Persoonlijke Update: Doorlopen

on

Persoonlijkeupdate1000

Gisteren ging het even mis. Ik ging pannenkoeken bakken en ineens was daar de gedachte: Twee is wel genoeg deze keer. Wooho! Wassup with that? Twee is wel genoeg deze keer. Krijg nou het heen en weer. Je hebt al twee weken niet gezwommen, dame. Dat is niet waar. Ik heb vorige week nog gezwommen. Dat stelde niets voor. Nou ja zeg! Rot effe lekker op, Missy.

Toch gaat het mis. De derde pannenkoek veroorzaakt twijfel. Een onbestendig gevoel wat ik al lange tijd niet meer gehad heb, maar wat ik direct herken. Het lukt niet. Ik gooi de derde pannenkoek weg en ga naar bed. Ik voel de onrust toenemen en niet veel later word ik overweldigd door een hele wirwar van gevoelens. Vooral verdriet. Immens veel verdriet. Het intense gevoel van rouw, maar dan zonder dat er iemand is overleden. Een paar tranen lopen over mijn wangen zonder het besef dat ik huil. De onrust wordt erger en erger. Ik loop naar beneden en pak mijn koptelefoon. Ik moet muziek luisteren. Ik heb rust nodig. Mijn gedachten moeten stoppen. Ik pak mijn telefoon, zet de koptelefoon op en zoek op Spotify naar rustige pianomuziek. Op dat moment komt er een mail binnen van Xaviera. Ze stuurt me een meditatie door. Het is een soort clearing, net als de meditatie die ik laatst aan een aantal van jullie heb gestuurd, en ze zegt dat het voor haar heel rustgevend werkt. Ik twijfel geen moment. Toeval bestaat niet. Ik ga direct de meditatiemuziek luisteren.

Nou, de meditatie was alles behalve rustgevend. De muziek maakte alles in me los wat er maar los te maken viel. Het verdriet kwam uit mijn tenen en nog nooit heb ik in zo’n korte tijd zoveel tranen gelaten. Ik heb werkelijk geen flauw idee hoe lang het geduurd heeft. Het kan 5 minuten geweest zijn, een kwartier of een half uur. Ik heb echt geen flauw idee. Wat ik wel weet is dat het daarna over en klaar was. Ik voelde me helemaal helder en leeg en ben als een blok in slaap gevallen.

Jammer genoeg ging het vandaag in de loop van de dag weer mis. Onrust. Zenuwen. Randje paniek. Ik zocht afleiding. Ging de stad in, maar helaas, het mocht niet baten. Ik weet niet wat het is met die verrekte onrust, die angst. Het komt en het gaat, het komt en het gaat. Het verschil met een jaar geleden is echter dat ik het er nu laat zijn. Waar ik vorige zomer nog tot het uiterste vocht om alles te onderdrukken, zodat ik niets hoefde te voelen en niets aan de buitenwereld hoefde te laten zien, laat ik het er nu gewoon zijn.

Ik loop door de stad. De paniek raast door mijn lijf. De angst staat in mijn ogen, iedereen kan het zien en ik laat het er gewoon zijn. Ik laat het er zijn en loop door. ♥

62 reacties Voeg uw reactie toe

  1. ‘Vechten tegen jezelf’, heet zoiets. Op zo’n zwakke momentjes gaan de Marion Wit en de Marion Zwart een beetje rumoer maken in je hersenpan. De laatste tijd heeft die Marion Zwart minder en minder te zeggen, maar wil ze tonen dat ze er nog is. Geef haar ook een pannenkoek dat ze zwijgt, en gun die Marion Wit een zakdoekje, zodat ze die traan kan deppen om er weer tegenaan te gaan.

  2. christine schreef:

    Sterkte meis, het blijft moeilijk voor je maar je hebt al zoveel overwonnen!!! Vergeet dat niet!
    Fijne dag. Je groeit en groeit..!!

  3. Madeleine schreef:

    ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

  4. Heftig. Sterkte en ik hoop dat je het snel weer achter je kan laten.

    1. Marion schreef:

      Nu al! Ik merk zo’n vooruitgang weer. Het er laten zijn, het accepteren en weer verder gaan. Djw.

  5. chucky1012 schreef:

    Erg veel sterkte Xx

    1. Marion schreef:

      Dank je wel, hoor. Komt goed.

  6. Morgaine schreef:

    Jij hebt duidelijk ook last van de energie om ons heen, vernieuwing en helen, waarin oud zeer naar boven komt, ik had het ook en velen met mij ontdekte ik, toen las ik het volgende: https://insightmoments.wordpress.com/2015/05/14/de-nieuwe-tijd/

    Ik hoop dat het jou ook helpt in de komende tijd. ❤

    1. Marion schreef:

      Ik ken het nieuwe tijdsverhaal wel en ik lees er af en toe wel wat over, maar ik denk dat bij mij het oud zeer naar boven komt omdat ik er in therapie mee aan de gang ben.

      1. Morgaine schreef:

        Het versterkt elkaar dan ook ontzettend goed, ken er meer 😉 Dit draait om een tijdelijke energie van nu natuurlijk en helpt ons allemaal. ❤

  7. marielle schreef:

    Hey Marion
    Sterkte, je schrijf dit zo beeldend, ik zie echt een “gejaagd” persoon voor me die daar in de stad loopt, sterkte en kracht en take care!

    1. Marion schreef:

      Gelukkig is het gejaagde er nu juist een beetje af. Ik kan het er laten zijn, ondanks dat het er is. Dank je wel!

  8. Zonnewolk schreef:

    Heel duidelijk geschreven, knap. Ik denk dat je nu eigenlijk wel een goede manier met aanpakken hebt! Je laat het er zijn, maar je laat het niet de overhand nemen, want je loopt daar maar wel mooi in de stad, in plaats van je te verstoppen in bed! Heel veel sterkte! Je kan dit aan!
    Liefs

    1. Marion schreef:

      Zo voelde het ja. Het neemt niet meer de overhand, terwijl het er toch is…

  9. Desi schreef:

    Vervelend dat je zo veel overweldigende gevoelens hebt, maar ik vind het heel knap hoe je ermee omgaat!

  10. zomersproetje84 schreef:

    Ik kan het voor me zien en moest even slikken toen ik dit las. Juist wanneer je iets te graag wil (zoals nu het rustig zijn) lukt het niet. Het onrustige gevoel ken ik ook, soms vind ik een knop die ik om kan zetten en soms ook niet. Gewoon het er laten zijn, net als de angst en paniek is het beste, hoort er nu ook bij en knap dat je dat niet meer wil verstoppen. Mooi, meis.x

    1. Marion schreef:

      Dat is inderdaad de stap vooruit die ik nu heb gemaakt: het niet meer weglopen voor mijn gevoel en me niet meer willen verstoppen. Eerst dacht ik: tering, heb ik daar nou een jaar over gedaan? Maar op de 38 jaar dat ik hier al ben is dat op zich best snel. 😉

  11. joorloveswriting schreef:

    Sterkte meid!!! Hou je sterk en je doet het al zo goed!!! 🙂

    1. Marion schreef:

      Dat is lief, dank je 🙂

  12. altijdangelique schreef:

    Wat ontzettend vervelend is dat zeg. Ik herken het vechten ertegen, maar dat werkt inderdaad averechts. Wat ik wel heb gemerkt en geleerd van mijn psycholoog destijds is dat je op het moment dat je je angstig/onrustig voelt juist geen meditatie/ontspanningsoefening moet gaan doen. Je krijgt dan juist eerder een angstaanval. Het beste is om dan te gaan springen of iets dergelijks. In beweging. Zo raak je de adrenaline een beetje kwijt.
    Ik denk wel dat iedereen van dit soort angstmomenten heeft, maar door onze eerdere ervaringen ermee word je nog angstiger in plaats van je erbij neer te kunnen leggen.
    Verder denk ik dat dit niet zo zeer een teken is dat de eetstoornis terugkomt hoor. Naar is het wel.
    Sterkte! Xx

    1. Marion schreef:

      Die eetstoornis komt nooit meer terug! Het is mijn lage zelfbeeld die dan weer even de overhand neemt en mezelf probeert de grond in te boren. Dat laat ik niet meer gebeuren. De tijd van hard zijn voor mezelf heb ik gehad. Normaal doe ik het ook niet, mediteren op dat soort momenten, maar in dit geval hielp het me enorm om alle opgekropte tranen te laten stromen. Luchtte gelukkig enorm op. Thanks, meis. X

  13. Sammie schreef:

    Fijn dat je nu zover bent dat je het er gewoon laat zijn en er niet voor weg loopt. Huilen kan soms heel goed zijn, lekker alles laten lopen, opluchten. Sterkte! x

    1. Marion schreef:

      Zeker! Ik viel ook echt daarna als een blok in slaap. Heerlijk!

  14. dansenindestorm schreef:

    Lieve Marion, allereerst een enorme virtuele knuffel voor jou. Wat vind ik het knap dat je het voelt – en het er laat zijn! Huilen, zoals jij deed tijdens die meditatie, kan heerlijk zijn soms. In veel gevallen lucht het enorm op, eindelijk dat zware onbestemde gevoel even weg. Zet ‘m op de komende tijd!
    Liefs, Kim

    1. Marion schreef:

      Huilen is soms klote en fijn tegelijkertijd. Het doet vreselijk zeer, maar nadien lucht het zo op! X

  15. kim schreef:

    Ah vervelend he hoe die negatieve gedachten en paniek ‘ineens’ weer kunnen opkomen. Denk maar aan hoe ver je al bent gekomen! Dit kleine dipje kan je ook aan 🙂
    Fijn dat die meditatie je rust gaf! X

    1. Marion schreef:

      Het geeft niet. Ik zie het juist positief, omdat ik nu ervaren heb ik dat ik het aan kan. X

  16. sofie schreef:

    Wow wat ben je toch sterk! Het is zwaar maar het laat alweer zien hoe ver je al bent. Jij komt hier snel weer uit 🙂 Sterkte en een knuffel. Liefs, Sofie

    1. Marion schreef:

      Zeker. Djw, meis.

  17. Mooi dat je het nu in al zijn heftigheid en ongemakkelijkheid toch laat zijn.

    1. Marion schreef:

      Ja, dat vind ik ook. Dat is waar ik al die tijd naar toe aan het werken ben geweest.

  18. Nesrin - Daily Cup of Bla Bla Bla schreef:

    Stomme pannenkoek, niet jij maar de pannenkoek. Ik vind het knap dat je er nu beter mee kunt omgaan, dit is een dikke vette groei en vergeet dit niet.
    Sterkte!!

  19. Joyce schreef:

    Ik ben “blij” (want tof vind ik het alles behalve) te lezen dat je het verdriet eruit gegooid hebt want niets is zo reinigend als huilen…. Je staat nu gewoon heel dicht bij je gevoel en dat maakt dat alles wat je jaren lang onderdrukt hebt, dus ook alle emoties nu loskomen. Je laat het idd er nu zijn en daar ben ik echt trots op meid, dat laat zien hoe sterk je bent. Je vlucht er niet voor, je omarmt het. Dikke knuffel topper, ik kom hem snel persoonlijk aan je geven xxx ❤

    1. Marion schreef:

      Zeker! Na je vakantie gaan wij weer snel een date plannen! X

  20. Sofie schreef:

    Heel veel liefs voor jou. Ik denk dat het goed is dat je het er laat zijn. Het is er dan toch, dan kan je het maar beter de vrije loop laten waardoor het daarna hopelijk weer wat kan opklaren.

  21. Anita | Mindjoy schreef:

    Goed dat je het binnen laat en niet opkropt maar wat ontzettend vervelend dat de stem weer naar boven kwam. Blijf sterk en laat de stem geen kans krijgen!

  22. Jantine schreef:

    Van mij krijg je ook een enorme, virtuele knuffel. En de wens dat er een paar ‘mentale hoosbuien’ (zoals er nu net een over kwam hier) alle nare gevoelens als angst en zo een keer wegspoelen. Tot die tijd denk ik aan je.

  23. Inge schreef:

    Hè wat naar dat het zo mis ging. Tegelijkertijd is huilen ook een goede therapie en dat je daarna als een blok in slaap bent gevallen is denk ik een goed teken. Ik vind het zo dapper dat je er nu zo mee om kunt gaan. Dat bewonder ik zeer. Niet opgeven hoor!

  24. Xaviera schreef:

    Wat rot dat je vandaag weer die gevoelens had. Ik vind het heel knap van je dat je het er wel laat zijn nu, ook in de stad. Heel veel sterkte en een dikke knuffel! X

  25. Sabine schreef:

    Wat naar dat het mis ging. Maar wat ben jij sterk zeg! Aan de reacties te lezen ben je er weer aardig bovenop. Nu weet je dat en hoe je hier mee om kunt gaan!

  26. Roos schreef:

    Dit is een dubbel bericht. Ten eerste is het heel naar dat je je zo onrustig en naar voelde. Ten tweede laat juist zo’n moment van onzekerheid en een kleine val je zien hoeveel stappen je al hebt gezet! Knap dat je het er laat zijn, dat je niet vecht maar gewoon accepteert dat je je nu zo voelt. Het trekt wel weer weg, sneller dan wanneer je er tegen vecht.
    Komt goed! x

  27. Myriam schreef:

    Heel sterk Marion, dat je ook die angst kan laten zijn. Dat moet zo ontzettend moeilijk zijn, maar het is idd de enige manier om er verder van af te geraken hé; Onder ogen zien, toelaten, en laten zijn, en merken dat je toch overeind blijft, dat je toch sterke Marion bent, sterker dan deze angst. Smuffel

    1. Marion schreef:

      Smuffel… Haaahahahaha!

      1. Myriam schreef:

        Goh Marion, en nu probeer ik eens een Ollands woord te gebruiken, en schijn ik mis te zijn. Enfin, je kan er maar goed om gelachen hebben hé 😉

  28. Kirsty schreef:

    Ik hoop dat je je snel weer wat beter voelt! Ik denk wel dat je er goed aan doet om niet te vechten tegen de angst en hoe je je voelt, maar je gewoon even hebt laten gaan tijdens de meditatie muziek. Er is veel moed voor nodig om je angsten in de ogen te durven kijken, maar het helpt uiteindelijk wel. Sterkte!

    1. Marion schreef:

      Lief, dank je wel. 🙂

  29. jackie schreef:

    vreselijk als je merkt dat dat wat er een hele tijd niet was opeens weer is (wat een rare zin)
    Goed dat je dat gesprek met jezelf bent aan gegaan en er niet direct voor bent weg gelopen…
    Al was het er dan even, je weet nu weer dat het maar voor even is, en jij deze missy uiteindelijk gewoon de baas bent

    xoxo

    1. Marion schreef:

      Precies. Gek wijf. Missy, hè! Jij niet natuurlijk! 😀

  30. Saar schreef:

    Mooi Marion dat je het alvast de ruimte geeft om er te zijn. Ik vind dit nog altijd (of moet ik zeggen weer) moeilijk, omdat ik het gewoon begin te worden om zonder die onrust rond te lopen.
    Sterk van je, dat je daar de ruimte voor kan laten zijn.

  31. livewithfear schreef:

    Goed van je dat je het er laat zijn, want het mag er ook gewoon zijn. Misschien wordt het daar ook juist minder van, ik hoop het in ieder geval voor je!

  32. Lies schreef:

    Heel veel sterkte! Je gaat er nu tenminste anders mee om. Dat is toch zeker zeer positief!

  33. Wat heb je dit fantastisch duidelijk geschreven, knap! Weet je, soms ‘val je even terug’ maar dat geeft alleen nog maar meer kracht om weer verder te gaan. Geloof in jezelf en laat het gebeuren, hopelijk is het snel weer over dan. Xoxo

  34. Anne schreef:

    Ik vind het onwijs moedig van je dat je die gevoelens niet meer bestrijd. Heel naar dat de angst en de onrust de kop op steekt, gelukkig hoef je er niet meer tegen te vechten.

  35. Petra schreef:

    Ach lieverd toch, wat klote dat het gisteren even mis ging. Maar wat ben je er goed mee omgegaan. Je hebt het er laten zijn,bent er niet voor weggelopen maar juist de strijd aangegaan. Heel knap.

  36. Volgens mij is dit inderdaad de beste manier om er mee om te gaan. Wat ben jij sterk!!

  37. Deisy schreef:

    Helaas zijn niet alle dagen sunshine en unicorns, ondanks dat ik jou dit echt toe zou wensen ❤ Het is in ieder geval goed dat je jezelf even hebt laten gaan en alles eruit hebt gelaten en ook niet bent gaan onderdrukken. Zoveel respect voor jou en wat ben jij toch sterk. X

  38. mynameisblonde schreef:

    Je doet het goed!
    De moeilijke momenten zijn er zodat we achteraf trots kunnen zijn op onszelf, omdat we ze met glans doorstaan hebben!

  39. Pff het blijft zo onwijs moeilijk en het is zo herkenbaar. Pas moest ik eigenlijk keihard huilen op de fiets, maar ik durfde het er niet te laten zijn zo in het openbaar.. echt k*tmomenten zijn dat. En het is goed om je kwetsbare kind ruimte te geven, maar ik vind het nog oh zo fijn om de afstandelijke beschermer in te zetten..

    Sterkte ❤

  40. Laleh schreef:

    Het is heel knap dat je die gevoelens er nu kunt laten zijn zonder er tegen
    te vechten.
    Dat leerden wij bij mindfulness ook wat betreft de pijn.

    Sterkte meis.XX

  41. Flavie schreef:

    Wat moet dit ontzettend vermoeiend zijn… dikke knuffel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s