Eetstoornis, Persoonlijk, Psychische Shit

2014: De Ommekeer


Getagd: , , , , , , , , .

2014licht

Laat ik maar meteen beginnen met de idioot uit te hangen. Ik had van tevoren al gedacht dat dit een heel speciaal jaar zou worden. Er zit namelijk in mijn hoofd dat ik 74 jaar oud wordt en dat betekent dat ik dit jaar exact op de helft van mijn leven ben. Dat is natuurlijk hét ideale moment voor een grote ommekeer en die grote ommekeer kwam er ook: Ik herstelde na 25 jaar eindelijk van mijn eetstoornis.

Ik ben al eerder jaren eetstoornisvrij geweest, maar nooit zoals nu. Pas nu weet ik, voel ik, merk ik dat ik echt hersteld ben. Mijn hele gedachtepatroon omtrent eten is veranderd. Eten is brandstof geworden. Energie. Eten heb je nodig om gezond te blijven. Eten is goed voor je. Eten is bovendien ook heel erg lekker. Mijn gewicht bepaald mijn eigenwaarde niet meer. Mijn gewicht heeft geen invloed meer op mijn zelfbeeld. Sterker nog, ik heb geen idee wat mijn gewicht op dit moment is. Het interesseert me ook oprecht niet meer. Ik ben eindelijk hersteld.

Nog geen half jaar geleden zei ik: ”Je kan nooit helemaal herstellen van een eetstoornis.” Daar was ik heilig van overtuigd. Ik ga ook niemand met een eetstoornis vertellen dat het anders is. Dat zou hetzelfde zijn als tegen iemand die blind is zeggen: “Geloof me nou maar, ooit kan jij weer zien.” Ik ga het ook niet proberen uit te leggen aan mensen die nooit een eetstoornis hebben gehad. Dat kan simpelweg niet. Dit kan je alleen begrijpen als je zelf hersteld bent. Ik zeg dit nu voor degene die nog in de eetstoornis zitten en ervan overtuigd zijn dat ik niet volledig hersteld kán zijn. Ik begrijp je. Echt waar. Hou je vast aan dat kleine, hele kleine stukje twijfel. Dat het misschien toch kan. Hou je vast aan dat kleine sprankje hoop. Hou je vast aan mijn verhaal en never, ever give up. Je bent nooit alleen. Echt niet.

2014 was ook het jaar van het vele ziek zijn. De depressie. De angst. Niemand meer willen zien. Geen telefoon meer durven opnemen. De voordeur niet meer open doen. Het werd zo erg dat Peter hierdoor ook in een isolement raakte. Er mocht niemand meer bij ons thuis komen. Als de deurbel of de telefoon ging kreeg ik een paniekaanval die soms uren duurde. Ik raakte uitgeput en het ging van kwaad tot erger. 16 juli 2014 kwam de ommekeer. Ik ging naar de huisarts, begon dezelfde dag nog met antidepressiva. Een paar dagen later zat ik bij een psycholoog aan het bureau. Het is vreselijk zwaar geweest, dat is het overigens nog steeds, maar de stap naar hulp zetten is de allerbeste beslissing die ik ooit in mijn leven heb gemaakt. Dat ene telefoontje naar de huisarts heeft de ommekeer in mijn leven in gang gezet.

2015. Ik verwacht een jaar met grote veranderingen. Ten eerste gaat mijn behandeling bij Pro Persona van start. Die zal heel zwaar worden, maar ik ben er niet meer bang voor. Ik geloof dat het nodig is. Ik heb er alle vertrouwen in dat ik er veel sterker uit ga komen en dat ik er alleen maar profijt van ga hebben. Ik verwacht ook grote veranderingen wat betreft mijn werk. Misschien niet eens dit jaar, wellicht pas in 2016, maar ik denk wel dat het dit jaar al in gang gezet gaat worden. Ja, ik verwacht een zwaar en pittig jaar, maar ik schreef het eerder al:

It’s not that I don’t feel the pain, it’s just I’m not afraid of hurting anymore. – Paramore – 

39 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s