Ik wil niet dood, ik wil alleen hulp!

hulp

”Ik wil niet dood, ik wil alleen hulp.” Dat is de noodkreet van Michelle Steenman, 23 jaar, borderline-patiënte. Vandaag staat haar verhaal in het Algemeen Dagblad. Michelle is één van de 40.000 Nederlanders die zelfmoord overwegen, omdat ze simpelweg wanhopig zijn. Ik behoor godzijdank niet meer tot die groep. Een jaar geleden helaas nog wel.

Een jaar geleden. Ik kon niet meer. Jarenlang was ik over mijn grenzen heen gegaan. Chronisch ziek, eetstoornis, trauma, verslaving. Ik negeerde het allemaal en bleef maar doen wat de maatschappij van mij verwachtte: Niet klagen, niet ziek zijn en werken met je luie donder. Totdat ik niet meer kon en mezelf onderaan één van de sterrenflats in Wageningen bevond. Ik was niet van plan om te springen. Nog niet. Ik bekeek al wel vast de mogelijkheden aan welke kant ik het beste zou kunnen springen mocht het zover komen. Ik moest er niet aan denken dat ik naast iemand op de stoeptegels zou ploffen. Liever aan de achterzijde waar geen uitgangen zijn en waar zo min mogelijk mensen langskomen.

Gelukkig nam ik een andere beslissing. Ik vertelde mijn man dat ik het niet meer aankon. Dat ik het leven niet meer zag zitten. Dat het voor mij niet meer hoefde op deze manier. Dat was voor hem vreselijk om te horen, maar hij handelde zeer adequaat. De volgende dag zat ik bij de huisarts, de volgende avond nam ik mijn eerste antidepressiva en de maandag daarop zat ik bij mijn huidige psycholoog aan het bureau. Al snel bleek dat de eerstelijns hulp voor mij niet voldoende zou zijn. Ik kreeg eind oktober 2014 een eerste intake bij de gespecialiseerde GGZ. Daar sta ik nu, zeven maanden later, nog steeds op de wachtlijst. Godzijdank ben ik mentaal sterk, heb ik een enorme wilskracht en heb ik heel veel steun aan mijn man en mijn familie. Daarnaast kon ik ter overbrugging extra gesprekken krijgen bij mijn psycholoog. Op deze manier probeer ik de wachttijd heelhuids door te komen en dat gaat me tot nu toe redelijk goed af. Ik weet dat dat echter bij een heleboel mensen, waaronder ook veel jongeren, heel anders verloopt.

Michelle’s verhaal staat vandaag in de krant. Zij trekt aan de bel voor velen van ons. Het kan niet meer op deze manier. Opnameplaatsen verdwijnen, wachtlijsten worden langer. Er moet iets gebeuren. De druk in de huidige maatschappij is te groot aan het worden. Wanneer ziet de overheid dit nou een keer in? Wanneer gaan ze ingrijpen? Als die 40.000 mensen zich allemaal aangemeld hebben bij de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie, zoals Michelle ondertussen gedaan heeft?

Michelle, dank je wel dat jij namens ons allemaal je verhaal in de krant hebt willen doen. We kunnen nu alleen maar hopen dat zoveel mogelijk mensen dit lezen, inclusief de politiek leiders van dit land. ♥

About the Author

Posted by

60 Reacties

Ik heb haar verhaal ook gelezen en het is zo erg gesteld met de zorg hier. Hoe kunnen ze het zo door laten gaan 😦 Ben zo dankbaar dat ik wel hulp kan krijgen, maar zo erg voor de mensen die het zo nodig hebben maar het niet krijgen.. Goed dat haar verhaal nu nieuws is en hopelijk wordt er nu meer mee gedaan.

Soms maak ik mezelf wijs dat ik sociaal voelend ben, maar ik vrees er voor. De zorg zou net als bij jou in eerste instantie uit de eerste lijn moeten komen. De overheid en de door de gemeenschap gedragen zorg heeft nu eenmaal limieten gedefinieerd door betaalbaarheid. Dit klinbkt zonder twijfel hardvochtig, en op een individuele schaal ben ik dat helemaal niet, maar de vraag waar ik dag in dag uit mee worstel… hoe houden we het in ’s hemelsnaam allemaal betaalbaar ?

Nou…. Zorgverzekeraar Menzis heeft vorig jaar een winst behaald van 126 miljoen euro. En dat is er nog maar één. Ik zou zeggen, ga daar wat centen vandaan plukken.

Ben dan maar snel even gaan kijken. In 2014 haalden die een nog beter resultaat. 230miljoen. Of net geen 4% rendement op de totale omzet. Valt best mee. Ligt stukken lager dan bankrendementen 😉

Het zal me eigenlijk een zorg zijn die cijfertjes. Ik had vorig jaar bijna mijn leven opgegeven omdat ik het allemaal niet meer aankon. Jarenlang heb ik mijzelf hier volledig verantwoordelijk voor gehouden, maar nu kom ik er stukje bij beetje achter dat de maatschappij hier toch ook echt deels verantwoordelijk voor is. Het is tijd om even NIET meer naar winst of rendementen te kijken. Mensen die dringend hulp nodig hebben, zoals ik, dienen die hulp te krijgen.

Ik weet natuurlijk niet wat je allemaal hebt meegemaakt. En ook ik dacht hier voor 2013 zo over. Ik werkte zelf als psycholoog bij een GGZ instelling. Totdat het jezelf overkomt. Dan kun je ineens heel goed op individueel niveau kijken. Sterker nog ik kan alleen nog maar op individueel niveau kijken. Natuurlijk hoop ik dat dit een ieder bespaard blijft, maar de harde realiteit is toch dat 1 op de 4 Nederlanders te maken krijgt met een psychische ziekte.

Moeten we die kankerpatient na zijn 4e chemokuur ook maar opgeven en weigeren te behandelen omdat hij er zo weinig mee gedaan heeft? Zo wordt er over de psychiatrie wel gedacht, Pietje heeft hulp genoeg gekregen maar heeft er niets mee gedaan, dus klaar…schijnbaar is psychisch ziek nog steeds eigen schuld dikke bult.

Verschrikkelijk. Ook ik heb in 2013 een periode gehad dat ik niet meer kon. Ik zag er geen heil meer in. Ondanks diverse noodkreten was de enige plek waar ik terecht kon de PAAZ. Ik was zo wanhopig, maar ik zag gelukkig nog wel in dat deze plek mij niet verder zou helpen. Ik had wel al lang een psychiater, een psycholoog en medicatie. Eigenlijk moest ik gewoon in een GGZ kliniek worden opgenomen, maar dan zeggen ze doodleuk dat er een wachttijd is. Uiteindelijk na een wachttijd van 6 maanden in dagbehandeling. Die wachttijd is toch niet normaal?!
Helaas heeft mijn vader vorig jaar suïcide gepleegd ( ik heb m al 10 jaar niet gezien). Ik denk dat ook hij tegen de grenzen van de zorg aan liep.
En al die bezuinigingen. Het is toch belachelijk! Een geestesziekte is net zo erg als een lichamelijke ziekte.
Mijn geloof in de GGZ is erg laag. En dan kom ik notabene zelf uit de GGZ.
O wat kun je je eenzaam voelen op dit pad 😦

Wat erg om te lezen, Angelique, van je vader.
Ja, het is echt niet te geloven die bezuinigingen. Ik probeer mijn geloof op een goede afloop hoog te houden. We zullen het zien.

Ik zou hier een heel lang verhaal kunnen neerpennen waaruit men zou concluderen dat ik je heel goed begrijp, maar wil mijn privé liever wat afschermen. Doe moed van je om het wél te doen: chapeau. Er moesten meer mensen uit hun schulp komen. In Vlaanderen staan we op een enorm hoge plaats in de wereld-ranklist wat zelfmoorden betreft. Ik denk dat ieder wel een familielid of kennis heeft die ‘het’ heeft gedaan.
Heel sterk logje dit, Marion !

Ik denk ook dat iedereen wel iemand kent die suïcide heeft gepleegd. Waarom blijft er dan toch zo’n taboe op liggen.

Ook ik heb haar verhaal gelezen en het ontroerde me. Omdat het veel losmaakte. Ik heb geen borderline, maar ben tien jaar geleden opgenomen geweest in de GGZ vanwege een fout van de psychiater en huisarts. Ik heb er een trauma aan overgehouden (alsof ik er nog niet genoeg had…) Tijdens mijn opname hebben drie bewoners van de gesloten afdeling zelfmoord gepleegd. Echt vreselijk.
Zelf merk ik nog steeds dat mensen raar naar je kijken als je er eerlijk vooruitkomt dat je opgenomen bent geweest of dat je depressief bent. Terwijl het keihard werken is om je hoofd overeind te houden!
Ik wens je heel veel sterkte. Gelukkig ben je een vechter!
Groetjes Kakel

Wat een heftige en lange periode moet dat geweest zijn voor je. Klopt. Psychische klachten, daar kunnen de meeste mensen zich nog wel enigszins iets bij voorstellen, maar als het woord opname er aan te pas komt…. Dank je wel!

Wat een heftig verhaal. Super dat je aandacht besteed aan dit steeds groter wordende probleem. Ik ben zeer blij dat het met jou zo goed gaat. Maar ook echt bizar dat je al 7 (!) maanden op de wachtlijst staat!

De vraag is misschien ook: hoe komt het dat in onze hedendaagse maatschappij zoveel mensen psychische problemen hebben? Misschien moeten ‘we’ daar ook iets mee. Goed geschreven Bikkel;-)

Precies. Ik weet dat ik zelf de immense druk simpelweg niet aankon en zo ken ik nog velen in mijn omgeving. Het gaat niet langer meer op deze manier. We moeten steeds meer doen met minder. Minder mensen, minder financiën, ga zo maar door. Helaas kunnen ”wij” daar weinig aan doen, behalve onze mond open trekken vrees ik. Het zal toch van de overheid moeten komen en ja, we weten allemaal hoe het daar gaat. Thanks, meis. X

Ik denk dat er vroeger ook veel psychische problemen waren, maar dat deze of niet als zodanig werden herkent of in de doofpot werden gestopt. Het taboe was toen nog groter. Ik herken het in ieder geval aan mijn oma. Ze heeft overduidelijk al decennia psychische problemen, maar erkent ze tot op heden niet. Ze uit ze vooral lichamelijk en is ook al jaaaaaaren verslaafd aan kalmeringsmiddelen. Echt een mentaliteit van niet lullen, maar poetsen en niet je vuile was buiten hangen.

Anderhalf jaar geleden werd ik ook naar een psycholoog doorverwezen, terwijl er volgens mij niets met mij aan de hand was. Dit, omdat ik lichamelijke klachten had (spieren gewrichten pezen) waar geen oorzaak voor gevonden kon worden. Dat geld had beter gestoken kunnen worden in de therapie van Marion. Maar als ik niet had gegaan, dan had ik ‘niet meegewerkt aan mijn herstel’. Erg toch?!

Het idee dat je bij die flat hebt gelopen en eigenlijk een plan aan het maken was van hoe je het wilde gaan aanpakken als het zover was, doet mij toch wel slikken. Vreselijk dat het bij sommige (of eigenlijk zo veel) mensen zover moet komen. En het idee dat zoveel mensen wel hulp zoeken, maar de juiste hulp niet krijgen, omdat er zulke lange wachtlijsten zijn. Ik ben blij voor jou dat je mensen om je heen hebt die je steun bieden wanneer nodig. Ik hoop voor je dat je snel bovenaan op de wachtlijst staat en dat wens ik ook voor al die andere mensen in een soort gelijke situatie.

Ergens geloof ik dat het grootste deel van die groep niet geholpen kan worden met pillen. Het onderzoek staat volgens mij nog in kinderschoenen. Ik geloof wel in therapie en veranderen van een levensstijl. Die therapie zou veel toegankelijker en betaalbaarder moeten worden. Ergens kunnen we het af en toe allen wel eens gebruiken, die stoel bij de psychiater…

Het valt mij in mijn omgeving op dat nog veel mensen denken dat psychiatrie pillen omvat. Terwijl het zo veel meer is als dat. Juist datgene naast pillen is het belangrijkst.

Dat zou goed kunnen. Ik was, nee, bén heel erg geholpen met mijn medicatie vooral omdat het voor nu de scherpe randjes eraf haalt. Uiteindelijk hoop ik met therapie de boel weer op het rechte pad te krijgen. Mocht het zo zijn dat ik de rest van mijn leven AD moet slikken, dan sta ik daar overigens niet negatief tegenover.

Nou, dat is zo’n gek idee niet. Iedereen ieder jaar een keertje bij de psych op de stoel. Serieus.

en jij bedankt voor het delen van dit verhaal en jouw eigen verhaal.
Wat een heftige dingen lees ik hierboven.
Ik wil hulp…deze vrouw spreekt het uit, ik wilde ook hulp maar durfde het niet voluit te vragen, ook dat kan en dan..dan is de prijs zo hoog dat het niet meer goed te maken is…

Belangrijk om aandacht te blijven schenken aan mensen in kwetsbare posities en hun signalen niet te negeren!

Sterk stukje weeral hoor. Wel toepasselijk want ben vandaag naar de begrafenis geweest van mijn buurman die dus ook zelfmoord heeft gepleegd. Het doet je wel nadenken waarom er zo een gigantisch taboe rust op psychische problemen terwijl er bijna iedereen mee te kampen heeft. Het zou toch zoveel makkelijker zijn als we er allemaal open over konden praten.

Heel heftig verhaal, en zo herkenbaar jammer genoeg ook hier in België. Ook hier raken mensen niet aan de gespecialiseerde hulp die ze nodig hebben, vooral héle jonge kwetsbare mensen dan zo lijkt het. De rij groeit aan, het aantal plaatsen en het aantal hulpverleners nemen meer af dan toe. Als je denkt aan zelfmoord moet er geen maanden gewacht worden voor je kan geholpen worden. Ik hoop met jou mee dat het verhaal van Michelle het beleid kan wakker schudden, en dat het tot bij ons gehoor krijgt.

Haat aan wachtlijsten. Sommige mensen komen niet eens zover dat ze hulp zoeken, anderen doen dat wel maar kunnen niet wachten. Ik ken zelf die momenten ook wel. Het was winter en ik liep voor de zoveelste keer op de brug over IJssel. Het water stond hoog en het was ijskoud. Ik vroeg me af of ik eerder zou sterven aan onderkoeling dan dat ik zou worden meegesleurd door de stroming. Gelukkig moet ik het antwoord schuldig blijven.

Adequate hulp is het soms ver te zoeken, ik vind het beschamend dat het in een welvarend land zoals Nederland zo ver moet komen. Blij als ik ben dat ik de cliënten op mijn werk zoveel mogelijk liefde en aandacht kan geven. Schrijnend vind ik het dat degene die nog geen hulp hebben zo lang moeten wachten. Wanneer gaan ze idd inzien dat het zo niet langer kan!?

Mooi artikel, sommige mensen hebben de hulp zó hard nodig! Bizar dat je al zolang op de wachtlijst staat, hoop dat je snel mag starten! Bij mij heeft het iets langer dan een half jaar geduurd, maar ben achterlijk blij met het feit dat ik nu therapie mag volgen. Zo blij dat dit ook open en bloot in de krant staat, hopelijk gaat het ogen openen!

Ik maak dit nu ook heel dichtbij mee met Sas…. echt waar die wordt van het kastje naar de muur gestuurd en ik zie haar gewoon afglijden…. niets wat je er aan kan doen…. er is geen ruimte….. geen geld…. Dat kan gewoon niet juist zijn denk ik dan 😦

Wat een wachtlijsten overal hè? Verschrikkelijk. Zelf heb ik toevallig net een blogje geschreven over wachtlijsten, dat blogje is zelf ook op de wachtlijst beland.
Ik sta nu net een paar weken ingeschreven op de wachtlijst bij een psycholoog, persoonlijk vind ik dit heel moeilijk gezien ik niet weet wie er achter mij op die wachtlijst staat. Misschien hebben zij die hulp wel harder nodig dan ik?
Dat er op deze manier met de mensen wordt omgegaan vind ik altijd erg lastig te bevatten. Er zijn zoveel mensen die psychische problemen hebben, zoveel mensen die hulp vragen en zo weinig mensen die hulp krijgen. Terwijl er zoveel mensen werkloos thuis zitten die in de psychische hulpverlening hebben gezeten. Kom op Nederland, zo kan het gewoon niet verder…

Mooi en indrukwekkend artikel heb je weer geschreven, heel veel respect voor hoe jij het allemaal oppakt. Je bent een kanjer. Xoxo

Heftig om te lezen, maar erg mooi dat je dit schrijft. Zelfmoordgedachten zijn vaak nog een taboe in Nederland en het is dan ook zeker goed dat dit artikel in de krant heeft gestaan.
Knap dat je op tijd aan de bel hebt getrokken, ik denk dat iedereen hier ontzettend blij mee is, niet alleen omdat je blog heel leuk en interessant is, maar ook omdat je (hoe ik je tot nu toe ken) een heel lief persoon bent. Je bent een bikkel en jij komt er wel!

Het verhaal ken ik verder niet, maar je hebt er wel een sterke blog over geschreven Marion! Eigenlijk vind ik het gewoonweg belachelijk, nee schandalig, dat zoveel mensen in een land als Nederland zo tegen de grenzen van (psychische) zorg lopen. Ik kan me daar echt boos om maken…

Verschrikkelijk gewoon… iets om even bij stil te staan. Er zijn zoveel mensen die hulp nodig hebben en het gewoon niet krijgen… triestig vind ik het!
Ik heb een collega die problemen heeft met de dochter en keer op keer staat ze met haar rug tegen de muur…

auwww…
de tranen zitten vandaag al zo hoog, en daar waren ze dan..
Gisteren zat ik met iemand op de bank die er heel erg ongelukkig uit zag, ik vroeg er naar.. wat gemompel..
Ik heb mijn advies gegeven waar ik kon, en zei toen eigenlijk wat hier staat, iets wat ik eigenlijk nooit echt tegen iemand gezegd heb…
ik wil ook leven, echt leven
niet meer overleven

Niet opgeven dan. Je gaat er komen, echt waar. We kroppen soms zoveel op. Het is goed dat je het uitgesproken hebt. We hoeven ons echt niet beter voor te doen of de schijn hoog te houden dat het allemaal fantastisch met ons gaat. Soms gaat het gewoon. Heel vaak gaat het gewoon kut. Soms zo erg dat het allemaal niet meer hoeft. En als je het dan uitspreekt, dan lucht dat op. Valt er een last van je schouders. Komt er soms hulp of steun uit onverwachte hoek en hoef je het niet meer allemaal alleen te doen. Dus niet opgeven meis. We gaan er komen. Hoe fucking zwaar het ook is. We verdienen allemaal geluk in ons leven en we verdienen het allemaal om te genieten van de mooie dingen om ons heen. X

Ik vind het echt moeilijk… Laat het te ver komen voor ik pas kan praten.. Voel me vandaag echt slecht, zie alles even heel slecht… Maar hou me toch ook weer vast aan dat alles altijd goed komt

Prachtig geschreven. ♥ Ik ben heel erg blij dat je de beslissing hebt genomen om aan je man te vertellen dat je niet meer kon. Het had zo anders kunnen aflopen… Ik hoop met heel mijn hart dat de wachtlijsten korter zullen worden voor iedereen, dat mensen zo snel mogelijk goede hulp kunnen krijgen en dat heel veel mensen het verhaal van Michelle inmiddels hebben gelezen. Ook hoop ik voor jou dat je niet veel langer hoeft te wachten. X

Wow, heftig om er zo over te lezen. Ik wens het meisje sterkte, maar jou natuurlijk ook! Ik hoop dat je snel aan de beurt komt voor de gespecialiseerde hulp

Ik ben al een paar keer begonnen aan dit blogje, maar heb ook al die keren uiteindelijk niet doorgelezen. Waarom? Nou ja, een beetje te moeilijk zeker?
Ik heb nooit echt zelfmoordneigingen gehad, maar de schreeuw om hulp is bekend. Ik ben ook zo’n gelukzak die de nodige hulp kreeg. En daardoor weer verder kan. Maar voor zoveel mensen die er veel slechter aan toe zijn, is het zo moeilijk om gepaste hulp te krijgen. Dat is inderdaad een regelrechte schade!

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Pinkgbacks & Trackbacks

%d bloggers liken dit: