Follow Your Heart #1

FollowYourHeartHeader

Je zult je hart nooit kunnen ontlopen.
Daarom kun je maar beter luisteren naar wat het je te zeggen heeft.
-Paulo Coelho, De Alchemist-

Wat zou ik dat graag doen; luisteren naar mijn hart. Maar kan dat nog wel in deze maatschappij? Kan je wel naar je hart luisteren in een wereld waarin er eigenlijk toch wel van je verwacht wordt dat je met de massa meehobbelt? Waarin je vooral niet te kritisch moet zijn, want dan ben je lastig. Waarin we allemaal snakken naar rust, maar waar het al moeilijk rondkomen is als er maar één kostwinner is binnen het gezin. Kan je dan nog wel doen wat je hart je ingeeft?

Luisteren naar je hart. Het is iets wat me al een poos bezighoudt. Ik ben ziek geworden. Door zowel psychische als chronische klachten, maar ook mijn werk speelde een grote rol. Teveel druk, teveel uren en een negatieve werkomgeving. Ik heb geen hekel aan mijn werk, absoluut niet, maar maakt het me gelukkig? Nee, zeer zeker niet. Werk hoeft natuurlijk ook geen bron van geluk te zijn. Werk moet echter ook geen (mede)oorzaak van ziekte worden. Sinds ik in de ziektewet zit heb ik veel minder last van mijn chronische aandoening. Ik heb nog wel pijn, maar dat staat niet in verhouding met een jaar geleden. Wat zou ik doen als ik mijn hart zou volgen? Als ik, zoals Paulo Coehlo zegt, zou luisteren naar wat mijn hart me te zeggen heeft?

Ik zou direct stoppen met werken. Althans, met dit werk. Ik zou stoppen met dit werk en op zoek gaan naar werk waar ik voldoening uit kan halen. Ik zou werk gaan zoeken waarin ik mensen kan helpen en tot steun kan zijn. Het liefst in de vorm van creativiteit en emoties; praten, zingen, tekenen, schrijven, lachen, huilen, noem maar op. Ik zou dolgraag met dieren willen werken. Dieren hebben geen oordeel. Ze geven mij die extra rust die ik nodig heb om niet ziek te worden. Aan dieren kan ik zonder schroom al mijn liefde geven. Ik kan voor ze zorgen en zij zullen dat accepteren zonder de verplichting te voelen iets terug te moeten doen. Dat geeft rust.

Helaas komt hier al met veel kabaal mijn hoofd om de hoek kijken. “Ho! Stop! Waar zijn we allemaal mee bezig? Wie gaat de huur betalen? Wie gaat de ziektekosten betalen? De kans dat Peter ooit nog werk vindt is nihil. Hij is er al zo lang uit. Jij krijgt goed betaald als ambtenaar. Je zou wel gek zijn als je daar weg zou gaan! Nee, nee, nee, daar komt niets van in!” Mijn hart doet nog een verwoede poging: ”Maar hier blijven werken, wellicht weer ziek worden, ongelukkig zijn, moet ik daar dan maar genoegen mee nemen de rest van mijn leven?” Mijn hoofd heeft zich echter al afgewend. Het wil niets meer horen. Wil er niets van weten. En dus blijft het hart teleurgesteld achter.

Waarom? Waarom luisteren we altijd zo makkelijk naar ons hoofd? Naar ons verstand? Negen van de tien keer speelt financiële zekerheid of plichtsgevoel een rol. Natuurlijk hebben we verantwoordelijkheden tegenover partners en kinderen en zijn er rekeningen die betaald moeten worden, maar hoe ver gaat die verantwoordelijkheid? Wanneer is het tijd om te zeggen: “Stop. Tot hier en niet verder. Nu gaat het ten koste van mijzelf.” Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik hoor regelmatig een stem roepen: “Marion, wanneer ga je nou eens je hart volgen? Wanneer kies je nou eens voor jezelf?” Het feit dat je hart volgen gelijk staat aan kiezen voor jezelf, dat zegt toch eigenlijk al genoeg?

Vanochtend trok ik een kaart voor mezelf. Er stond op: “Je hebt nu de gelegenheid om het script te schrijven dat in overeenstemming is met je werkelijke hartenwensen.” Ik denk dat ik de gok maar eens ga wagen. Met mijn ogen dicht spring ik in het diepe. Ik laat mijn gevoel spreken. Vanaf vandaag volg ik mijn hart. Wie doet er met me mee? ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Spritualiteit

63 Reacties

oh wat mooi marion! en zo herkenbaar… echt volledig mijn hart volgen is niet realistisch (haha, daar gaan we al), maar ik zou dat wel echt veel vaker moeten doen! goed dat je me weer even helpt herinneren

Volledig lijkt me ook niet echt verstandig! Laten we nog wel een klein beetje ons koppie blijven gebruiken. Maar misschien kunnen we de balans een beetje verschuiven. Het hart de overhand laten hebben. Zou wel fijn zijn toch? 🙂

Je raakt me met dit stuk Marion..(vroeg geschreven overigens)
Ik gun het je.
Mijn hart…mijn onzekerheid maakte dat ik het niet goed durfde te volgen, en ipv mijn hart volgde ik onzekerheid en angst tot…tot het punt waar ik mijn harten wensen niet meer kan volgen.
Als het je lukt, als het kan, ik gun het je!

Follow your heart, follow your dreams, your heart is free, have the courage tho follow it.

Lieve groetjes

Die onzekerheid en angst, lieve Mariëlle, komt dus uit je hoofd. Je hoofd verteld je nu dat het allemaal geen zin meer heeft, maar dat hoofd moet af en toe zijn mond houden. Als jij geniet van de kleinere dingen in het leven, dan komt dat fijne gevoel uit je hart. Je hoofd maakt het jou moeilijk. Probeer je hart stukje bij beetje wat meer ruimte te geven. Er is nog genoeg om van te dromen en te genieten. Vergeving is the key en vergeving komt uit je hart. Je hart is alleen net als bij mij een beetje ondergesneeuwd door die schreeuwende hersenpan die ons van alles kwalijk neemt en in de schoenen schuift. Stukje voor stukje. Ik gun het jou namelijk ook. X

ha Marion, ik wil graag reageren want het roept dingen op (je reactie) maar ik vind dit zo in het openbaar wat lastig..sorry..dank voor je woorden

Wat zou dat geweldig zijn als je dat waar kon maken maar precies wat je zegt..moeilijk Marion, je schrijft het prachtig! Zou het kunnen…je hart volgen? Ik gun het je van harte!

Ik denk dat de balans in de huidige maatschappij verkeerd ligt. Ik denk dat het heel haalbaar is om veel meer naar je hart te luisteren dan wij op het moment doen. Die beren op de weg, die komen allemaal uit ons hoofd. Het hart ziet geen beperkingen, ziet alleen maar mogelijkheden. Je hoeft je hoofd niet uit te schakelen, maar af en toe de volumeknop wat lager zetten en ik denk dat we dan een heel eind komen. X

Ik probeer het in ieder geval wèl, maar het is net wat je zegt, je hebt gewoon bepaalde verantwoordelijkheden in het leven. Maar daarnaast lukt het me denk ik wel aardig.

Dat gevoel heb ik bij jou wel ja, dat wat je doet en zegt recht uit je hart komt. Niet zo weloverwogen als ik het nog vaak mijn strot uit laat komen. Ik hobbel rustig achter jou aan. Ik kom er wel. 🙂

Ik ben nu 56 en heb al heel vaak stilgestaan bij deze vraag. Toen het mijn tijd werd om verder te studeren waren mijn wensen onbespreekbaar. Ik wou zeer graag schrijven, maar universiteit was niet betaalbaar. Misschien iets in de zin van ‘maatschappelijk assistent’ dan? Niettegenstaande mijn hart daar lag werd het een ‘neen’ bij mijn vader. Om toch maar dat papiertje van hogere studies in handen te krijgen ‘koos’ ik dan maar voor het saaiste van het saaiste in een hogeschool op een kilometer van ons thuis. Al 36 jaar (ongeveer jouw leeftijd 🙂 ) klamp ik me vast aan een beroep waarbij ik nu over een achttal jaar hopelijk de eindmeet te zien krijg. Eerst moesten huis en opgroeiende kinderen worden betaald, en dan kom je op een moment waarbij de kinderen het afbetaalde huis verlaten en je op een leeftijd komt waarbij het gewoon geen zin meer heeft om over te schakelen naar iets anders, want wie geeft nu een (al bij al) goed betaalde job op met meer dan dertig dagen verlof in het jaar?
Mijn schat en ik volgen wel ons hart in die zin dat we beiden ongeveer dezelfde pleziertjes hebben in ons leven (o.a. reizen) en ons niet aantrekken van kritiek van anderen om onze plannen uit te voeren.

Dat zou ik ook zeker niet doen met nog 8 jaar op de teller. Niet jouw teller hè? Die moet nog even wat langer doorlopen. Mijn situatie is ook wel wat extremer natuurlijk aangezien mijn job één van de redenen is dat ik ziek thuis zit. Ook denk ik dat de omstandigheden op dit moment iets anders zijn dan toen jij voor al die keuzes stond. Al met al denk ik dat jij uiteindelijk een mooie en goede balans in je leven hebt. Ik ken je dan wel niet persoonlijk, al voelt dat soms wel zo, maar ik heb het idee dat bij jou het geluk en het genieten toch wel hetgeen is wat overheerst in je leven. Dat hoop ik in ieder geval van harte. 🙂

Heel mooi geschreven dit! Ik heb gelukkig een baan die mijn financiële picht vervuld maar ook zeker mijn droombaan is… Dit is zeker wel anders geweest… De baan hiervoor had ik genomen omdat het ‘moest’ er was namelijk niets anders en de hypotheek moest toch betaald worden. Gelukkig, na een half jaar vond ik deze baan. Dan maar wat minder centjes dan eerst, maar ik ben wel een stuk gelukkiger.

Mooi artikel!

Ik ben ook zo blij voor jou dat je die vaste aanstelling hebt gekregen. Ik heb ooit werk gehad waar ik iedere dag met plezier naar toe ging. Helaas kon dat niet meer door mijn vele ziek zijn. Maar goed, ik geef niet op. Er komt absoluut iets beters op mijn pad. Wel wil ik ook minder gaan werken. Precies wat jij zegt: liever minder centjes en gelukkig zijn dan andersom! Thanks, meis.

Wat enorm mooi geschreven. Ik snap wel wat je bedoeld, als ik naar alleen mijn hart zou luisteren zou ik ook andere keuzes maken. Maar helaas mijn verstand houd me tegen, en dat is soms maar goed ook, de hypotheek moet betaald worden en er moet brood op de plank. Helaas is het niet altijd mogelijk om te doen wat je hart je in geeft. Toch probeer ik het zo veel mogelijk wel te doen door kansen te creeeren voor later, goed kijken naar kansen en wie weet :-). Ik hoop van harte dat je je hart kunt volgen.

Precies, het leven zit op dit moment zo in elkaar dat we behoorlijk wat (financiële) verantwoordelijkheden hebben. Dat maakt het ook zo lastig. Hier thuis ook. Ik heb werk, Peter niet. Je zou zeggen eieren voor je geld kiezen, maar … Hoe dan ook, ik ga zien hoe ver ik kom. Dank je wel, Els. X

Mijn leven ziet er goed uit, maar ook bij mij zegt mijn hart soms wel eens dat ik iets anders moet gaan doen. Iets minder voor mijzelf en iets meer voor de maatschappij. En dan komt mijn hoofd die me wijst op mijn vrouw. Ik zou haar meeslepen in dat onzekere avontuur.
Zoals Thomas al zei, soms staan er verantwoordelijkheden op de weg die je hart wil volgen.

Belangrijkste is denk ik balans. Je kan simpelweg niet altijd je hart volgen. Niet op de manier waarop wij leven. Maar zoals jij nu aangeeft dat je leven er goed uitziet dan klinkt het toch alsof het geluk de overhand heeft en dat komt mijns inziens dan toch omdat je achter je keuzes staat en dus je hart hebt gevolgd. Je hart volgen wil niet zeggen overal maar blindelings voor gaan. Je hart volgen is juist ervoor kiezen om je vrouw niet mee te slepen in dat onzekere avontuur. Want is dat niet de liefde voor haar die je tot die keuze doet komen? En die liefde komt recht uit jouw hart. ♥

Heel stoer Marion! En kwetsbaar tegelijk! Vaak denken we dat we niet weten wat we écht willen, maar diep vanbinnen weten we het wel.

Het viel me op dat je je hoofd gelijk stelt aan je verstand. Maar is dat wel zo? Hoort je verstand niet bij je hart thuis? Je hart weet immers veel beter wat goed voor JOU is. In je hoofd hoor je het angstige stemmetje van je ego. Het is moeilijk daarvan los te komen, omdat ons geleerd wordt naar deze stem te luisteren. Maar het hoofd heeft niet het beste met je voor, het hart wel.

Dat stukje heb ik verwijderd uit mijn blog, omdat het anders te lang werd. Ik denk inderdaad dat het hart de bron van onze intelligentie is. Gevoelsmatig zit het denken (het verstand waarmee we rekenen en lezen etc) in ons hoofd en het gevoel zit in ons hart. We willen zo graag overal een verklaring voor hebben, want dan weten we zeker dat het goed zit (en een verklaring komt gevoelsmatig uit ons hoofd). Het hart weet echter altijd dat het goed zit. Die heeft geen wetenschappelijk onderbouwde verklaring nodig. Dus inderdaad, wie is hier nou de slimste? 😉 Het hart!

Wel kwetsbaar wat je zegt, maar ik wil het graag proberen. Dank je wel.

Dit heb je heel mooi en treffend geschreven…
Ik las pas ook ergens dat mensen te vaak met hun verstand beslissen ipv met hun hart..
Ik denk dat het de ene keer makkelijker is dan de andere..
Maar je hart volgen kan volgens mij nooit fout zijn…

Ik doe mee, ik moet weer meer naar mijn hart luisteren..

Mooi en herkenbaar. Je hart volgen is uiteindelijk niet altijd makkelijk maar het brengt je toch wel waar je wilt zijn.. Toen ik mijn hart volgende twee jaar geleden raakte ik (mede door de sociale druk en meningen van andere) in een depressie. Iets wat (zoals je zelf weet) geen lolletje is. Nu ik hieruit begin te klimmen ben ik zo blij dat ik die stap genomen heb. Na een diepdal kom je er altijd weer sterker uit en kom je er pas achter hoe hard je kunt vechten.

In jou geval rondom werk snap ik zeker dat het ook niet makkelijk is, ik durf die stap nog niet te nemen dus volg daar nog even mijn hoofd. Ooit komt de tijd dat ik het wel durf maar voor nu ben ik aan die stap nog niet toe.. xxx

Ik durf de stap ook nog niet te nemen hoor wat betreft mijn werk. Ik roep dit nu wel heel hard, maar ik zit in de ziektewet nu. Ik heb het ”geluk” dat er al gezegd is dat ik niet terug kan naar mijn oude functie, dus we gaan eerst kijken wat er binnen het bedrijf mogelijk is, maar binnen die mogelijkheden ga ik al wel vast mijn hart volgen. Wat daarna komt… dat zien we dan wel weer.

Dat is misschien ook wel naar je hart luisteren wat jij nu doet. Beseffen dat je er nu nog niet aan toe bent en jezelf te tijd geven om er naartoe te groeien. Of misschien tijdens de tijd die je neemt dingen kunnen veranderen of aanpassen waardoor je gelukkiger kan worden in je huidige situatie. Take your time. XXX

Oh Marion wat mooi en raak geschreven! Ik gun je het aller allerbeste en ik hoop dat het (vaker) volgen van je hart je een stukken beter laat voelen. Mentaal en fysiek

Goed onderwerp Marion. Ik maak voorzichtig plannen om weer een opleiding te gaan doen. Ik weet dat het me enorm zou helpen om me beter te voelen. Maar financiële verplichtingen wegen ook zwaar. Ik probeer aan de lange termijn te denken en weet dan eigenlijk wel zeker dat ik mijn hart moet volgen. Ik hoop dat er voor jou ook ruimte ontstaat om te durven dromen van wat anders.

Starend naar mijn beeldscherm met mijn vingers klaar om een verhaal te typen, twijfel ik. Twijfel ik aan hoe ik dit mooie stuk dat jij hebt geschreven nog kan ‘versterken’ of hoe ik nog iets kan toevoegen. Maar eigenlijk is het enige wat ik besef als ik dit lees, is dat ik vroeger mijn hart volgde maar ik de laatste tijd zo vaak, te vaak, met mijn verstand kies. En dan nog niet eens met de goede helft van mijn verstand.
Mijn hart volgen blijft voor mij een lastige, hopelijk kun jij het in ieder geval meer keuzes vanuit je hart gaan maken, ik gun het je zo! Sterkte ermee, ik houd je in de gaten Xoxo

Mooi geschreven. Ik denk inderdaad dat het ons heel lastig wordt gemaakt om ons hart te kunnen volgen. Daarnaast denk ik ook dat we het onszelf soms heel erg lastig maken om dit te doen.
Als ik mijn hart zou volgen zou ik stoppen met werken. Ik heb het er prima naar mijn zin, maar merk ook dat het te zwaar is en ik daardoor niet goed voor mijn lichaam kan zorgen. Wel zou ik dan graag vrijwilligerswerk willen doen om iets voor de maatschappij te kunnen betekenen.
Maar ja, wie gaat er dan mijn rekeningen betalen? Juist. Mijn hart volgen zit er wat dit betreft dus ook echt niet in.

Prachtig geschreven Marion, je woorden raken mij weer diep. Wat je schrijft over wat voor werk je zou willen doen vind ik helemaal bij jou passen en daar kan ik mijzelf ook in vinden. Het is zo lastig om te luisteren naar je hart met die maatschappelijke verwachtingen en verplichtingen maar tegelijkertijd zo ontzettend belangrijk om dat juist wel te doen voor zover het mogelijk is. Wat een mooie tekst op die kaart zeg, geweldig dat je die juist vandaag trok! Ik doe met je mee, het is tijd om mijn hart te laten spreken. ♥

Mooi geschreven Marion, je raakte me in mijn hart… Nooit te laat om je hart te volgen. Bij mij kwam dat pas op mijn 40e omdat ik niet eerder durfde… Het heeft me zoveel gebracht, heb er wel hard voor moeten knokken. Ik run nu alweer 5 jaar een Coach & Ontspanningspraktijk http://www.power-aan.nl en daar ligt mijn hart… Als je je passie op anderen kunt overbrengen wordt dat voelbaar. Ga op zoek, spring in het diepe, ik gun het je van harte! X

Ah, ik heb de 40 nog niet bereikt. Dat geeft de burger moed 😉 Ik vond het zo mooi toen ik jouw blog vond. Wat een herkenning. Heel fijn. Ik heb er nu al heel veel aan gehad. Mooi gezegd over die passie. X

Mooi geschreven! Ik zou ook wel meer naar mijn hart willen luisteren en ben er absoluut zeker van het mij beter zou vergaan, maar meestal zegeviert toch mijn verstand 😀 Ik hoop dat het jou lukt.

Ik heb het gedaan Marion. Ik ben gesprongen, heb mijn werk opgezegd. Maar mijn man is nog kostwinner. Dat maakt het voor mij wel makkelijker natuurlijk. Maar idd soms moet je gewoon, want ik ben ook telkens opnieuw teruggegaan naar hetzelfde werk, en op den duur crash je zo hevig dat teruggaan toch geen optie meer is.

Herkenbaar, ik doe mijn job nu al 10 jaar dik tegen mijn zin, naar mijn oude kan ik niet terug, wegens te lang uit roulatie en aangezien ik de grootste kostwinner ben want gelukkig betaalt de job wel goed, zie ik er momenteel nog geen einde aan komen :-). Maar ik weet wel dat dat er ooit komt 🙂 en die wetenschap zorgt ervoor dat ik dit volhou, weten dat er een dag komt dat ik nooit meer hoef te gaan werken en nooit meer financiële zorgen te hebben,……dus ik volg mijn hart gedeeltelijk in die zin dat ik de lat op het werk heel laag leg :-), ik doe mijn job maar ook niet meer, heb dat geprobeerd, werkt niet dus take it easy 🙂 en af en toe blogje lezen en eentje schrijven,..is dat correct, neen, maar dat hebben ze er jammer maar helaas van gemaakt 🙂

Dit blogje gaf mij vanmorgen een mokerslag (ja echt) en ik weet nog steeds niet of ik er nou over wil bloggen of niet. Want eerlijk is eerlijk ik volg mijn hart zelden. Ik herken wat je zegt, dat je gedachten de stem in je hart overschreeuwen waardoor ik altijd voor de veilige keuze ga. Met alles ja….. Mijn hart volgen, ben als de dood voor alle consequenties…..

Wat een mooi en krachtig artikel meis! Ik probeer de laatste tijd ook steeds meer mijn hart te volgen maar wat betreft werk komt de financiële zekerheid toch weer om te hoek kijken. Wat dat betreft volg ik niet helemaal mijn hart en blijf ik op de plek zitten waar ik nu zit. Maar helaas is dat ook nog gerelateerd aan mijn duimblessure waardoor ik nog wat extra andere taken heb gekregen die mij een beetje uitdagen. Het blijft moeilijk voor mij als het hierop aankomt!

Prachtig geschreven. Ik probeer het ook, maar het blijft zo ontzettend moeilijk. Vandaag uren gepraat met mijn vriend maar geen stap verder. Morgen weer met nieuwe energie verder en hopelijk kunnen luisteren naar mijn hart!

Je hart volgen is het beste wat je kan doen en kan nooit verkeerd zijn. Ik volgde altijd mijn hart maar nu doe ik dat te weinig waardoor ik weet dat ik van bepaalde dingen of situaties spijt ga krijgen.

Als het kan vind ik zeker dat je zoveel mogelijk je hart moet volgen om te doen/krijgen/behalen wat je hart echt wil. Maar inderdaad, met de rekeningen die betaald moeten worden is het soms bijna onmogelijk lijkt het

Mooi geschreven en heel herkenbaar ook voor mij. En weet je, eigenlijk ben je al heel goed bezig met het volgen van je hart. Je schrijft hier zo mooi op deze blog, met een lach en met een traan over allerlei waardevolle onderwerpen. Op deze manier help en steun je waarschijnlijk al veel meer mensen dan je nu denkt. En wie weet wat er straks als je nog wat verder bent opgeknapt op je pad komt. Het zou mij in elke geval niet verbazen als je hier uiteindelijk echt je werk van gaat/kunt maken.

Goed artikel Marion. Ik vertrouw meer op mijn hart en dus gevoel en natuurlijk kun je niet direct stoppen met een betaalde baan en fluitend je ding doen wat je wel kunt doen is luisteren naar je hart en hier naar toe werken.

Vertrouw jezelf en ik weet zeker daar waar een wil is een weg is… Soms een hele lange weg soms een korte weg, met of zonder hobbels de bestemming is duidelijk.

Wat een mooie post Marion. Naar je hart luisteren geeft je zoveel rust. Maar je hebt gelijk. Het kan niet altijd. Maar soms durf je ook niet. Bang om gekwetst te worden of dat het niet gaat lukken. Angst is alleen een hele slechte raadgever. Ik luister steeds vaker naar mijn hart. Ik weet inmiddels dat dat het waard is. Vertrouw op je hart.

Ik heb de sprong ooit al gemaakt door te scheiden en mijn leven als directeursvrouw op te geven en te gaan leven zoals mij goeddunkt…
Ik heb de sprong later nogmaals gemaakt door mijn baan als leidinggevende aan de wilgen te hangen en een baan aan te nemen waar mijn hart wel blij van wordt.. Een studie te volgen waarvan ik groei… Kleiner te gaan wonen in plaats van groter…
Door blij te zijn met de kleine dingen van het leven die veel meer waard zijn dan miljoenen (centen) op de bank…
Ik heb er nooit spijt van gehad…
Had ik verder willen springen? Dieper willen springen? Hoger willen vliegen? Soms denk ik van wel. Meestal weet ik zeker van niet….
Vind ik het erg om niet met de massa mee te deinen? Nee….
Zijn er meer mensen zoals ik? Jazeker, in mijn omgeving barst het er van…
Dat maakt mij blij..

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Pinkgbacks & Trackbacks

%d bloggers liken dit: