Eetstoornis ~ Herstel: Nooit meer wegen

her

Wat is er nou precies tijdens de therapie gebeurt waardoor ik mijn eetstoornis nu wel los kon laten? Dit is overigens geen retorische vraag. Ik heb hier zelf namelijk ook nog geen antwoord op. Dit is wat ik me nu letterlijk afvraag. Zo blog ik eigenlijk altijd. Ik vraag me iets af, zet het op het spreekwoordelijke papier en laat mijn gedachten erover gaan. En zo ontstaat een blogje. Zo gaat er nu dus ook een blogje ontstaan.

Wat heb ik geleerd? Wat ben ik anders gaan doen waardoor het nu in ene wel lukt? Wat heeft mijn psycholoog gezegd wat mij aan het denken zette?

Wat ik weet is dat ik eten of niet eten niet meer koppel aan mijn eigenwaarde. Dat is het belangrijkste. Als ik eet ben ik niet zwak. Als ik niet of minder eet maakt dat mij niet sterker. De opmerking .. Ik noem mijn psycholoog even A. hoor, want ik word gek van dat woord psycholoog. Op de één of andere manier moet er bij mij na de s altijd een c komen, waardoor ik continue een rode streep onder dat verrekte woord zie verschijnen. A. dus.

A. zei: ”Eten is goed voor jezelf zorgen.” Ja lach maar, maar voor mij was dat een eye-opener. Eten is 25 jaar lang aartsvijand nummer 1 geweest. Ik heb nooit enige positiviteit aan voedsel gekoppeld. Eten is goed voor jezelf zorgen. Eigenlijk net zoals elke dag je tanden poetsen, mondwater gebruiken en een goede dagcrème opdoen. Vorige week kocht ik voor het eerst kruidnoten. Met chocola zelfs. Niet dat ik nog nooit kruidnoten gegeten had, maar ik had ze nog nooit voor mezelf gekocht. ”En eten is soms stiekem zelfs lekker.” Dat vond ik wel moeilijk om te horen. Ik weet dat het zo is, maar ik vind dat moeilijk. Eten is lekker, mag ook lekker zijn, maar dan voelt het aan als snoepen. Snoepen is een woord wat ik mijn strot nog niet uit krijg. Verboden gebied. Ik moet iets lekkers eten gaan zien als het nemen van een maskertje. Het is geen zonde. Je bent juist extra lief voor jezelf.

Wat ik ook ben gaan doen is dingen uitspreken. Iedere avond als ik ging eten dacht ik: ”Peter zal wel denken: Die eet veel. Die eet ongezond. Die eet vet. Wat eet ze raar. Ze knoeit. Ze smakt.” Om gek van te worden die gedachten tijdens het eten. Dus heb ik het allemaal aan hem gevraagd. Weet je hoe beschamend dat voelde? Maar eenmaal uitgesproken was het klaar. Meteen. Vanaf dat moment kon ik weer zonder zorgen eten. Mijn god, had ik dat tien jaar geleden maar gedaan! Eten is normaal geworden. Dat is het eigenlijk. Eten is brandstof. Benzine. Het is geen vergif meer. Ik zondig niet meer.

Een jaar geleden. Ik had net mijn weegschaal, waar ik vier tot acht keer per dag op stond, in de container geflikkerd. Dat had ik al zeker vijftien keer eerder gedaan. Iedere keer stond er binnen één of twee dagen weer een nieuwe. Deze keer niet. Nog één keer heb ik me daarna gewogen. Bij de huisarts. Ik was vijf kilo zwaarder dan ik dacht. Het ging meteen mis. Die vijf kilo waren binnen no time verdwenen. Die weegschaal! Dat verrekte rotding! Ik kan gewoon niet geloven dat alles wat ik deed en voelde tot een jaar geleden volledig afhankelijk was van een getal. Wat heb ik mezelf tekort gedaan, zeg. Pijnlijk tekort. Ik ga mezelf nooit, maar dan ook nooit meer wegen!

Het is een cliché, maar oh zo waar: Your weight does not define your worth!  ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Eetstoornis, Persoonlijk

35 Reacties

Wat een fijn bericht om te lezen. De weegschaal is een stom apparaat, wie dat uitgevonden heeft 😛 We denken idd veel maar bij navraag blijft het geregeld niet te kloppen! Ontzettend goed dat je het Peter durfde te vragen!!

eten is idd brandstof…
en het is ook lekker, meestal want anders eet je het niet…
Mooi dat je dit nu zo uitspreekt, het naar peter hebt uitgesproken..
moet vast rust met zich mee brengen…

En die weegschaal, lekker laten waar hij is…
ik heb er wel 1, maar sta er eigenlijk niet veel op…
ik vind mijn weegschaal ook alleen leuk op dit moment als hij groen word (is afgevallen)

Dat kutding (sorry) heeft mijn leven ook zo bepaald. Ik vergeet mezelf tegenwoordig te wegen en heb niet eens de behoefte meer om te weten wat mijn gewicht is. Het interesseert me gewoon niet meer. Ik eet alles en voel me lichamelijk stukken sterker daardoor. Hoe logisch is het dat voedsel je dagelijkse brandstof is? Voor mij sinds kort iets normaals. Voorheen absoluut niet.

Ik bewonder je stuk. Duidelijk en zo gemakkelijk neergeschreven komt het over op mij. ♥

Ja, hoe logisch! En toch drong het jarenlang niet tot ons door. Gelukkig nu wel. 🙂

Dank je wel. Ik heb geluk dat het schrijven me zo makkelijk afgaat. Nu het praten nog. 😉

Wat goed dat je het Peter gevraagd hebt! Ik heb ook heel vaak dat ik dingen denk en voor anderen invul alleen ik doe er niks mee waardoor het groter en groter wordt.. Net zoals bij jou. Dat uitspreken is een moeilijke stap maar jij nam hem. Ik ben zo trots op je he Marion!

Mooi geschreven, leuk ook om te lezen dat er door middel van een vraag aan jezelf een blog ontstaat! ‘Eten is goed voor jezelf zorgen’…die komt wel binnen. Helemaal waar natuurlijk, maar ook confronterend. Goed dat je die gedachten hebt uitgesproken naar Peter en dat je eten niet meer koppelt aan je eigenwaarde, dat zijn twee hele grote stappen!

Eten is goed zorgen voor jezelf is zoals reacties voor mij al veel genoemd, maar ik vind hem ook heel mooi. Verder mooi geschreven! Ook de laatste zin vind ik pakkend, Your weight does not define your worth!

Wat mooi geschreven 🙂 Goed van je!!!!!!! Ik kan er niet veel meer over zeggen, je artikelen zijn altijd zo mooi, dat ik er sprakeloos van word. Je maakt stappen, en je doet het zo goed. 🙂 Ik ben echt blij voor je!

In jouw geval is het heel positief dan als je iedere dag op de weegschaal gaat staan. Dat is denk ik precies het verschil tussen gezond verstand en eetgestoord denken! 🙂

Je zet er een smiley achter, maar hebt hier een duidelijk punt. Dat zijn dan al drie punten vandaag, na die van Chantelle in het bushokje van de stenen schilder Hans Memlinck die in het donker stond. Wat doen we met al die punten?

Je kunt echt heel erg trots zijn op jezelf! Tussen de regels door lees ik dat je dat ook wel van jezelf vind. En proef ik ook dat je een soort van half-verbaasd bent over jezelf en waar je nu staat?

Het is vreemd om nu eindelijk daar te zijn waar ik al zo lang naartoe wilde. Het is zo snel gegaan het laatste jaar. Daar ben ik inderdaad af en toe verbaasd over, maar ik weet ook dat ik er keihard voor gevochten heb. Ja, daar ben ik wel trots op. Dank je wel, Wendy.

Marion wat een bevrijding! Ik vind het geweldig knap van je, want het is een zware strijd.
Die weegschaal in de kliko is een hele goede stap.
Ik ga nu naar boven en gooi het kloteding ook weg.
Jouw blog heeft me nu over de streep getrokken! 😘

Die laatste zin is zo verschrikkelijk waar, het gaat erom hoe je je voelt en niet wat het getalletje aangeeft. En alles wat je hier schrijft laat zien dat je het nu zelf ook inziet, top! Xxx

Ik sta vrijwel iedere dag op de weegschaal, anders weet
ik niet of ik extra op moet letten die dag of dat ik wel een beetje
normaal kan eten.
Heel vervelend vind ik dat.
Momenteel ben ik door omstandigheden ook nog te zwaar, terwijl ik vroeger
dun was. Dat is voor mij nog wel moeilijk te accepteren en sporten kan helaas niet.

In mijn race om van mijn ondergewicht kwijt te raken heb ik mezelf ook dagelijks meerdere malen gewogen. Daarna mocht er geen weegschaal gekocht worden toen ik alleen ging wonen. Verboden terrein.
Nu staat er wel een in mijn badkamer, maar enkel om af en toe te checken of ik niet gek ben als mijn broek weer te klein of te groot is…

Wat grappig. Voor mij werkte het net andersom; als ik mij niet kon wegen, dan ging er in mijn hoofd steeds meer bijkomen en dan moest ik dus afvallen, terwijl ik niet eens met zekerheid wist dat ik ook écht was aangekomen. Ik sta nu dus nog steeds iedere ochtend op de weegschaal (al sla ik ook al wel eens over als ik gehaast ben of weet ik veel), maar ik kan nu wel prima om met het feit dat een gewicht ten eerste (fel) schommelt en ten tweede ook best omhoog kan gaan, ook al vind ik dat niet altijd zo prettig. Ik heb een manier gevonden om met mijn gewicht om te kunnen gaan, maar ik heb die weegschaal dus wel nog nodig. Als die er is, kan ik alles eten en dan spookt dat getal niet door mijn hoofd. Zonder weegschaal dus wel.

Het geeft nog maar eens weer hoe hard ‘de eetstoornis’ kan verschillen bij mensen.

Hoe dan ook: verder ben ik het zeker met alles eens wat je hier schrijft. Zo knap dat je die inzichten nu hebt en dat ze je zo hard de goeie weg op hebben geholpen! Chapeau …

Er is geen eetstoornis hetzelfde denk ik wel eens, maar dat is ook logisch: er ook geen mens hetzelfde. Fijn dat jij het op de manier kan. Geeft wel een heleboel rust lijkt me.

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Pinkgbacks & Trackbacks

%d bloggers liken dit: