Persoonlijk

Dysthyme Stoornis Sucks


Getagd: , .

283a

Een dysthyme stoornis is een milde vorm van depressie, maar eentje die zeer lang duurt. Ik begin nu echt te merken hoe een dysthyme stoornis verschilt van een depressie. Ik ben heel neerslachtig geweest een jaar geleden, tegen het depressieve aan, zag het leven echt niet meer zitten, maar iedere keer kwamen er toch weer ”lichtere” periodes. Die periodes werden steeds langer en langer. Nu heb ik me zeker een week of 6, 7 echt heel erg goed gevoeld. De shit is dat je iedere keer denkt: ”Nou, dat was het dan. Het gaat steeds beter. Ik ga écht weer helemaal beter worden! Joepie!”

Dysthyme stoornis says: Rewind!

Je voelt je al een paar dagen wat minder, maar kijkt ongegeneerd de andere kant op. Je krijgt seintjes van alle kanten. Je energielevel daalt. Je voelt je niet happy. Je eetlust neemt af. Je neemt de telefoon niet meer op. Je wilt liever niemand zien. Je ontwijkt bekenden in de supermarkt. Je eigenwaarde zakt met de snelheid van een blok beton wat in het water gedumpt wordt. Het wordt weer donker om je heen en dat voelt zeer aangenaam. En toch ook weer niet. Je bent weer terug op de plek die veilig voelt, maar waar je niet wilt zijn.

Dat ik het donkere aangenaam vind is voor mij een teken dat ik moet oppassen. Dat is een grens die ik bereik en gelukkig herken ik die tegenwoordig. Het zijn de dagen dat ik heel voorzichtig met mijn eigen grenzen om moet gaan. Ik moet niet afzakken, maar ik moet er ook niet overheen stappen. Ik kan het niet opbrengen om straks te gaan zwemmen. Het lukt me gewoon even niet en dat is prima. In plaats daarvan ga ik even naar de stad of even in het bos wandelen. Mijn zus stuurt een berichtje of ik zin heb om te bellen. Hoe moeilijk ik het ook vind, ik zeg nee. Ik weet dat ik een telefoongesprek nu niet aankan. Dat vind ik moeilijk, want wat is nou in vredesnaam een telefoongesprek? Ik heb geleerd om te aanvaarden dat het voor mij soms teveel kan zijn. Als ik iemand aan de telefoon heb wil ik oprechte interesse tonen. Wil ik met mijn volle aandacht luisteren naar wat de ander te zeggen heeft. Dat kan ik op dit moment niet. Ga ik toch het gesprek aan, dan voel ik mij achteraf schuldig, boor ik mezelf nog verder de grond in en stap ik weer in de vicieuze cirkel waar ik zo mijn best voor heb gedaan om uit te geraken.

Ik hou vol, want ik weet dat dit tijdelijk is. Ik weet dat het een paar dagen, wellicht weken zijn, maar dat er morgen zomaar weer een goede dag kan verschijnen waarop de zon niet eens hoeft te schijnen om het behaaglijk te maken. Ik hou stug vol. ♥

48 Comments

  • De duisternis die prettig voelt, oef….. oké die komt even te dichtbij want dat is wat ik idd zelf ook heb. Soms lijkt het wel voor mij iig alsof ik het ‘eng’ vind dat ik me langere tijd prima voel. Dat ik dan in mijn achterhoofd enkel kan denken: en wanneer komt die klap weer? Als die klap er dan eenmaal is, is er een soort opluchting dat ik weer in mijn veilige zone zit terwijl dat zo een klote gevoel is. Waardeloos…. Denk goed aan jezelf topper xxx

    • Oh dat is heel herkenbaar voor mij. Een van mijn hoofd gedachten is dat ik een aansteller ben. Als het dan eem tijdje goed gaat denk ik: zie je wel, valt allemaal wel mee. Stel je niet aan.

      Tot ik weer heel hard in het donker gat knikker. Dan is mijn eerste reactie: oh gelukkig, het is er nog. Ik stel me dus niet aan. Maar dat gevoel is dan altijd weer snel verdwenen

  • Ik vind het knap en dapper hoe je dit elke keer weer zo goed verwoord! Persoonlijk, maar aan de andere kant ook weer erg herkenbaar. Ik hoop dat het snel weer lichter wordt, want dat gun ik je van harte!

  • Ooh dat is het ergste, denken dat je er bijna bent maar dan gewoon weer net zo hard en net zo diep vallen… Bah! Ik stuur wat extra zon naar je toe!

  • Ik merk dat inderdaad ook aan mijn man. Een dysthyme stoornis is inderdaad minder zwaar dan een depressie, maar omdat hij zo lang aanhoudt en die ups en downs heeft, wordt hij wel vaak als zwaarder ervaren. Net als je denkt dat het goed gaat, dan gebeurt er iets waardoor het weer dagen of weken minder goed gaat. Het is klote ( zacht uitgedrukt ) en ik heb niet de magische woorden om ervoor te zorgen dat je je morgen weer on top of the world voelt. Maar wel een virtuele knuffel om je te laten weten dat ik aan je denk. *knuffel*

  • Weer wat geleerd.En zo herkenbaar.Dit zou ik ook we eens kunnen hebben.Bij mij begon het op mijn 12de ofzo.Ik voel me ook al weer weken klote…alsof die steen/rotsblok,wat was het, van dat paasverhaal op m’n borst ligt.Of ik gevangen zit in mezelf.Sorry dat ik over mezelf begin hoor…maar je zet me altijd zo aan het denken.Gelukkig zijn er altijd weer momenten dat we kunnen lachen hè,dat maakt het draaglijk. Kop op meissie Xxx

    • Dat zou goed kunnen. En geen sorry nodig, dat is juist wat ik ook hoop te bereiken. Dat het mensen aan het denken zet of dat men herkenning vindt. Voor mij is het ook fijn om in reacties weer herkenning te lezen. Voelt echt aan als steun. Ah ja, we slepen ons er wel doorheen. Altijd een beetje blijven lachen. Ook al is het als die welbekende boer met kiespijn. Lachen zullen we. XX

  • Ik hoop toch zo lieve Marion dat je je weer snel wat beter gaat voelen! Zo akelig voor je dit soort dagen. Gelukkig weet je goed wat wel en niet te doen en dat is knap. Zo bescherm je jezelf! liefs.

  • Je hebt het weer knap verwoord! Hopelijk heb je morgen zo’n dag waarop het weer wat beter gaat. Je kan het, je bent een vechter!

  • Dit heb ik nog nooit aan iemand gezegd, maar iemand in mijn nabijheid heeft deze diagnose ook. (niet omdat ik het niet wil maar omdat die persoon dat liever niet heeft). Daarom vind ik het zo goed dat jij er toch over schrijft en praat, openbaar!
    Ik krijg er dus zelf veel mee te maken, van aan de andere kant dan. Ik wil je daarom gewoon een heel dikke knuffel sturen.

  • Toen ik bij mijn berichten die ik leuk vind naar jou wilde gaan,kreeg ik een raar bericht Marion.Dat ze mogelijk gegevens van mij wilde stelen of zoiets.Heb die widget maar gauw weggehaald.

  • Wow woeps toch wel redelijk herkenbaar. Maar je herkent het bij jezelf en je weet wat er grbeurt, dus je bent al zo ver! Probeer lief te zijn voor jezelf. Het slechte is, en vanaf hier kan jij steeds kiezen hoe je er het beste mee omgaat. Maar volgens mij doe je dat al super goed! ❤ Liefs,

  • Vallen, opstaan, vallen, opstaan, … heel herkenbaar. Durf nog niet te luid roepen, maar met mezelf gaat het de goede kant uit. Denk ik. Durf het ook niet voluit uit te spreken omdat ik het al zo vaak meemaakte. Met een traject bezig dat mij leert om belemmerende overtuigingen (uit het onderbewustzijn, en die altijd tegenwerken) en stressgedragingen te leren transformeren. Ondertussen slaap ik al veel beter, zit minder doelloos op het internet, drink minder koffie, ben ik met mijn medicatie voor bijnieruitputting gestopt, … Ik voel me ook lichter.
    Als je interesse hebt om meer te weten, stuur je maar een mail of antwoord je op dit bericht. Alvast goeie moed!

    • Dank je wel. Ik hou jouw blog ook altijd in de gaten. Ik herken veel in jouw artikelen. Ik wacht nog even mijn eigen behandeling af, maar ik sluit niet uit dat ik in de toekomst een digitaal bij je aanklop. Fijn om te horen dat het bij jou de goede kant op gaat. Hoe eng dat wellicht ook voelt zo af en toe…. X

  • “Je bent weer terug op de plek die veilig voelt, maar waar je niet wilt zijn.” Wat zeg je dat mooi. Toen dat ik dat stukje las, had ik even iets van, “ja, dat dat is het!” Niet positief natuurlijk, al is het erg fijn om er nu eindelijk eens een verwoording voor te hebben gevonden.
    Wat heb je dit toch weer prachtig geschreven! Hopelijk gaat de zon, in jouw, weer vlug schijnen! Je kunt het! xoxo

    • Ja, soms vind je in ene de juiste woorden. Ik vind ook vaak herkenning op andere blogs. Dat ze net weten te zeggen wat ik niet in woorden uit kan drukken. Fijn dat je het herkent. Nou ja, niet fijn, maar … je snapt wat ik bedoel. Thanks.

  • Ik vind het prachtig dat je jezelf zo goed kent, dat je je grenzen nu vrij goed kunt bewaken. Want idd, zelfs een telefoongesprek kan te moeilijk zijn met momenten.

  • Je hebt het goed uitgelegd, ik ken deze soort depressie niet. Heftig vooral als je zegt dat het duistere fijn voelt…BAM. Ik hoop dat je zonnig paasweekend hebt letterlijk en figuurlijk.

  • wat ben je toch een enorme doorzetter
    Wees maar lief voor jezelf!
    sterkte en ik wens echt dat het snel weer wat lichter zal zijn

  • dit is pijnlijk om te lezen, want zo herkenbaar voor mij….
    Wat ik deze week ontdekte is dat als er weer iets gebeurt wat echt niet leuk is ga ik terug naar 1999 en ga ik in mijn hoofd na wat er vanaf toen allemaal gebeurt is en daar word ik dan weer extra down door….(voorzichtig gezegd)
    IK weet nog niet hoe, maar ik moet stoppen steeds terug te gaan naar dat punt

    • Ik ben nu alles op papier aan het zetten. I bleef maar teruggaan naar de kleuterschool en werd ook echt heel erg down. Ik ben jaar voor jaar op papier aan het zetten. Sommigen jaren schrijf ik één zin over, een ander jaar een A-4tje vol. Ik weet nog niet of het me gaat helpen, maar wat ik al wel weet is dat ik geen reden heb om iedere keer terug te gaan naar die kleuterschooltijd. Ik ben nú ongelukkig. Dat ik toen ook niet happy was, oké, maar ik moet ophouden met teruggaan naar toen. Het is een vluchten uit het nu, omdat ik niet wil weten wat me nu zo ongelukkig maakt.

      • Dat idee had ik dus ook, een tijdlijn maken.. Maar dan heel beknopt, anders word het een compleet boek… Wil er zo graag vanaf, het is gebeurt en hoe graag ik ook zou willen ik kan het niet meer veranderen

  • Knap geschreven! Het lijkt mij heel moeilijk en ik heb zelf nooit zoiets meegemaakt, maar je beschrijft het heel duidelijk. Ik hoop dat je je snel weer beter voelt!

  • Jeetje wat is dit herkenbaar 😐 en ook echt eens met hoe goed je dit verwoord.

    Je bent bewust dat is goed en je herkent het niet voor niets. Je kan het aanpakken.
    Het liefst knip je met je vingers en je bent eruit maar je weet dat er geduld voor opgebracht moet worden. Ik probeer ook zoveel mogelijk in het hier en nu te blijven dat maakt alles wat rationeler. Maar het blijft toch ook een rottig iets zeg. Rustig aan! Dikke knuffel.

    • Ik ook. Zoveel mogelijk dag voor dag leven. Niet eens kijken naar morgen. Dat maakt het allemaal een stuk draaglijker. Sterkte en dank je wel voor je reactie.

  • Ik hoop dat jij je ook beter voelt morgen!
    Het is ontzettend herkenbaar, en al voel ik het vaak ‘aankomen’, het lijkt toch nog heel erg sluipend te gaan. Waar ik een week geleden nog dacht: joepie, het gaat nu écht beter! leek ik nu moeilijker wakker te worden. Vanmorgen ging het nog, vanmiddag voelde ik me wat somber, en aan het eind van de middag lag ik in bed te janken dat ik niet meer wilde. Vervolgens gaat het nu wel weer, soort van, al zie ik als een berg op tegen morgen. Ik ben nu met de psycholoog aan het werken aan loslaten: die sombere periodes horen bij mij, ze komen nou eenmaal, en ik moet leren om er tijdens mijn ‘goede’ periodes niet bang voor te zijn. Genieten van die paar goede uren, dagen of weken, zodat ik meer opgeladen ben om de sombere periodes over me heen te laten golven zonder te verzuipen. Balans vinden tussen leuke dingen doen waar ik mentale energie van krijg, en mezelf niet te druk maken met dingen die ik van mezelf ‘moet’. Dat laatste gaat nog niet helemaal …

    • Heel herkenbaar ja. ’s Ochtends nog redelijk je bed uitkomen en aan het einde van de middag er niet meer uit willen/kunnen komen en erger. Ik probeer me heel erg te focussen op het verbannen van het woordje moeten. Oké, boodschappen moeten gedaan worden, maar ik ga mezelf geen verplichtingen meer opleggen. Ik stel een paar doelen en daar probeer ik aan te werken, maar lukt het niet. Geen man overboord. Ik heb mijn best gedaan en daar gaat het om. Maar goed.. makkelijker gezegd dan gedaan hè?

      • Klopt. En er zijn nou eenmaal dingen die ik anderen beloofd heb, in het idee dat ik daarop terug zal komen maakt dat ik me alleen maar naarder voel. Dus ik probeer me er maar even doorheen te worstelen. Maar voor mij dus geen grote-scouting-activiteiten-commissies voor activiteiten die zo vlak na pasen komen, dat wordt teveel ‘moeten’ 😉

        • Het is makkelijker gezegd dan gedaan, Jantine, maar als jij dingen aan anderen hebt beloofd die je nu door je ziek zijn niet waar kan maken, dan mag je gewoon op die belofte terugkomen. Nogmaals, dat is niet makkelijk, maar jij bent de enige die je grenzen kan aangeven. Een ander kan dat niet voor je doen. Als iemand anders zich afmeldt met de griep is het toch ook geen probleem? Goed dat je de grote activiteiten voor nu even laat voor wat het is. Dat gaat je al heel veel lucht geven denk ik. Wees niet te streng voor jezelf hoor. Die beloftes maak je met goede bedoelingen, vanuit een goed hart. Daar gaat het om, hè? Doe rustig aan! X

  • Ik weet niet zo heel goed hoe ik moet reageren, maar wil het wel graag doen. Ik vind het heel knap dat je dit zo onder woorden brengt en deelt op je blog, met ons. Daarnaast hoop ik dat de positieve energie je heel snel weer bereikt!

  • Weer zo’n mooi geschreven artikel. Hoe jij schrijft begrijp ik een beetje hoe je voelt. Gelukkig herken ik het niet. Maar door jij artikel voel ik helemaal met je mee. Sterkte x.

  • Blijft dit dan iets waar je je hele leven zal mee blijven worstelen Marion, of is er net als bij een ‘gewone’ depressie genezing mogelijk?
    Het lijkt me alvast best moeilijk…

  • Je kunt niet veel meer doen dan het uitzitten. Net als wanneer je de griep hebt, dan kun je het beste uitzieken. Je kan nog wel van alles gaan doen, maar daar ga je je niet beter van voelen. Wat wel goed voor je is dat weet je wel. Ik wens je fijne paasdagen!

  • Dat met telefoongesprekken herken ik heel erg.
    Ik houd al niet zo van bellen, en als ik mij minder voel heb ik echt geen zin
    om op te nemen. Ik kom dan namelijk niet zo over als dat ik in het echt ben.
    Ik zou dan ongeintersseerd en bot klinken en daar zou ik mij dan daarna inderdaad
    ook rot door voelen.
    Ik heb al weleens mailtjes moeten sturen met verontschuldigingen over dit soort situaties,
    omdat ik anders reageerde dan ik normaal zou hebben gedaan.

    XX

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s