Kerst Zonder Eetstoornis

zal,m

Onlangs werd ik overmand door emoties na het eten van deze maaltijd. Dit is zalm uit de oven met een sausje van sojamayonaise en kruiden, jonge velderwtjes en gebakken krieltjes. Dit was de enige ongezonde maaltijd die ik mezelf toestond ten tijde van mijn laatste terugval. Ongezond in de zin van dat ik het toen teveel en te vet vond. Ongezond is deze maaltijd natuurlijk absoluut niet, maar zo keek ik er wel tegenaan. Sinds mijn herstel heb ik dit niet meer gegeten.

Vorige week maakte ik het weer sinds lange tijd en wat heb ik ervan genoten. Tijdens het eten kwamen er allemaal herinneringen omhoog. Niet echt herinneringen, meer een gevoel. Je kan het vergelijken met als je bepaalde muziek hoort en die muziek neemt je meteen mee terug naar die ene fantastische vakantie. Zo voelde het. Alleen was deze herinnering een stuk minder leuk dan een vakantie. Tijdens het eten ging het nog wel, maar na het eten kwamen alle emoties eruit. Ik kon het eerst niet plaatsen. Waarom in vredesnaam al die tranen? Ik voelde geen verdriet, maar het waren ook geen tranen van geluk. Ik denk dat ik het het beste kan omschrijven als extreme opluchting. Eindelijk! Eindelijk is het echt voorbij. Na al die jaren! Ik heb zo vaak gedacht dat het voorbij was, maar telkens kwam de terugval weer. Nu voelt het anders. Nu weet ik het zeker: ik ben hersteld.

Het is kerst. Gisteren ging ik naar mijn oom en tante (morgen volgt de plog!) en dit was de eerste keer dat ik kerst kon vieren zonder dagen of weken van tevoren al stress te hebben over het eten. Wat gaan we eten? Hoe laat gaan we eten? Is er niet teveel eten? Kan ik het zelf pakken? Wie gaat het eten weer opruimen? Blijft het niet te lang staan? Is het warm? Is het koud? Zijn de borden groot of klein? Wat moet ik de dagen ervoor eten? Wat kan ik de dagen erna nog eten? Hoeveel kan ik compenseren? Vreselijk. Dagenlang stress in mijn hoofd. Angst. Vreselijke angst voor eten en vooral ook de aanblik van al dat eten. Alleen de herinnering eraan maakt al dat ik me machteloos begin te voelen en paniek op voel borrelen.

Gisteren was er dan voor het eerst een zorgeloze kerst voor mij. Mijn moeder sneed taart en toen iedereen had en ze wilde gaan zitten zei ik tegen haar: ”Ja, ik weet dat het even wennen is, maar ik wil ook graag een stukje.” Het is ondertussen al de normaalste zaak van de wereld dat ik niets neem. De afspraak is om mij niets te vragen. Als ik iets wil dan geef ik dat zelf aan. Vanaf nu kan iedereen dus gewoon weer vragen of ik ook een stukje taart wil. Het is niet te beschrijven hoe goed dat voelt. Het kan weer. Het mag weer.

Ik las vanochtend nog even het allereerste artikel op mijn blog terug. Exact een jaar geleden schreef ik:

Voor mij is Kerst vooraf altijd een heel groot, diep en donker gat. Ik heb geen controle over het eten.  Wat er gegeten wordt. Hoe laat er gegeten wordt. Hoe het eten gemaakt wordt. Hoeveel er op tafel komt te staan. Hoe lang het blijft staan. Een gedoe is het.
….
Daarna pizza gegeten en dat…… dat zat niet in de planning. De planning was om te compenseren met mijn avondeten, omdat ik overdag al extra dingen gegeten had. Dat heb ik niet gedaan en dus zal ik er vandaag, Tweede Kerstdag, aan moeten geloven.

Wat een verschil met dit jaar. En volgend jaar. En het jaar daarop. En alle jaren die nog komen gaan! Voortaan draait kerst om het samen zijn met de mensen van wie ik zoveel hou. Eten is een bijzaak geworden. Dat had ik een jaar geleden niet durven dromen. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Eetstoornis, Persoonlijk

41 Reacties

Dank je wel, Petra. Je hebt het bijna zo’n beetje het langst van iedereen gevolgd en dus een heleboel van meegekregen. Je bent me enorm tot steun geweest met al je reacties die me vaak ook geholpen hebben om door te zetten. Dus ja, echt dank je wel. Betekent veel voor me. X

Oh echt waar ben ik een van je eerste fans. Ik volg je echt met heel veel plezier en bewondering. Fijn om te lezen dat ik je met mijn reacties steun. Vind ik echt super. Je bent een kanjer meid. X

Ik hoop dat volgend jaar ook te kunnen zeggen. Heb al lang een haat-liefde verhouding met eten en de feestdagen zijn dan ook zware dobber. Ik kijk uit naar de gezellige sfeer, ik ben bang voor het vele eten. Omdat het piekeren en ‘bezig zijn’ met eten mij kapot aan het maken waren, ben ik hulp gaan zoeken… Ik ben gemotiveerd om een nieuwe ‘vriendschapsband’ met mijn eten op te bouwen! Fijne feestdagen nog voor jou!

Ik hoop het ook voor jou, Charlotte. Eten is natuurlijk niets om bang voor te zijn, maar het is zo moeilijk om dat los te laten. Blijf geloven in jezelf en vertrouw ook op jezelf. Zorg dat je sterker wordt dan de angst voor dat voedsel. Heel veel sterkte.

Wat is dit toch fantastisch! Hier hetzelfde. Vorig jaar was een hell, dit jaar alleen maar genieten en lekker eten. Ik ben zo trots op je!!! ♥

Heel mooi geschreven! Ik heb je niet het gehele jaar gevolgd, maar ik heb echt respect voor je dat je er zo open en eerlijk over bent! Ik kan me een eetstoornis niet helemaal voorstellen natuurlijk, maar bij het lezen van dit verhaal word ik gewoon blij voor jou, dat je het overwonnen hebt en weer kan genieten van dit soort dingen 🙂

Wauw, wat goed Marion!! Thumbs up!!

Vroeg me af of ook zoiets als een semi-eetstoornis bestaat. Of een milde versie ofzo..? Kan dat? Want ik herken wel een aantal dingen…

Dat is lastig. Wanneer worden bepaalde eetgewoontes een eetprobleem en wanneer wordt een eetprobleem een eetstoornis? En maakt het uit hoe het heet, want obsessief een dieet volgen kan net zo schadelijk zijn als de gevolgen van een eetsoornis. Ik denk dat het vooral van belang is in hoeverre het je hindert of belemmert in het dagelijks leven. Het kan sowieso geen kwaad om er eens in te duiken waarom je dingen doet of denkt. Zeker in het geval van eetproblemen/stoornissen is er altijd een onderliggende reden.

Wat goed zeg! Kan me er weinig bij voorstellen, maar dat het een mijlpaal voor je is, dat blijkt. Vooral volhouden nu.
En zo goed dat je dit allemaal zo mooi weet te schrijven…

Marion, ik lees nu al een paar maanden met je mee, en wat gun ik je het gevoel dat je je eetstoornis echt achter je hebt gelaten. Ik had geen mooier kerstcadeau kunnen bedenken!

Ik zit hier even met tranen in mijn ogen en kan alleen maar zeggen: gefeliciteerd! Wat heb je een mooie overwinning binnen gehaald! Wat heb je veel bereikt op een jaar tijd.

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: