz. en ik vind het ook altijd heel erg moeilijk hoe ik op haar moet reageren. Juist omdat ik niet wil dat iets verkeerd overkomt. Lastig hoor allemaal!
Vind het trouwens wel heel erg knap van je dat je zo open bent en dat je, voor mijn gevoel, een heel goed zelfinzicht hebt en weet waar je nog aan moet werken. Petje af!

Ik kom via via op je blog terecht en dit artikel vind ik erg mooi omschreven! Ik heb een ES van dichtbij mee gemaakt en dit is precies wat mensen nooit begrijpen.. Mijn vriendin heeft het vaak proberen uit te leggen.. maar door dit stuk “klikt” het ineens echt.. ik heb het opgeslagen en als mensen weer eens hun onbegrip uiten zal ik het naar ze doorsturen..

Dank je wel voor je reactie en ik ben vooral blij dat ik je heb kunnen helpen je vriendin beter te begrijpen. Mooi dat je het stuk bewaard om het eventueel aan anderen te kunnen laten zien. Heel fijn, daar doe ik het voor. Liefs.

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Pinkgbacks & Trackbacks

[…] Op welke blogpost ben je het meest trots? Dat is de blogpost Wat wel of niet zeggen tegen iemand met een eetstoornis? Dit artikel was voor mij moeilijk om te schrijven, maar ook moeilijk om online te zetten. Ik ben […]

%d bloggers liken dit: