Persoonlijk

Therapie: Blauw Gras


Getagd: , .

gras

Uit mijn comfortzone stappen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik zit daar namelijk al een poosje en ik vind het wel prima zo. Is het echt zoveel beter daarbuiten? En zo ja, waarom dan? Wat is er leuk aan om iedere keer gevoelsmatig één stap teveel te zetten? Zie je met die ene stap extra echt zoveel meer van de wereld? En wie zegt dat ik er behoefte aan heb om zoveel te zien? Ik vind deze vier muren om mij heen ook heel erg mooi. Ik heb de kleur tenslotte zelf uitgezocht.

Flauwekul natuurlijk. Ik weet ook wel dat die muren mij het zicht ontnemen op een heleboel mooie dingen. Maar ik moet me er op de één of andere manier uit zien te lullen en bovenstaande klonk best overtuigend. Ja toch? Goed. Maar als ik vooruit wil, en dat wil ik, zal ik af en toe een klein stapje moeten zetten. Klein ja, want anders ga ik weer over mijn grenzen heen. Zoals bijvoorbeeld vorige week gebeurde. Ik …

Jaaa jaaa jaa! Ik hoor je wel!!! Sorry hoor,  maar die stem op de achtergrond is zo irritant. Moet je horen!

Pfffff. Kleine stapjes. Jezus, je komt al amper vooruit. Je zit al bijna een jaar thuis. Kan je niet gewoon grote stappen zetten? Je bent toch geen mietje? Je kan toch wel een beetje tempo maken? Zo moeilijk is het allemaal toch niet? Sjongejongejonge.

Dat is mijn negatieve stem. Die stem vertegenwoordigt niet alleen mijn eigen negatieve zelfbeeld, die stem vertegenwoordigt ook meteen een heel groot deel van de rest van de wereld. Die enorme groep mensen die vindt dat mensen met psychische klachten zich maar aanstellen. Zich niet zo druk moeten maken. Gewoon de schouders eronder moeten zetten en een beetje peper in hun reet nodig hebben. Die enorme menigte die vindt dat ik te groot ben. Te zwaar. Te lomp. Te dik. Te lelijk. Die enorme mensenmassa die niet snapt wat ik hier überhaupt te zoeken heb. Heeft iemand dat ooit tegen mij gezegd? Nee, natuurlijk niet, maar ik vul dat al zó lang in voor anderen dat ik daar zelf volledig van overtuigd ben. Voor mij is dat de waarheid. Voor mij is dat de realiteit.

Moet je je voorstellen dat je midden op een groot plein staat en om jou heen staan zo’n 10.000 mensen. Ze kijken allemaal jouw kant op en als jij heel zachtjes tegen jezelf zegt dat je het rustig aan moet doen, dat je op dit moment niet zoveel kan en dat dat niet erg is, beginnen zij allemaal keihard tegen jou te schreeuwen dat dat niet waar is. Dat je je aanstelt. Dat je een loser bent. Dat je best harder kan lopen dan je nu doet. Dat je liever lui dan moe bent. Dat is niet de realiteit, maar het is wel mijn realiteit. Het is alsof ik in mijn eentje de rest van de wereld ervan moet overtuigen dat het gras niet groen is, maar blauw.

Gelukkig hoef ik het nu niet meer alleen te doen.  ♥

45 Comments

  • Doe alles gewoon stap voor stap, waar jij je fijn bij voelt. Heel makkelijk gezegd natuurlijk, maar 10 stappen ineens is ook niet haalbaar. Dus dan maar op jouw tempo 🙂 knuf

    • Mijn wereld is wel erg klein. Sinds kort zie ik gelukkig weer af en toe iemand van de familie en dat wil ik graag zo houden. Maar bovendien heb ik ook een baan! Ik moet uiteindelijk straks weer aan het werk durven/kunnen. Ik krijg nu nog geld uit de ZW, maar dat houdt wel op straks. Verder wil ik niet dat een trip naar de supermarkt het hoogtepunt van de dag is. Ik wil in de zomer ook weer lekker een terrasje pakken of samen met mensen lekker in het park zitten zonder dat ik doodsangsten uitsta.

  • Ik ken het wel..ik kan ook heel erg kritisch zijn op mezelf. Zoals nu, ik heb geen baan, ik zoek wel, maar het gaat me allemaal niet snel genoeg. Toch is snel zeker niet altijd beter. Wie te snel gaat heeft kans om te vallen. Zoals ze zeggen ‘Haastige spoed is zelden goed’.
    Alles komt wanneer het komt en het is belangrijk dat mensen zichzelf de ruimte en de rust gunnen, zodat ze echt klaar zijn om de muren waarbinnen ze leven langzaam af te breken.

    • Wauw, dat zeg je heel mooi. Ik begin nu langzaam te beseffen dat ik er inderdaad klaar voor moet zijn. Dat ik dat voel en bepaal en niet mijn huisarts, psycholoog, werkgever of bedrijfsarts.

  • Heel vermoeiend om continue door deze innerlijke negativist of negativisten aangevallen te worden. Het enige dat ik je op het hart kan drukken: Je stelt je niet aan. Neem jezelf vooral WEL serieus. Want – je hoeft het inderdaad niet alleen te doen. ♥

  • Je bent helemaal geen loser, maar ik weet dat het niet zoveel zin heeft om dit te zeggen, jij moet dat zelf kunnen zeggen en met kleine stapjes kom je daar ook wel, grote stappen zijn alleen maar onhandig 😉

  • Het lijkt inderdaad soms heel makkelijk. Zelf denk ik ook vaak van: gewoon doen, gewoon jezelf er overheen zetten. Maar in werkelijkheid is het veel lastiger dan dat. Vaak heb je gewoon eerst veel kleine stapjes nodig. Dat duurt langer, maar uiteindelijk zie je dan wel dat je verder bent gekomen dan voorheen.

  • hey
    Er is al veel gezegd..laat je niet “opdrukken” door anderen en (al zal dat lastig zijn) die innerlijke stem, stap voor stap! Het gras hoeft niet ineens van blauw naar groen!!
    en..kijk af en toe even om…je zet elke keer stappen hoor!! Vergeet dat niet!

    • Ik besef nu eindelijk dat al dat negatieve van mezelf komt en niet van anderen. Dat is een harde dobber, maar dat besef is wel nodig om er iets mee te kunnen. Alles op z’n tijd. Thanks, meis.

  • Knap geschreven! Je hebt ook helemaal gelijk dat je gewoon kleine stappen moet zetten en het in je eigen tempo moet doen. Het is niet makkelijk, zeker niet met de negatieve stem van jezelf en van anderen, maar uiteindelijk kom je er wel!

  • Niets van aantrekken van wat de anderen zeggen. En ook niet van wat dat kleine stoute negatieve stemmetje in jezelf zegt. Het probeert je onderuit te halen maar jij bent sterker. Zeker weten. Heel langzaam maar ook héél zeker word je sterker, en gaat dat stoute stemmetje minder luid klinken. Het lukt je, maar op jouw tempo. En dat kan niemand anders voor jou bepalen.

  • Herkenbaar hoor, maar het is het zeker waard om je comfortzone te vergroten, hoe moeilijk het ook is. En daarna, gewoon even van die grotere ruimte genieten, zonder dat je verder holt.
    En wat de omgeving betreft? Als ze vinden dat jij niet snel genoeg gaat? Kunnen hun niet bepalen, en als ze dat wel willen probeer die mensen te vermijden. Ze hoeven jou tempo niet te snappen, maar moeten het wel respecteren.

    • Dat klopt. Ik besef eindelijk dat het mijn eigen stem is. Die 10.000 gasten op dat plein bestaan helemaal niet. Ik ben het zelf. Dat is best fucked up, maar ik kan er nu tenminste wel wat mee.

  • Wat heb je dit prachtig geschreven Marion en precies ook echt mijn gedachten. Ik heb ook een hele tijd tegen die groep op moeten boksen (dat nare stemmetje in je hoofd): die stem die zegt dat het nooit genoeg is en dat mensen je voor gek verklaren en dat het sneller en makkelijker en vooral beter moet… Maar luister niet naar dat stemmetje hoor, want ik kan je vertellen dat die het fout heeft! Maar volgens mij besef je je dat ook goed en dat is mooi. Want zolang jij je realiseert dat het een “negatief stemmetje” is, ben jij in mijn optiek alleen maar stappen vooruit aan het maken en groeien! X

    • Het besef is er nu dat die negatieve stem van mezelf komt en niet van anderen. Dat is best zwaar om te beseffen, maar wel noodzakelijk om er iets mee te kunnen. Op anderen heb ik tenslotte geen invloed en op mezelf wel. Ik moet zorgen dat die positieve stem in mijn sterker wordt dan die negatieve en dat is precies waar ik nu mee bezig ben met die COMET-methode in therapie. Dit is echt de perfecte behandeling voor mij. Ik merk gewoon dat ik iedere twee weken stappen zet en groei. Thanks meis, voor al je lieve en ondersteunende reacties. X

  • Wederom prachtig geschreven Marion. Wat je schrijft over het gevoel dat 10.000 mensen naar je schreeuwen dat je een loser bent en dergelijke is pijnlijk herkenbaar. Met kleine stapjes in de tempo die jij bepaald en die goed voelt kom je steeds weer een stukje verder. En vergeet niet hoe ontzettend veel stappen je al hebt genomen, dat is zo mooi om te zien! Xx

    • Dat is ook een hele grote stap: ik besef eindelijk dat ik zelf mijn tempo mag bepalen. Ik dacht eerst dat mijn werkgever, bedrijfsarts, huisarts en psycholoog mijn tempo bepaalden. Nu ik mijn ogen open heb gedaan zie ik trouwens ook dat die mensen er helemaal niet staan. Ik besef dat ik zelf al die nare dingen over mezelf zeg. Dat is wel een zware gewaarwording, maar wel noodzakelijk om weer de volgende stap te kunnen zetten. X

  • Stap voor stap kom je er wel. Al zijn het piepkleine stappen, dat wordt steeds een groter pad die je bewandeld. Ik heb er vertrouwen in! Zoals mijn gekke moeder altijd zegt: ” Alle hazen komen er, maar de slakken ook.” Het gaat er uiteindelijk niet om je snelheid, maar dat je het maar bereikt op welk tempo dan ook! ❤ Ik heb er vertrouwen in! Vertrouw op je eigen gevoel, dan komt het allemaal goed!

  • Ik weet niet waar jij woont, maar ik woon op de Veluwe, dus met dit blog ben je al een héél eind verder dan je vier muren 😉

    Met zo’n blog zet je sowieso al veel meer stappen de wereld in dan bloggers zoals ik die alleen maar over ditjes en datjes bloggen 🙂

  • Ow meisje wat klinkt dat als een hel. Zou bijna zeggen dat er eens 100 man voor je moeten staan en gewoon zeggen wat ze van je vinden, ik denk dat dat zo positief gaat zijn want je bent zo een geweldig mens. Xxx

    • Dat is ook een hel. Mijn hele leven heb ik in elkaar gedoken op dat plein gezeten en heb ik alles over me heen laten komen. Mijn ogen dicht en handen voor mijn oren. Een poosje terug was ik eindelijk zover dat ik durfde te blijven staan en die mensen recht in de ogen aan bleef kijken. Ik ben nu bijna op het punt dat ik kan zeggen: Bekijk het maar, jullie doen maar, ik draai me om en ik ga ervandoor. Nu ik sta realiseer ik me ook heel goed dat die mensen er helemaal niet zijn. Ik ben het zelf die al die nare dingen zegt en dat maakt het misschien nog wel zwaarder. Want nu kan ik me niet omdraaien en weglopen…

  • Je hebt het zo mooi verwoord.
    Zelfs de mensen die om mij geven die zeggen dan luister nou maar naar mij je moet er gewoon even doorheen. Mijn oma zei laatst: ” waar heb jij nou stress van?” Nou dat zijn wel mokerslagen hoor. En ik kan het ook niet uitleggen. Ja stress van mezelf.

      • Vooral van iemand die aan de basis staat van de oorzaak. Wel way, way back, maar toch. En dat ga ik niet tegen mijn oma zeggen. Daar heb ik te veel respect voor. Dus ja, dan probeer je het maar wat weg te wuiven, maar t blijft wel in je hoofd. Grrrrr.

  • Mooi geschreven. Ik herken er ontzettend veel in.
    Ik zie dat je de therapie en dergelijke je zwaar vallen, maar ik zie ook dat je keihard aan ’t vechten bent en de goede kant op gaat. Ik vind je heel erg dapper.

  • Is gras blauw? Weer wat geleerd. Nee flauwekul natuurlijk, ik vind dat je dit super mooi hebt geschreven. Blijf bij wat je diep van binnen wel weet en dan komt het goed, met veel geduld, kleine stapjes en vechtlust.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s