Eetstoornis, Persoonlijk

Kerst Zonder Eetstoornis


Getagd: , , , , .

zal,m

Onlangs werd ik overmand door emoties na het eten van deze maaltijd. Dit is zalm uit de oven met een sausje van sojamayonaise en kruiden, jonge velderwtjes en gebakken krieltjes. Dit was de enige ongezonde maaltijd die ik mezelf toestond ten tijde van mijn laatste terugval. Ongezond in de zin van dat ik het toen teveel en te vet vond. Ongezond is deze maaltijd natuurlijk absoluut niet, maar zo keek ik er wel tegenaan. Sinds mijn herstel heb ik dit niet meer gegeten.

Vorige week maakte ik het weer sinds lange tijd en wat heb ik ervan genoten. Tijdens het eten kwamen er allemaal herinneringen omhoog. Niet echt herinneringen, meer een gevoel. Je kan het vergelijken met als je bepaalde muziek hoort en die muziek neemt je meteen mee terug naar die ene fantastische vakantie. Zo voelde het. Alleen was deze herinnering een stuk minder leuk dan een vakantie. Tijdens het eten ging het nog wel, maar na het eten kwamen alle emoties eruit. Ik kon het eerst niet plaatsen. Waarom in vredesnaam al die tranen? Ik voelde geen verdriet, maar het waren ook geen tranen van geluk. Ik denk dat ik het het beste kan omschrijven als extreme opluchting. Eindelijk! Eindelijk is het echt voorbij. Na al die jaren! Ik heb zo vaak gedacht dat het voorbij was, maar telkens kwam de terugval weer. Nu voelt het anders. Nu weet ik het zeker: ik ben hersteld.

Het is kerst. Gisteren ging ik naar mijn oom en tante (morgen volgt de plog!) en dit was de eerste keer dat ik kerst kon vieren zonder dagen of weken van tevoren al stress te hebben over het eten. Wat gaan we eten? Hoe laat gaan we eten? Is er niet teveel eten? Kan ik het zelf pakken? Wie gaat het eten weer opruimen? Blijft het niet te lang staan? Is het warm? Is het koud? Zijn de borden groot of klein? Wat moet ik de dagen ervoor eten? Wat kan ik de dagen erna nog eten? Hoeveel kan ik compenseren? Vreselijk. Dagenlang stress in mijn hoofd. Angst. Vreselijke angst voor eten en vooral ook de aanblik van al dat eten. Alleen de herinnering eraan maakt al dat ik me machteloos begin te voelen en paniek op voel borrelen.

Gisteren was er dan voor het eerst een zorgeloze kerst voor mij. Mijn moeder sneed taart en toen iedereen had en ze wilde gaan zitten zei ik tegen haar: ”Ja, ik weet dat het even wennen is, maar ik wil ook graag een stukje.” Het is ondertussen al de normaalste zaak van de wereld dat ik niets neem. De afspraak is om mij niets te vragen. Als ik iets wil dan geef ik dat zelf aan. Vanaf nu kan iedereen dus gewoon weer vragen of ik ook een stukje taart wil. Het is niet te beschrijven hoe goed dat voelt. Het kan weer. Het mag weer.

Ik las vanochtend nog even het allereerste artikel op mijn blog terug. Exact een jaar geleden schreef ik:

Voor mij is Kerst vooraf altijd een heel groot, diep en donker gat. Ik heb geen controle over het eten.  Wat er gegeten wordt. Hoe laat er gegeten wordt. Hoe het eten gemaakt wordt. Hoeveel er op tafel komt te staan. Hoe lang het blijft staan. Een gedoe is het.
….
Daarna pizza gegeten en dat…… dat zat niet in de planning. De planning was om te compenseren met mijn avondeten, omdat ik overdag al extra dingen gegeten had. Dat heb ik niet gedaan en dus zal ik er vandaag, Tweede Kerstdag, aan moeten geloven.

Wat een verschil met dit jaar. En volgend jaar. En het jaar daarop. En alle jaren die nog komen gaan! Voortaan draait kerst om het samen zijn met de mensen van wie ik zoveel hou. Eten is een bijzaak geworden. Dat had ik een jaar geleden niet durven dromen. ♥

41 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s