Persoonlijke Update #13

Tien dagen geleden schreef ik mijn laatste persoonlijke update. Die post ging voornamelijk over mijn werk en het moeilijke contact wat ik met mijn leidinggevende heb. Ik krijg vaak geen respons van haar. Zo stuurde ik haar die dag en twee dagen later een mail. Ik sloot beide mails af met een vraag nota bene, maar tot op de dag van vandaag heb ik nog geen reactie gehad. Ik krijg daar zo’n ontzettend naar gevoel bij. Zo naar dat ik het vanaf nu helemaal los ga laten. Ik heb het besproken met de bedrijfsarts en hij zou contact met haar opnemen. Ze zouden ook mijn Plan van Aanpak bespreken en ik zou nog bericht krijgen. Ik heb gedaan wat ik moest doen. Subject closed.

De depressie, hoe gaat het daarmee? Soms twijfel ik eraan of ik wel depressief ben. Ik denk ook wel eens dat het gewoon een combinatie is van een heleboel dingen: de toestand met mijn chronisch ziek zijn, waardoor ik niet meer functioneer op mijn werk, faalangst, perfectionisme, de druk waar ik niet mee om kan gaan, de angsten, de autistische trekjes en dat allemaal in combinatie met twee enigszins traumatische gebeurtenissen uit mijn verleden. Misschien is het me simpelweg allemaal teveel geworden. Waar ik eerst de eetstoornis in kon zetten als hulpmiddel om overeind te blijven, kan en wil ik dat nu niet meer. Misschien wás ik depressief. Zo voel ik me nu in ieder geval niet meer.

De antidepressiva doen hun werk. De scherpe randjes zijn eraf. Geen pikzwarte gedachten meer. Geen woedeaanvallen meer. Alle deuren blijven heel en ook al het servies blijft heel in de kast staan. Ik heb geen last meer van bijwerkingen, behalve nog wat misselijkheid ’s nachts.

Met het eten gaat het minder goed. Ik weet wel waardoor dat komt; de therapie viel uit en ook de vervolgbehandeling is nog onduidelijk. Ik heb geen houvast op het moment en de enige houvast die ik dan ken is minder eten. Ik neem het mezelf ook kwalijk dat ik ernaar teruggrijp. Ik snap het wel. Ik ben alleen wel blij dat ik het doorheb en het ook erken. Dit is wel iets wat ik mee moet nemen in therapie. Zij moeten weten dat minder eten mijn vangnet is. Gisteravond was ik vrolijk en optimistisch door de twee artikelen die zo goed ontvangen werden en dus at ik als tussendoortje een paar zoute krakelingen en pinda’s. Dat doe ik nooit, maar ik dacht dat het wel zou gaan. Het ging helaas niet. Ik heb lang getwijfeld of ik het zou (wou) vertellen hier, maar dit hoort er ook bij: Ik heb gecompenseerd vandaag (in de vorm van niet eten). Dit is heel moeilijk om toe te geven. Ik ben behoorlijk teleurgesteld. Aan de andere kant, ik heb al eeuwen niet meer laat op de avond iets van zoutjes gegeten. Dit was de allereerste keer. Het hoeft niet meteen goed te gaan. Vanmiddag heb ik (om mijn compenseren weer te compenseren) een paar lekkere toetjes gekocht: duopuddinkjes vanille-chocola en cheesecake. Twee dingen die ik nog niet eerder at en al een hele tijd wilde uitproberen.

Volgende week vrijdag heb ik een intake bij Pro Persona, de GGZ-instelling waar ik als het goed is mijn vervolgbehandeling ga krijgen. Hoe gek het misschien ook klinkt, ik sta te trappelen van ongeduld om te beginnen. Ik wil zo graag verder. Ik wil hier zo ontzettend graag vanaf. ♥

About the Author

Posted by

25 Reacties

Goed dat je herkent waarom je terug valt op weinig eten…
En fijn te horen dat de rest erg positief is! Je bent op de goede weg… Wel jammer dat je geen reactie krijgt bij vragen aan je leidinggevende. Meer dan je nu hebt gedaan kan je niet doen. Zet hem op! Ga zo door hoe het nu gaat, vind het zo knap hoe (positief) je ermee omgaat.

Hey dappere Marion
Je wilt verder en jouw wilskracht is zo sterk en groot! Jij gaat ook verder komen daar heb ik 100% vertrouwen in.
Mooi dat je inziet dat het mis ging met eten en dat je het weer oppakt en supergoed dit te bespreken!
Weet je….of je nu wel of niet het label “depressie” krijgt/hebt/voelt..feit is dat er nog heel veel dingen zijn die je belemmeren en zolang je dat ziet en ermee aan de slag gaat/bent…kan je ook verder komen!
Naar van je werkgever…lijkt me heel lastig om los te laten.

Heel veel sterkte en kracht en ….respect voor je openheid

Eerst werd ik superkwaad op je omdat je gecompenseerd had. Ik voelde me zo teleurgesteld in je. Je was zo goed bezig. Maar aan het einde van het stuk was de boosheid en teleurstelling weer helemaal verdwenen. Ik vind dat ik niet het recht heb om boos of teleurgesteld in je te zijn. Het is jouw manier om met dingen om te gaan. En dat mag.Het is wel fijn om te lezen dat je het goed beseft. Je bent een kanjer. Echt!

Bah wat een akelige situatie met je werkgever. Ik begrijp dat dat erg moeilijk is en zoiets toch op je zenuwen gaat werken. Loslaten is het beste. Ik wens je er veel kracht in toe.

Fijn dat je het zelf herkent en fijn dat zelf staat te trappelen om te beginnen! Heel positief! De wil is er en dat is een mooi iets! Geniet van de puddinkjes dit weekend! Verdien je 🙂 slaap lekker

Als je de eerste ‘persoonlijke update’ naast deze van vandaag legt merk je sowieso een heel groot verschil. Het is ‘des mensen’ dat je het veel vlugger zou willen zien gaan, maar het heeft zijn tijd nodig. Ik blijf hard duimen, en merk dat het werkt 🙂 !

Ik vind jou zo’n power vrouw! Weet je dat ik vanmorgen lag te malen in bed en dacht aan de lieve woorden die jij me telkens geeft? Het hielp niet volledig, maar wel iets! Ik vind het super dat je zo open bent, terwijl ik veel dingen niet schrijf op mijn blog. Bang voor reacties uit bepaalde hoek.. Ik zou ook zo open willen zijn…. Dikke knuffel meid want ondanks je terugval kom je echt vooruit!

Je bent echt een doorzetter, heb daar zoveel respect voor. Vervelend van die leidinggevende, maar inderdaad meer dan dat kan je niet doen. Erg knap dat je zegt dat je door wilt en staat te poppelen om te beginnen. Dat is al heel wat! Je komt er uiteindelijk wel!

Mensen die zeggen dat je een nieuwe gewoonten in vier weken kunt kwekken… Ik geloof ze niet… Want nieuwe gewoonten moeten wel oude gewoonten en hun diepe sporen wegwissen…
En dat gaat niet zo een, twee, drie, vier…
Jij bent je er van bewust en dat is een heel groot iets.. Geen gestruisvogel maar doen…. Vallen.. Dan weer opstaan. Knap!

Je ongeduld is heel herkenbaar en begrijpelijk, maar vooral een goed teken. Je bent er nu echt klaar mee. Net als je besluit je compensatie te compenseren. Dat maakt je nog meer vechter dan je al bent. Lieve Marion, dat gevecht ga je winnen!

Liefs ♥

naar mijn idee is heel jouw leidinggevende haar baan niet waard, maar okay…
Fijn dat je dat los kan laten…
Depressief zijn, of denken het niet te zijn, komt dat juist niet door de medicatie ?? ik herinner dat nog wel bij mezelf, dat ik dacht hé niets meer met me aan de hand, tot ik ze weer eens een paar keer vergat en compleet door het lint ging, in mijn schulp kroop of alles zwart zag…

Succes met de intake volgende week, hopen dat dit je verder op weg kan helpen

xoxo

Jij bent jezelf wel heel bewust van jouw problematiek, ik denk dat dat al de belangrijkste zet is,….veel mensen beseffen niet eens wat er aan de hand is. En om oude gewoontes te doorbreken heb je een jaar nodig, dus ik zou niet te snel jezelf straffen!!!

Volgens mij leer je jezelf steeds beter kennen en dus ook je valkuilen.
Het is link dat je toch weer terug grijpt naar niet eten.
Wel knap dat je het in de smiezen hebt en toegeeft aan jezelf.
Sommigen kunnen het als iets kleins zien, maar voor je het weet ga je
er in door. Goed dus dat je het meteen in de kladden grijpt i.p.v. dat het jou in de kladden
grijpt.

Ik hoop dat je uiteindelijk na de therapie niets (negatiefs) meer nodig hebt
om op terug te vallen als het eens een keer slechter gaat,

Terugvallen in oude patronen, logisch, want de nieuwe zijn nog niet ingesleten. Goed dat je het herkent, goed dat je dus ook iets meeneemt uit de winkel waardoor je ‘compenseert’ wat je had ‘gecompenseerd’. Alleen is er iets mis met compenseren. Je moet niet compenseren, je moet eten wat jouw lichaam nodig heeft. En daarom geen toetjes of chocolaatjes. Een lekkere maaltijd nemen, wat groenten en rijst of aardappeltjes of …

Dus ik wil even zeggen: eet gewoon lekker een ontbijtje, een middagmaal en een avondmaal. Probeer ervan te genieten! En als je dan nog zin hebt in een toetje: lekker doen hoor!

Herkenbaar… Door de antidepressiva heb ik ook niet meer het gevoel dat ik “depressief” ben. Ik voel me toch goed nu denk ik dan. Totdat ik in gesprek ga met mijn therapeut en merk: je moet nog hard werken aan jezelf… Liefs! x

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: