Oordelen en veroordelen

Pointing fingers

Eén van mijn doelen voor de maand mei is lezen, luisteren en schrijven zonder oordeel. Dat is niet iets wat vanzelf gaat. Daar moet je heel erg bewust mee bezig zijn. Het is moeilijk. Wij mensen hebben de neiging tot oordelen. Soms gaan we nog een stapje verder en veroordelen we. Wat ik graag zou willen bereiken is het loslaten van mijn oordeel, maar hoe doe je dat?

We hebben allemaal een eigen mening en dat is goed. Het zou een saaie bedoeling worden als we allemaal hetzelfde zouden denken. Maar wat mij tegenwoordig opvalt is dat mensen heel snel ongevraagd hun mening geven. Nu is dat ook niet altijd erg, maar het gaat om de intentie erachter. Geef jij je mening uit een open visie, zodat iemand anders er ook eens op jouw manier naar kan kijken, ongeacht of hij of zij uiteindelijk jouw mening deelt? Of geef jij je mening met de intentie iemand anders te willen overtuigen? Dat kan soms ook goed zijn, niks mis met een stevige discussie, maar is er aan het einde van de discussie nog steeds het volle respect voor elkaar? Ook als je de ander niet hebt kunnen overtuigen van jouw mening?

Daar schort het mijns inziens wel eens aan. Mensen geven hun mening puur met de intentie hun gelijk te willen halen. Lukt dat niet, dan is er al gauw de ”stik er maar in” houding. Dat vond ik zo mooi aan de reacties gisteren op mijn artikel. Velen van jullie lieten weten hoe leuk ze het vonden om de reacties van anderen te lezen. Reacties die veelal van elkaar verschilden, maar toch stonden we open voor elkaars mening en ervaringen. Ik kon uit een aantal reacties iets opmerken zo van: Hé, zo heb ik het nog nooit bekeken. Dát is wat ik zelf ook graag wil bereiken: openstaan voor de mening van anderen, ook als die niet gelijk is aan de mijne. Ik wil me verdiepen in anderen zonder een oordeel over hen te hebben. Ik wil mij verdiepen in anderen, zodat ik mijn eigen visie kan verruimen. Maar ik wil dat wel doen zonder de druk te voelen de mening van die ander over te moeten nemen.

Christen. Moslim. Homo. Hetero. Alto. Gothic. Rasta. Fotomodel. Eetstoornispatiënt.

Lees een term en wat gebeurt er in je hoofd? Je ziet het stereotype voor je en hebt daar vaak al een mening over. Wat ik al zei, een mening is niets mis mee. Zorg er alleen voor dat het geen oordeel wordt. Blijf een open visie houden. En wat mij betreft: veroordeel nooit.

Hoe zorg jij ervoor dat jouw mening niet direct een oordeel wordt? ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Persoonlijk

57 Reacties

Een ieder heeft zijn of haar waarheid, ik ben erachter gekomen zo ondertussen, zelfs als je wel een mening mag en kan vormen, of een oordeel kunt vellen, omdat je alles weet van die ander, of weet hoe de situatie werkelijk is en bla… dat je dan alsnog deze voor jezelf dient te houden. Want mijn oordeel, ook al klopt die wel? Hoeft nog niet zo te zijn dat een ander het net zo ziet.

Mijn mening geven, doe ik alleen als erom gevraagd wordt, soms slipt het er weleens door misschien, dat ik een mening geef. Of een oordeel, vast en zeker, ik ben ook maar mens. Maar dan zal ik altijd erbij zetten, voor mij werkte het zo, probeer het uit, en als het niet werkt…. wat voor mij werkt, hoeft voor jou niet te werken en vica versa. Om dan terug te komen oop jouw vraag 😉 Zo houdt je het luchtig en open voor gesprek en ik merk dat mensen dan ook vaak vragen gaan stellen.

En zo, krijg ik de meeste mensen wel wat stiller als ze hun mening aan mij op willen dringen.
Zelf luister ik graag, neem het mee, probeer het uit ALS dat kan, sommige dingen kunnen niet, of ik zoek het uit, om dan pas terug te komen, ja of nee… 😉

Ik ben daar niet bewust mee bezig. Uiteraard heb ik een eigen mening, maar ik wil gerust luisteren naar anderen en wil zeker niet altijd mijn gelijk halen. Ach… Moeilijke vraag, joh!

Dat is een moeilijk thema Marion!
Het heeft veel te maken met respect, elkaar respecteren, openstaan voor anderen denk ik. Niet meteen afgaan op iemands eerste woorden, uiterlijk (al is niets menselijks mij vreemd)…en ik elk geval denk ik dathet belangrijk is om dit te kunnen/willen/durven bijstellen. Jezelf bewust te zijn van een evt oordeel over een ander en dit te toetsen.
Het gaat overigens veel verder in sommige gevallen, denk aan ernstige situaties, anderen vergeven etc.

Wat me te binnen schoot is ook het oordeel over jezelf, als je zelf iets denkt/voelt zit daar ook vaak een oordeel aan vast. Ik kende een therapeute die zei tijdens een oefening, als er afleidende gedachtes zijn, laat ze er dan zijn zonder oordeel.
Nog best lastig!

Hoe jij het doet, dat herken ik wel, me willen verdiepen in een ander, niet meteen een oordeel klaar hebben en zeker niet veroordelen, m.a.w. respect voor elkaar hebben.

Mooie blog weer

Respect voor elkaar staat zeker aan de basis, maar inderdaad ook een open visie en de wil om indien nodig te veranderen. Niet stug vasthouden aan je eigen denkpatronen. Dat wat je therapeut zei is een hele goede oefening. Ik doe dat vaak tijdens het mediteren.

Mooi, ja ik vind het ook erg belangrijk, tijdens het lezen van de reacties bedacht ik me nog iets.
Allereerst over het stukje dat ik las over uiterlijk, wel leuk om te melden, ik heb sinds enkele maanden een vriendin (blij mee!!) we werden gelijk tot elkaar aangetrokken terwijl we uiterlijk zo anders zijn! Zij heeft tattoos/piercings, zwart geverfd haar etc en ik ben veel “braver” om te zien zeg maar (oh…dat is een oordeel..haha)..maar zo bijzonder.

en dan nog iets…oordelen over mezelf en mezelf veroordelen dat is voor mij echt iets heel moeilijks om “af te leren”

DANK JE WEL WEER!!

Mooi geschreven. Ik probeer ook altijd zo veel mogelijk een open blik te hebben en mensen te accepteren voor wie ze zijn, zonder meteen iets raar te vinden. Iedereen zit nou eenmaal anders in elkaar. Al gebeurt oordelen vaak al vrij snel voordat ik het door heb, maar ik probeer er wel bewuster bij stil te staan dat ik iemand niet te snel moet oordelen zonder dat ik die persoon echt gesproken heb.

Wat een mooie post… Heeft me echt aan het denken gezet. Hoe zorg ik ervoor dat een mening geen oordeel wordt? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Ik denk graag over mezelf als iemand die niet snel oordeelt. Voor een deel denk ik dat dit ‘komt’ omdat ik heel erg veel oordeel over mezelf (sorry dat ik het weer ‘negatief’ moet maken!). De manier waarop ik oordeel over mezelf maakt eigenlijk dat ik waar ik ook heen ga, ik heel egoïstisch ben. Ik ben niet bezig met de anderen, maar alleen met wat voor vreselijks zij wel over mij zullen denken. Doordat ik weinig bezig ben met anderen ben ik ook niet snel geneigd om te oordelen. Daarnaast hoop ik niet te oordelen, omdat ik graag zonder oordeel wíl kijken en luisteren.

Het is een moeilijk iets, dat oordelen. Ik ga er de komende tijd nog veel over nadenken, verwacht ik.
Liefs

Hoe zorg je ervoor dat je mening geen oordeel wordt? Door open te blijven staan voor de mening van anderen en niet bij voorbaat het met hen oneens te zijn. Ik noem maar een voorbeeld. Een oordeel is eigenlijk een mening gebaseerd op het feit dat alles goed of fout is. Als je het hele goed of fout spectrum loslaat, dan blijft je mening een mening en wordt het geen oordeel. Dat is lastig, want dat geldt ook voor jezelf. Dat betekent dat alles wat je doet simpelweg zo is. Het is niet goed of fout. Maar het is een lange weg, daar ben ik ondertussen ook achter! Beginnen met mild zijn tegenover jezelf is misschien een optie voor jou. Liefs. X

Mooi geschreven! Ik heb vaak een hele sterke mening maar ik breng hem heel luchtig en minder zwaar. Ik vertel bijvoorbeeld maar 20% van mijn overtuiging. Als ik merk dat de ander dit wel kan waarderen vertel ik meer, en anders laat ik het gewoon.

Mooi geschreven! Het doet mij inderdaad ook wat denken aan mijn mindfull therapie. Gedachten die opkomen “bekijken” en neerleggen, zonder er een oordeel aan te hangen. Moeilijk!

In de Mindfulness is ‘zonder oordeel’ zo’n mooi kernthema. Het belangrijkste is in mijn ogen niet altijd het oordeel weg gaan denken of gooien, maar wel heel bewust zijn van het feit dat het een oordeel is. Als je gewoon weet dat je aan het oordelen of veroordelen bent, dan zal er volgens mij al een heel andere reactie komen.

Voor heel wat mensen blijkt de nuance tussen een mening en een oordeel ook heel moeilijk te leggen. Er is niet mis met je mening geven, maar een oordeel is meteen al een stuk zwaarder vind ik persoonlijk.

In de val van het oordeel trap ik trouwens ook nog regelmatig. Ik betrap mezelf regelmatig eens dat ik denk ‘wat lelijk’ ofzo… En dan denk ik er meteen achteraan ‘telt jouw oordeel dan?’ 😛

Ik vind dat ook erg lastig. Wanneer wordt een mening een oordeel? Ik probeer op het moment heel erg het goed of fout uit te bannen, maar man oh man, dat is bijna niet te doen. Pure bewustwording is inderdaad ook al voldoende.

Het is ook heel menselijk om te oordelen. We zijn zo ‘gemaakt’ zeg maar, omdat we heel snel moeten kunnen beslissen of iets bv. gevaarlijk is of niet. Maar we hebben dat dan ook uitgebreid naar ‘hoor je bij onze groep?’ en veel andere dingen. Sommige zaken mogen best veroordeeld worden, maar vaker is het beter om je oordeel te laten voor wat het is. En dan is bewustwording inderdaad gewoon de allereerste grote stap!

Goed stuk!
Wanneer ik mijn mening geef probeer ik dit altijd te doen zonder iemand anders te kwetsen en het vanuit mijzelf te vertellen. Daarnaast kijk ik altijd verder dan mijn eerste indruk van iemand en probeer ik iemand te accepteren zoals hij is. Dat lukt overigens niet altijd, soms gaat iemand zijn gedrag teveel tegen mijn principes in.

Maar in dat laatste geval is er ook een aanleiding tot een oordeel. Als iemand racistische uitlatingen doet of wat dan ook, ja, dan oordeel ik ook. Zonder twijfel. Dat is volgens mij ook meer dan menselijk! Verder kijken dan een eerste indruk is vind ik heel belangrijk. Mooi dat je dat doet. Er wordt zoveel op het uiterlijk afgegaan tegenwoordig.

Soms wel, soms niet. Je kan ook alleen vaststellen dat iemand anders is dan jij en je zijn gedrag niet kan accepteren zonder verder een oordeel over te vellen. 🙂 Maar vaak komt er inderdaad wel een oordeel bij kijken.

Ik ben hier van kleins af aan bewust mee bezig, zo ben ik ook opgevoed. Niet veroordelen en ieder in zijn of haar waarde laten. Ik snap ook nooit zo goed waarom er mensen zijn die hun mening of geloof willen opdringen. Een discussie is prima en luisteren naar het perspectief van een ander vind ik heel leuk en leerzaam, zolang alles inderdaad met respect wordt gedaan en mensen er bewust van zijn dat iedereen een andere visie heeft.

Ik heb er helaas regelmatig mee te maken, dat veroordelen. Mijn broer is een echte rastaman ( met dreads tot bijna op zijn kont 😉 ) en mijn man zit onder de tattoo`s. Zichtbare, in zijn nek, op zijn handen, armen en hele bovenlijf. De reacties zijn vaak negatief. En waar ik heel erg de neiging heb om te gaan uitleggen dat ze allebei eigenlijk heel erg lief en behulpzaam zijn, hebben hun zelf zoiets van: “Als ze me niet willen leren kennen, dan toch lekker niet? Niet zo druk over maken!” Maar toch kan ik er verdrietig van worden. Er wordt gewoon vanuit gegaan dat ze asociaal, lui of crimineel zijn. Jammer, want zo missen mensen de mogelijkheid om 2 gouden persoonlijkheden te leren kennen.

Weer zo’n mooi en inspirerend stukje Marion! Echt prachtig geschreven. Ik vind het soms heel pijnlijk hoe mensen over elkaar praten, hoe mensen stereotyperen, hoe mensen vooroordelen hebben en veroordelen. Onbewust doet iedereen dat denk ik wel een beetje, automatisch zeg maar. Ik ben hier wel altijd heel bewust mee bezig, vooral ook omdat ik niemand wil kwetsen met uitspraken die ik zou doen en ik ook niet zo fijn vind als andere mensen direct een oordeel over mij hebben. Heel mooi thema om bewust mee om te gaan en om eens even goed over na te denken!

ik heb opzich over sommige dingen een sterke mening maar ik zeg niet alles.. vaak omdat ik geen zin heb om een discussie aan te gaan of als iemand een andere mening heeft krijg je gelijk zo’n stempel ofzo :’) net als wanneer je zegt dat je pizza/chips niet lust, ben je ook ‘raar’. zo zal het altijd blijven met alles.

Mooi blog..ik leer hier zoveel,maar het in de praktijk brengen is weleens een probleem.Op internet lukt het makkelijker dan in het echte leven….omdat je op internet wat langer na kan denken. Hierdoor krijg je ook eerder “begripvolle” reacties volgens mij…terwijl dezelfde persoon op straat misschien zal denken ..stop dan niet alles in je muil als je diabetes hebt en te zwaar bent.

Toch nog iets, sorry, hoe beleef jij dit de andere kant op? Dus het evt oordeel van anderen of de angst voor een oordeel van anderen?
Dit is echt boeiend, dit onderwerp

Oordelend door het leven gaan levert je helemaal niets op. Altijd respect tonen en in je achterhoofd houden waarom een persoon kan reageren zoals hij reageert. Ik ben niet altijd goed geweest in het geven van mijn mening en keek vaak op de achtergrond toe. Ik zal dus nooit iemand iets opdringen maar als ik het ergens echt niet mee eens ben of er kwetsende opmerkingen geplaatst worden dan laat ik zeker wel van mij horen. Maar soms, soms heb je in je hoofd toch wel een oordeel klaar staan en dan kan je niet altijd gemakkelijk uitschakelen. Ik probeer deze alleen nooit door te laten schemeren als ik met iemand in gesprek ben.

Wat een interessant artikel. Ik probeer mijn mening niet gelijk een oordeel te laten worden. Maar soms is dat toch best lastig. Ik laat het ook zo min mogelijk zien. In een vertrouwde omgeving durf ik wel meer te zeggen, en zal ik denk ik ook eerder oordelen.

Oordelen is menselijk. Zelf probeer ik juist open te staan voor alles. Ook als het niet in mijn eigen keuzes zou vallen. Zelf ben ik een bekeerde moslima maar dat betekent niet dat ik de levenswijze van een ander afkeur. Ik zou er alleen zelf niet voor kiezen. Dat verschil is soms moeilijk aan anderen over te brengen.
Mijn mening is dat je van iedereen wat kan leren en je referentiekader kan verbreden. Dat verrijkt je eigen leven ook.

Mooi gesproken Marion! Ik betrap mezelf ook weleens op zulke oordelen, maar ik denk dan altijd maar dat ik niet weet wat er in iemands koppie omgaat en dat ik helemaal niet kan oordelen

Ik had je al gezegd dat het moeilijk is om dit doel te bereiken. 🙂
Ik probeer zoveel mogelijk open te staan voor de mening van andere, maar helaas loop je soms tegen een mening op die zo fout is dat je die niet kan negeren. En ik probeer dan toch met respect de discussie aan te gaan.

Ik vind dit prachtig verwoord 🙂
Zelf merk ik dat ik wel beter word in het ‘niet oordelen’, als tiener was ik daar echt niet goed in helaas. Nu besef ik meer dat ik het ook vervelend vind als anderen over mij oordelen, en kan ik gelukkig beter loslaten dat mensen anders naar dingen kijken. Dat betekent niet dat ik het niet meer lastig vind, zeker als het om dingen gaan die voor mij belangrijk zijn.
Om een voorbeeld te noemen: ik ben christen. Een tien jaar geleden dook ik nog elke discussie over geloven in, en trok ik het me enorm aan als mensen het heel erg met me oneens waren. In mijn beleving vonden ze me dom. Achteraf denk ik: het enige ‘domme’ was, dat ik die discussies aanging, want die zijn vaak niet te winnen. Ik geloof wat ik geloof en ik heb daar mijn redenen voor. Anderen hebben redenen om dat niet te geloven, en dat is ook prima. Ik hoef ze niet te overtuigen, maar ik hoef me ook niet schuldig te voelen als ik me niet laat overtuigen door atheïsten bijvoorbeeld. Ook dat laatste heb ik moeten leren, eigenlijk veroordeelde ik vooral mezelf.

Mooi geschreven, Jantine. En ik ben het met je eens; we hoeven ons nimmer te verantwoorden en al helemaal niet over zoiets moois als het geloof. Wees er maar trots op. X

Erg mooi geschreven dit. En ik probeer altijd een open blik te hebben op dingen/mensen.. Soms heel moeilijk maar vaak lukt het me wel. Geen oordeel hebben is zo fijn. Ik heb het zelf op mijn werk met verschillende kinderen, ouders en opvoedingen. Ik heb nooit een oordeel over ze, hoewel ik sommige dingen zelf misschien niet op een manier zou doen vind ik dat iedereen altijd zijn best probeert te doen met handvatten die ze hebben.

Het heeft denk ik te maken met onze eigen waarden en normen. Bij iedere gesprek houd je automatisch de meningen van een ander tegen je eigen lat. Aan de hand daarvan beslis je weer of je er iets mee moet (discussie/oordelen) of het kan laten rusten.
Orde creëeren in de chaos van meningen, zoiets. Volgens mij is dat precies wat men probeert te doen als men oordeelt of veroordeelt. Mooi stuk weer Marion.

Ik probeer met een open mind naar mensen toe te gaan, en hen echt te beluisteren. Maar over sommige onderwerpen lukt mij dat moeilijk, omdat ze zo gevoelig liggen. Veel hangt ook af van mijn gemoedstoestand, als mijn hoofd vol zit en ik niet heb gemediteerd, dan lukt het moeilijk.

Mij er bewust van zijn dat mijn mening slechts dat is: mijn mening, en dat de ander waarschijnlijk, net als ik, echt niet voor 100 % voldoet aan een stereotype en dat ik dus ook niet moet proberen die ander in dat kleine hokje te duwen…

Zo had ik daar gisteren echt LAST van. Het vrat aan me. Niet dat ik veroordeelde, maar juist een goede vriendin van me. Tegen mij, eigenlijk ook naar mij.
Dat kan me zo kwaad maken…

Moeilijk! Wel een mooi stukje wat je aan het denken zet. Vandaar dat ik het ook lastig vind om hier meteen passend antwoord bij te vinden. Dit is eigenlijk iets wat heel erg vanzelf gaat en waar je niet zo bij nadenkt. Maar als ik je stukje lees dan zie ik dat het eigenlijk wel goed is om daar wel af en toe eens over na te denken en bij stil te staan.

Pfoeh, een vraag waar ik je niet direct antwoord op kan geven want waar is de grens van gewoon je mening te geven of te oordelen. Een nadenkertje. Ik heb alvast een hekel aan mensen die het altijd beter weten en die gewoon nog niet luisteren naar een ander zijn mening.

Ik ben hier echt heel slecht in, ik veroordeel mensen heel vaak. Maar ik spreek het niet uit en dan probeer ik iemand te leren kennen en dan valt het 90% van de tijd heel erg mee of is het heel anders dan ik verwachtte. Maar goed, ik ben het mezelf bewust. Ik mis in dat opzicht gewoon wat slimheid ofzo.

Wat een goed stuk! Echt om over na te denken. Wat ik ook heb gedaan dus. In mijn blogs ben ik hier altijd heel bewust mee bezig. Ik wil eigenlijk helemaal niet oordelen, maar gewoon de dingen vertellen zoals ik ze ervaar. Volgens mij lukt dat aardig. In het echte leven is het een stuk lastiger. Ik heb vrij snel mijn oordeel (of mening?) klaar, maar laat dit niet snel doorschemeren. Ik zou willen dat ik meer open kan staan voor wat anderen denken of doen. Dat vind ik vaak heel lastig, met name in mijn huidige situatie waar iedereen alles anders doet dan ik. Hoe erg ik me ook probeer aan te passen, wil ik sommige dingen helemaal niet anders hebben. Andersom is het ook lastig, omdat ik vaak ervaar dat iemand een oordeel over mij heeft een dat wel laat doorschemeren. Dat krijg je al snel als je dingen doet die anders zijn: in Nederland had iedereen zijn of haar oordeel klaar over mijn beslissing om te emigreren, hier in Colombia hebben sommigen juist hun oordeel klaar over al die dingen die ik anders doe dan de Colombianen. Colombianen vinden hun manier vaak de beste. Hoe ik hiermee om moet gaan weet ik niet goed. Ik blijf leren in ieder geval en ik probeer altijd bewust te zijn van de situatie en mijn gedachten.

Het gaat inderdaad meestal fout als mensen overtuigd zijn en blijven van hun eigen gelijk, daarbij gevoelens en meningen van anderen vertrappelen en zo onnodig mensen kwetsen. Mocht iedereen proberen wat minder naar zichzelf te kijken, zouden er heel wat anderen in hun waarde gelaten worden.
Je schrijft een knap stuk!

Mooi artikel hoor. Ik oordeel steeds minder over de mensen. Want iedereen zijn mening telt en niet iedereen kan het zelfde denken als ik. Daar heb ik mij al lang bij neergelegd. En ik zou mij slecht voelen moest ik constant oordelen en veroordelen.

Wat een prachtig artikel heb je hier neergezet zeg dame. Ik ben eigenlijk altijd heel erg bezig met het respecteren van andere en daarbij komt dus ook altijd naar de mening van andere luisteren. Ik weet niet hoe het komt, maar op een of andere manier probeer ik altijd iedereen in mijn waarden te laten. Iemand zijn mening zegt niet over hoe ik tegen de persoon aankijk of aan zou moeten kijken. Ook denk ik vaak (en misschien heeft dit dan met onzekerheid vanuit mijn kant te maken) dat ik niet de “totale en pure” waarheid in pacht heb. Ik denk iets, maar dat hoeft zeker niet te betekenen dat het ook daadwerkelijk zo is. Nogmaals: bij mij komt echt respect hebben om nummer 1 en daarbij hoort dus ook naar een mening van iemand anders luisteren en daar voor open staan. X

Ergens iets over denken, mijn oordeel kan ik wel.. Doe ik bij sommige dingen ook te vaak..
Maar veroordelen, nee daar hou ik totaal niet van, iemand maakt die keus met een reden en wat jij daar dan van vind doet er niet toe….
Mooi iets om extra op te letten, ga ik toch ook maar eens doen

Ik probeer ook altijd naar een ander te luisteren en het te proberen begrijpen vanaf zijn of haar standpunt. Vaak is t ook niet zwart of wit; goed of fout. Maar is er nog een hele middenweg, waarin beiden gelijk hebben. Het verrijkt jezelf door verder te kijken dan je neus lang is. Mooi stuk!

Ik denk dat mening en oordeel toch heel dicht bij elkaar liggen, en dat mensen deze twee veelal door de war halen, een mening kan al snel een oordeel worden, of overkomen als. Ik denk dat als je er goed oplet, dat je het dan pas gaat zien.

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: