Persoonlijk

Onzeker over mijn lichaam


Getagd: , , .

115

Wat een ongelooflijke kutdag. Sorry hoor. Als je geen zin hebt in gezeik dan lees je maar lekker niet verder. Die dagen waarop ik therapie heb zijn zo goddeloos zwaar! De vorige keer kwam ik er echt helemaal ontdaan vandaan. Vandaag ging ik juist met een goed gevoel de deur uit. Toegegeven: Ik was gewoon opgelucht dat ik daar niet een potje had zitten janken. Mijn grootste angst. Dat dat nog een keer gaat gebeuren. Wat is daar zo erg aan? Niets! Dat weet ik ook wel, maar ik voel me al zo kut en zwak en kwetsbaar en minder. Ik wil me niet nog minder voelen dan ik me al voel als ik daar zit.

Mijn lichaamsbeeld kwam ter sprake. Dat is positief. Daar was ik heel stellig in. Naar mezelf toe dan. Ik ben ervan overtuigd dat de rest van de wereld daar anders over denkt, maar dat is al een stuk minder belangrijk dan het vroeger was. Thuis sloeg echter de twijfel toe. Heb ik wel een positief lichaamsbeeld? Ja. Nee. Jawel. Je staat toch zelden voor de spiegel? Dat klopt. Maar ik voel me wel vaak dik. Nee, niet dik, groot. Heel groot. En veel. Teveel. Ja, maar alleen als er anderen in de buurt zijn. Niet als je alleen bent. Nee, niet als ik alleen ben. Vergelijk je je dan met anderen? Nee. Nee, ik voel me altijd minder en ik voel me altijd te groot. Maakt niet uit waar of bij wie ik ben.

Nou, daar zit ik dan. Hoe zit het nou? Heb ik dan een positief lichaamsbeeld of niet? Ik weet het niet meer hoor. Ik dacht dat ik daar nu ondertussen wel klaar mee was.

November was een dramatische maand. December was een topmaand. De eerste twee weken van januari waren bagger, de laatste twee waren weer relaxt. In februari gaat het een paar dagen slecht en dan weer een paar dagen goed. Vandaag was echt de hel. Het ene uur kon ik gewoon normaal doen, het volgende uur kon ik alleen maar voor me uit staren en huilen. Het moet niet veel gekker worden.

Het woord psychiater is trouwens nu ook voor het eerst gevallen. Dat is misschien niet eens zo’n gek idee. Ben ik dan echt gek? Nou, wie weet. Beter knettergek dan zo half half waar niemand wat mee kan. Sorry voor mijn cynische gezwets.

Over sorry gesproken, dat mag ik ook niet meer zeggen. Sorry zeggen is verslavend en negen van de tien keer niet oprecht. Sorry zeg je als je per ongeluk iemand met de punt van je paraplu een oog uitsteekt. Dan zeg je sorry. Maar sorry zeg je niet als je chronisch ziek bent en je gaat vroeg op bed liggen. Sorry zeg je ook niet als je depressief bent en dus niet de gezelligste bent in huis. Sorry zeg je al snel voor jezelf. Als je van de ander wilt horen dat het oké is en dat het niet erg is. Sorry zeg je vaak om jezelf van het schuldgevoel waar je last van hebt te verlossen. Ik zeg en denk de godganse dag sorry. Sorry dat ik niet werk. Sorry dat ik niet zo vaak langskom. Sorry dat ik vaak zo moe ben. Sorry dat ik zo vroeg naar bed ga. Sorry sorry sorry. Sorry dat ik leef. Sorry dat ik besta. Klaar. Ik zeg de rest van het jaar géén sorry meer. Behalve als ik per ongeluk iemand met de punt van mijn paraplu een oog uitsteek.

Dan nog even een vraag voor de mensen die onzeker zijn over hun lichaam. Ik weet dat er mensen zijn die bijvoorbeeld liever de spiegel vermijden. Dat heb ik dus niet. Ik kijk met plezier in de spiegel, maar wil het liefst onzichtbaar zijn zodra ik in contact kom met anderen. Heeft dat dan met mijn lichaamsbeeld of -beleving te maken? Nee toch? Maar waarom is die schaamte er dan wel tegenover anderen? Hoe zit dat bij jullie? Zijn jullie alleen onzeker over je lichaam naar anderen toe of ben je ook onzeker of ontevreden over je lichaam als je alleen bent? Ik ben de weg kwijt. Ik weet niet meer hoe het zit. ♥

66 Comments

  • Het wiebelt bij mij enorm. De ene dag ben ik en uit en thuis ontevreden over mijn lijf, de andere dag ben ik uitermate tevreden. Is iets vrouwelijks volgens mij. In ieder geval niets om sorry voor te zeggen.

    Kop op meisje. Alle begin is moeilijk. Knuffel uit Venlo.

  • oh lieve Marion
    wat een verhaal!!
    En ..ik wil bijna zeggen: geen sorry,…..dat woordje…(herkenbaar)…maar dat sorry dat je bestaat…dat doet me verdriet…dat zelfvertrouwen is zo laag en ik denk dat je lichaamsbeeld, of in jou geval ook de twijfel erover bij anderen daar ook aan gekoppeld is!!

    Over het herkennen..mooie vragen, ik neem ze mee, vind het lastig hier zo maar over te gaan denken/schrijven in het openbaar!

    Dank je weer voor je blog en …al weet je het natuurlijk “je mag er zijn”!!!
    Sterkte Marion!

    ps hoop echt dat je (met de psychiater) verder komt!!

    • Dat sorry dat ik besta, dat is eigenlijk wat mijn therapeut altijd een beetje lacherig zegt. Ik zeg zo vaak sorry in mijn hoofd, dat ik net zo goed kan zeggen: sorry dat ik besta. Zo is het feitelijk natuurlijk wel, maar dat wil niet zeggen dat ik ook echt niet wil bestaan. Daarom is het ook zo belangrijk om voor jezelf te stoppen met altijd maar sorry zeggen. Voor ons allebei…. 😉

  • Jeetje 😦 Ik zend je even wat ❤ toe! Wat goed dat je naar jezelf kan kijken in de spiegel. Nu ik zo snel nadenk heb ik er een tijdje wel moeite mee gehad… vooral toen ik wat voller was! Ik was toen een keer in de sportschool met spiegels en moest zumba-en… Ik voelde mij zo lomp, en kon mezelf niet luchten of zien. Ik vond t vreselijk! Ben blij dat de sportschool geen spiegels heeft, want dat vind ik niet zo'n pretje denk ik. Misschien nu wel? Geen idee eigenlijk.

    Maar dat onzichtbaar willen zijn voor mensen is voor mij wel herkenbaar. Dat heb ik ook vaak, dat ik denk was er maar een crème waarmee ik onzichtbaar word. Goh, wat zou dat heerlijk zijn! Niet hoeven nadenken wat ik doe, hoe ik beweeg en uiteraard wat ik zeg. Mensen hoeven mij niet te zien. Maf he?! Ik word er soms ongemakkelijk van. O het is niet echt meer een onzekerheid van mijn lichaam maar of ik wel 'normaal' ben. Zeg ik niets raars? Hoe moet ik reageren, dat is het meer… Soms voel ik mezelf echt een oentje 😛 Nou ja, ik neem mezelf maar hoe ik ben.

    Ik voel mezelf nu wel fijner en prettiger in mijn lichaam door het sporten!

    Neem rustig je tijd, ga niet te hard. Het komt wel goed. Ga zo lekker rusten en zet je gedachten even opzij, het zal echt wel goed komen. ❤ Want vergeet niet, je bent goed/mooi zoals je bent. 🙂

  • De ene keer voel ik me zekerder dan de andere keer. Dat heeft niet echt met mijn lijf te maken. Soms kan ook ik gewoon een beetje labiel zijn hoor. En dan lijkt niets goed, nuttig, waardevol of fijn.

    • Ja dat herken ik heel erg. Dat ik mijn geestelijke gemoedstoestand reflecteer op mijn lichaam. Soms denk ik, waarom doe ik overal zo moeilijk over? Maar het belemmert me zo. Ik kan er niet onheen…

  • Ik moest wel even lachen om deze zin ; Sorry zeg je als je per ongeluk iemand met de punt van je paraplu een oog uitsteekt.

    Ik ben onzeker over mijn lichaam en dat heb ik ook als ik alleen ben, maar het wordt erger als ik in de buurt ben van andere mensen. Ik herken me wel soms een beetje jouw, ik zeg ook vaak sorry dit sorry dat…

    • Sorry dit, sorry dat… En mijn therapeut zegt er dan altijd achteraan: Sorry dat ik besta. En dan besef ik altijd wel hoe idioot het ook eigenlijk is dat sorry zeggen. We mogen er gewoon zijn. Op welke manier dan ook. Maar als ik jou dan hoor zeggen dat je onzeker bent… Je bent zo mooi. Maar ja, daar draait het helemaal niet om hè? Het gaat niet om de buitenkant en dat is misschien nog wel het moeilijkste van alles. Liefs. X

  • Uit alle reacties blijkt al wel dat iedereen daar weleens last van heeft, ik zeker ook. Vroeger was ik veel te dun, en lang, en daardoor heel erg gepest. Dat laat zijn sporen achter. Hoe ik nu over mezelf denk, is ook heel wisselend. Sommige dagen vind ik mijn favoriete jurk opeens niet mooi staan, en na mezelf tien keer omgekleed te hebben kom ik tot de conclusie dat niks mooi staat. Andere dagen is dit weer helemaal omgekeerd. Waar ik ook vaak de mist in ga, is mezelf met anderen vergelijken. Dit maakt zelden gelukkig. Soms ga ik prima de deur uit, maar word ik toch onzeker als ik mezelf op een drukke plek in de weerspiegeling van een raam zie of in de spiegel van een winkel. Dan lijkt het alsof anderen enigszins van invloed zijn op mijn zelfbeeld.

    Ook je gesorry is erg herkenbaar, betrap mezelf daar veel te vaak op. Een vriend zei ooit ”sorry bewaar je maar voor als er echt iets ergs is”.

  • *slikt een hele zooi goed bedoelde adviezen in* het enige wat ik wel wil zeggen of dat een psychiater juist goed gaat doen. En nee je bent niet echt gek, je hebt hulp nodig that’s all. Dikke knuffel meis, je bent in mijn gedachten 😙

  • Je bent vandaag weer twee trappen hoger op de ladder geklommen, ook al voelt het niet meteen zo aan.
    Die laatste paragraaf… Na 56 jaar heb ik er nog steeds last van, maar vreemd genoeg mijn omgeving niet. De tijd dat ik er me echt druk in maakte ligt ver achter me…

    • Op de één of andere manier vind ik het toch wel prettig om te horen dat dit ook bij mannen speelt en dan ook nog eens na 56 jaar. Gelukkig ligt die tijd van druk maken achter je. Die tijd komt voor mij ook binnenkort.

  • Ik voel mij heel onzeker over mijn lichaam, te kleine borsten, maar een te grote buik. Dikke bovenbenen en misschien iets té gespierde kuiten voor een vrouw. Ik maak mij hier dan ook eigenlijk altijd (onbewust) erg druk om. Hoe ziet iemand anders mij? Kan ik wel een koekje eten? Schep ik niet teveel op? Dat soort vragen gaan er de hele dag door mijn hoofd heen. Ik probeer er nuchter over te doen en zeg gewoon tegen mezelf dat ik niet zo moet zeuren en dat ik gelukkig ben. En ik ben ook heel gelukkig, alleen niet altijd met mijn lichaam.. Snap jij hem nog? 😛

    • Ik snap het maar al te goed. Zelf kan je het best accepteren. Je bent geen supermodel, maar je kan best tevreden zijn met je lichaam. Maar kennelijk is het toch nog belangrijker wat anderen ervan vinden. Dat is ook mijn probleem. Inderdaad, kan ik wel een koekje nemen? Eet ik niet teveel? Etc. Heel herkenbaar.

  • Mooi geschreven. Iedereen is weleens onzeker. Beetje onzekerheid vind ik ook gezond. Wees trots op wie je bent. Je bent net zoveel waard als iedereen 🙂

    • Die zin is de zin die ik eigenlijk voor therapie hardop moet zeggen, dat ik net zoveel waard ben als iedereen. Ik krijg het mijn strot nog niet uit, maar het helpt al wel dat jij het tegen me zegt. Dus dank je wel. X

  • Wat ben je toch ongelofelijk dapper dat je dit zo open opschrijft en deelt! Een beetje onzeker is lang zo gek nog niet, arrogant is ook niet echt een streven natuurlijk.

    Zelf ben ik niet zo onzeker over mijn uiterlijk en heb ik de attitude van je doet het er maar mee, maar zodra het om mij als persoon gaat. Om mijn karakter dan sla ik 180 graden om. Wat moeten anderen wel niet van mij vinden als ik zo stil ben, of zo emotioneel labiel? Etc. etc. Oké, en misschien ben ik een heel klein inimini beetje onzeker met mijn erwtjes. Maar zelfs dat valt eigenlijk best mee.

    Daar heb je vast niks aan, maar wat ik wil zeggen dat iedereen zo zijn onzekerheden heeft. De een wat meer dan de ander. Is dat erg? Mijn psycholoog zou op zo’n moment als jij beschrijft in mijn oor tetteren: zou je het ook ‘erg’ vinden als het om een vriendin/familielid/mij gaat?

    Zou jij het erg vinden als iemand anders onzeker is?

    • Ik was ook onzeker over mijn erwtjes. Nu ondertussen niet meer. Het heeft echt zoveel meer voordelen dan nadelen!!! 😀 Maar dat terzijde…. Het is ook niet erg om een beetje onzeker te zijn, maar ik ben zo onzeker dat het me enorm belemmert in mijn functioneren. Dat is een beetje teveel van het goede. Het is altijd wel een hele goede vind ik hoor, om je eigen situatie voor te stellen bij een ander. Want dat is inderdaad nog erg, hè?

  • Hier iemand die spiegels mijd en die zich ook tegenover andere schaamt. Vreselijk mijn zelfbeeld is zo slecht! Hoe het bij jou zit, geen idee ik ben er zo slecht in!
    En een psychiater is zo slecht nog niet.. Ik heb er ook eentje.

  • Herkenbaar hoor, de dagen met therapie zijn vermoeiend en zwaar. Het fijnst is om daarna direct in bed te duiken en te hopen dat je in slaap valt. Heel knap dat je dit allemaal opschrijft! ❤ (misschien ook wel even een fijne uitlaatklep)

  • Stiekem moet ik wel een beetje lachen om je post. Sorry. En sorry dat ik sorry zeg, maar ik vind het zo herkenbaar allemaal! Ik heb geen depressie, volgens mij, en wordt daar ook niet voor behandeld, maar ik heb ook hele goede en hele slechte dagen. En ik worstel ook met een sorry-issue. Bovendien heb ik ook last van dat negatieve zelfbeeld ( en is dit de eerste keer dat ik dat ook echt zeg/schrijf ) Ik hou helemaal niet van spiegels en wil er ook liever niet in kijken. Even een snelle blik om te kijken of ik geen tandpasta op mijn wang heb zitten, maar dat is het ook.

    Waar dat vandaan komt? Geen idee, want iedereen roept altijd dat ik een lichaam heb om jaloers op te zijn. Alleen zie ik dat zelf dus niet zo. En dat zijn dingen waar ik ook aan moet gaan werken, dus ik heb over een uurtje een afspraak bij de huisarts om een verwijzing te vragen voor verdere behandeling. Waar misschien ook tranen gaan komen die ik niet wil laten zien omdat ik het niet fijn vindt om te huilen in het bijzijn van anderen. Pff…..

    • Wat goed dat je afspraak hebt gemaakt. Echt heel goed. Het is allemaal doodeng, maar ik ben zo blij dat ik de stap gezet heb. Als ik nu kijk waar ik een jaar geleden stond? Zoveel beter en dan ben ik er nog niet eens! Het is zwaar, maar het is ook mooi. Je groeit zoveel en je wordt zoveel sterker. Ga ervoor, meid. Goeie stap. Succes zometeen. X

  • een Psych is niet zo erg, ik vond het wel fijn…
    voor mezelf, raar om tegen andere te zeggen dat ik daarheen ging..
    Sorry zeg ik te vaak, ik meen het zeker wel, maar zou me niet overal voor hoeven excuseren eigenlijk..
    Mijn zelfbeeld, naar andere toe gaat het wel, dan kan ik nog wel denken, ik ben zoals ik ben..
    Tegen over mezelf, ik vind niets goed aan mezelf.. Er is een moment geweest dat ik mezelf echt als een monster zag ik kreeg de opdracht elke dag een selfie te maken en de gene waar ik tevreden mee was te houden.. Dat werkte best, eigenlijk zou ik dan nu weer moeten doen

  • Sorry zeggen… ik zeg het teveel, te vaak… Ik heb altijd het gevoel dat ik me moet verontschuldigen tegen alles en iedereen… Dat komt vanuit mijn thuissituatie. Mijn moeder gaf me altijd overal de schuld van, ik was een persoon die teveel was en ik kon niets maar dan ook niets goed doen bij haar.

    Mijn zelfbeeld is niet bepaald geweldig maar beter dan het ooit was. Inmiddels heb ik mezelf leren accepteren zoals ik ben. Afkraken doe ik mezelf niet meer en in de spiegel kan ik normaal naar mezelf kijken. Wel heb ik het de laatste weken enorm zwaar om de eetstoornis buiten te houden. Ik ben in korte tijd enorm aangekomen en groei mijn kleding uit. Mijn angst om dik te worden begint weer overhand te krijgen. En ik begin me weer dik te voelen.

    Als ik alleen ben of samen met mijn man dan voel ik me prima zoals ik ben. Zodra ik onder de mensen kom gaat toch dat stemmetje weer in mijn hoofd zeuren… ‘Je bent dik, je bent lelijk, je bent dit, je bent dat…’ Zo sterk als ik me thuis alleen voel zo klein voel ik buitenshuis of onder de mensen. Dat is iets waar ik nog steeds hard mee aan het vechten ben.

    Kop op meissie. Je bent sterk. Je knokt en blijf in jezelf geloven. Je bent prima zoals je bent. Echt!!!
    Liefs Janie

  • Ik heb het een beetje andersom geloof ik. Als ik in de spiegel kijk zie ik ontzettend veel imperfecties, een vetje hier, een gek plekje daar, ik lijk wel zwanger af en toe… Maar naar anderen toe heb ik daar juist totaal geen last van, als ze me niet willen zien kijken ze maar de andere kant op 😛 Ik ga ook rustig in bikini naar het strand (maar dan wel één die bij mijn figuur past), geen probleem. In plaats daarvan kan ik wel enorm onzeker zijn over mijzelf in het algemeen, maar dat is vroegah veel erger geweest.
    Probeer iets minder hard voor jezelf te zijn (makkelijker gezegd dan gedaan, i know), je mag er zijn, echt!

    • Oh wat lijkt me dat fijn dat je je gewoon zeker voelt van jezelf in gezelschap. Voor mij klinkt het heel gek dat je dan wel kritisch bent naar jezelf in de spiegel. Wat zijn we dan toch allemaal verschillend, hè? Thanks voor je reactie. Fijn.

  • Ik ben heel onzeker over mijn lichaam… altijd al geweest. Het zit er in en met momenten kan ik wel eens tevreden zijn, maar meestal is er wel iets dat altijd beter kan. Ook al weet ik… je bent uniek zoals je bent, maar toch…
    En weet je wat… je mag er best zijn 😉

  • Jij mag zeiken! Geen probleem voor mij.

    Ik denk dat elke vrouw, zelf Doutzen, wel eens onzeker is over eigen lichaam. Maar vergeet niet dat jij in het lichaam zit. Het lichaam is ons omhulsel just love it.

    Ooit was ik dik en boeide het mij niet. Ik viel af en kwam twee keer 34 kilo aan tijdens de twee zwangerschappen. Nu sta ik op het punt dat ik accepteer hoe mijn lichaam is, ik probeer netjes te eten en te sporten.
    Sporten doe ik niet alleen om een strak lichaam te krijgen maar omdat ik er zo vrolijk van word.

    I just don’t give a shit about other people en voel mij in gezelschap niet onzeker hier ben ik helemaal klaar mee.

    Ik hoop dat jij lekker in je vel komt te zitten letterlijk en figuurlijk.

  • Lieve schat, ik denk niet dat het over je lichaamsbeeld gaat, maar over je zelfbeeld. Want die onzekerheid naar anderen, dat is toch gewoon omdat iemand wel eens iets van je zou kunnen denken waarvan je niet wilt dat ze het denken? Ik denk dat jij in andere mensen hun plaats gaat denken. En dat is nefast voor jezelf. Wil je niet teveel aan ‘verwachte verwachtingen’ voldoen? Van die verwachtingen die niemand uitspreekt, maar waar je toch echt zeker van weet dat ze er zijn. Nou, ik geloof dat je nog een penis op je hoofd kan tekenen en dat er dan nog mensen het niet eens zien hoor.

    En wat nou, groot? Je moet trots zijn dat je groot bent! Weet je hoeveel voordelen dat heeft? Je kan overal aan. Je ben meteen voor iedereen intimiderend, zeker als je die lengte ook goed gebruikt. Je moet nooit tegen iemand op kijken. Mensen willen altijd dat je gaat zitten. Moet ik verder gaan? Mijn 1m82 heeft mij ook in verlegenheid gebracht, maar ik loop nu zelfs op hakken van 5 cm. En als mensen vragen hoe groot ik ben, ja, dan is het opgevallen. Kunnen we dan nu overgaan tot belangrijke zaken? 😉

  • Het lijkt mij ook lastig om aan te geven hoe je zelfbeeld over je uiterlijk is. Dat kan denk ik ook per dag verschillen namelijk. Ik ben eigenlijk nooit echt heel onzeker geweest over mijn lichaam, wel meer over mijn innerlijk. Of ik wel de goede dingen zeg en doe en zo. Ik vind dat vaak nog steeds lastig om los te laten.

  • Dat stukje over sorry…. is ZO herkenbaar. Hoe komt dat toch dat we ons zo schuldig voelen omdat we ziek zijn??? Absurd gewoon, toch? En toch zit ik ook altijd sorry te zeggen als ik niet mee kan afwassen of als ik niet mee kan… Er zit denk ik een hele grote waarheid in het feit dat je zegt dat je dan gewoon van de ander wil horen dat het ok is. Kijk, je geeft me zelfinzicht.

    Wat betreft het lichaamsbeeld. Ik ben door ziek te zijn een aantal kilootjes bijgekomen. En ik heb daar helemaal geen vrede mee voorlopig. Terwijl ik weet dat ik niet dik ben hoor. Maar het is het feit dat ik ben veranderd, en dat ik er zelf niets aan kon/kan doen. Ik heb ook last als ik alleen ben, van mijn lichaamsbeeld. Ik hou niet meer van de spiegel. Vroeger ook niet echt, maar nu… Nog minder. Erg eigenlijk, ik probeer uit alle macht om toch tevreden te zijn maar, ik wil gewoon mijn oude zelf terug. Maar dat hangt misschien ook samen met, mijn gezonde zelf?

    Liefs, Sofie

  • Wauw Marion, wat komt dit weer binnen bij mij en wat goed dat je dit hebt opgeschreven. Ik heb zoveel bewondering voor je dat je dit soort dingen zo goed weet te verwoorden. Dat sorry zeggen, daar ben ik ook zo klaar mee eigenlijk. Maar het is bijna een gewoonte geworden, lastig om af te leren!

    Wat betreft je vraag over het lichaamsbeeld, ik ben meer onzeker over mijn lichaam naar anderen toe. Sterker nog, ik heb een soort vertekend beeld dat ik mijzelf in de spiegel vaak anders (slanker) zie dan hoe ik er echt uitzie en dan schrik als ik bijvoorbeeld foto’s zie met mijn lijf erop… In mijn hoofd ben ik nog steeds zoals vroeger en hoewel ik heus die extra kilo’s wel kan zien valt het toch pas goed op in foto’s. Heel raar dat vertekende beeld en dat is ook één van de dingen die ik nu ga bespreken bij het GGZ.

    Dikke knuffels lieverd! ♥ Xxx

  • Onzekerheid is naar, maar niks om je voor te schamen of om sorry voor te zeggen. Ik ben wel tevreden met mijn lichaam, meestal ook in het bijzijn van anderen. Alleen de laatste tijd is het moeilijk. Ik ben (onbedoeld) afgevallen en te mager geworden. Zowel mijn huisarts als psycholoog zijn aan het vissen naar een eetstoornis die er niet is. Ik snap het wel, het valt gewoon op dat ik steeds dunner word. Maar ik heb nu steeds het gevoel dat ik door iedereen beoordeeld word.

  • Wat goed en moedig dat je dit hier kunt/durft neerschrijven. Dat is al een hele stap denk ik. Ik denk dat iedereen wel eens (of meer) onzeker is. Zelfs de mensen die het meest zelfzeker overkomen, zijn dit niet altijd.

    Je komt er wel hoor, al is het maar met kleine stapjes! Ik heb liever speciale mensen dan doodgewone ;-). Knuffel

  • Ik kan wel onzeker zijn over mezelf, maar volgens mij valt het mee. Maar het is herkenbaar dus je bent niet de enige 🙂 Goed dat je het van je afschrijft, hopelijk lucht dat een beetje op. Enne, je bent niet gek als je met een psychiater te maken krijgt, heb ik ook gehad.

  • Ik heb wisselende dagen. Ook komt het voor dat ik thuis voor de spiegel denk, “ah ja, niet heel verkeerd”, maar eenmaal buitenshuis ineens een slecht gevoel krijg over mijzelf. Kan ook ineens opzetten, bijvoorbeeld als ik mezelf in een weerspiegeling van een ruit zie of een spiegel in een winkel. Of als er een collega vraagt of ik zwanger ben, terwijl ze naar mijn buik staart….. tweede gênante vraag binnen een half jaar tijd. Sommige mensen ook… ☺

  • Wauw Marion: dit zo herkenbaar, bijna beangstigend omdat ik het zelf had kunnen schrijven (als ik naar mijn gemoedstoestand naar de afgelopen maanden kijk). Ik kan je enkel een knuffel geven en zeggen dat je een topper bent, geweldig, mooi en ontzettend lief! En verder? Ja onzekerheid ervaren we allemaal helaas, terwijl in mijn optiek is zo niet nodig is. We zijn allemaal uniek en zouden niet moeten streven naar een bepaald perfect beeld wat je zelf in gedachten heb. Maar ja: makkelijker gezegd dan gedaan, zo zit niet altijd de wereld in elkaar. Sorry (ja nu begin ik ook haha, want dat kan ik ook heel goed) als je niets aan mijn reactie hebt en er dus vrij weinig mee kan maar ik wil gewoon wel dat je weet dat ik aan je denk. ❤

  • Ik ben altijd ontevreden over mijn lichaam.
    Er is altijd iets niet goed, of ik nu dik of dun ben.
    Ik ben echter niet meer zo onzeker als vroeger.
    Waarschijnlijk ook omdat ik nu wel belangrijkere dingen aan mijn hoofd heb.
    Maar die onderkin ergert mij heel erg. Ik ben niet eens zo dik, maar ik krijg
    meteen een flinke onderkin. Er zijn ook mensen die heel zwaar zijn en
    gewoon een slank hoofdje houden.

    Tot mijn 24e ongeveer ben ik heel erg onzeker geweest. Ongezond onzeker.

    Het sorry zeggen herken ik erg. Ik zeg ook teveel sorry.

    X

  • Dat van overal sorry op zeggen is zo herkenbaar! Van het zelfbeeld vind ik ook inderdaad maar lastig, maar ik denk dat je er na een tijdje wel uitkomt. Je mag in ieder geval al trots zijn dat je werkt aan jezelf 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s