Balans

balans

Gisteren las ik een artikel op de blog Storm in je hoofd. In dat artikel zat een link naar een documentaire. De documentaire heet “Jong en depressief” en duurt maar 14 minuten. Als je een kwartiertje tijd hebt zou ik je willen vragen om deze docu te bekijken. Zelf vond ik heel veel herkenning in het verhaal, maar juist als je zelf geen depressie hebt is het goed om hier eens naar te kijken. Iedereen kent tegenwoordig wel iemand in zijn of haar omgeving met depressieve klachten en wellicht kan dit jou helpen om diegene weer iets beter te begrijpen. 

Klik hier om de documentaire direct te bekijken.

Natuurlijk werd ik ook weer aan het denken gezet. De tranen die er bij Riadh Bahri uitkomen, die zitten er bij mij ook nog steeds. Ze komen er echter niet meer dagelijks en ongecontroleerd uit. Soms nog wel. Vorige week zat ik in ene weer huilend aan de eettafel. Twee weken terug huilde ik mijzelf weer een keer in slaap. Waarom? Geen flauw idee. Het is een intens verdriet wat zo groot is dat het niet met woorden te beschrijven is. Toch heb ik ergens iets gevonden om deze tranen en dat verdriet te accepteren. Het er te laten zijn, het te doorleven en weer los te laten om vervolgens geen doodsangsten uit te staan of het er morgen nog steeds is of overmorgen weer terugkomt. Is dat wel zo, dan is het zo.

Waar ik een jaar geleden wanhopig op zoek was naar een reden voor mijn verdriet, besef ik nu dat er misschien wel geen reden is. Wat ook kan is dat de reden zo groot is dat ik hem niet kan bevatten. Maar wat het ook is, ik heb het geaccepteerd. Dat maakt dat ik de dingen nu niet meer opkrop. Dat ik niet meer volloop om vervolgens over te stromen. Ik geef en neem, ontvang en laat los. Ik voel extreme blijdschap om de meest eenvoudige dingen en intens verdriet om iets wat zo groot lijkt te zijn dat mijn hersenen niet de kunde hebben om het in woorden uit te drukken. Ik vind langzaam mijn balans. ♥

25 thoughts on “Balans

    1. Dat klopt. Is zeker goed. Ik ben ook blij dat dat nu op deze manier kan. Iedere dag uren ongecontroleerd huilen, zoals dat een jaar geleden zo was, dat is niet oké. Ik ben zo blij dat dat nu voorbij is. 🙂

  1. Hier dito, ik ben zo blij dat deze periode over is in mijn leven nu, als je een paar jaar terug kijkt, pffffff ik werd gek van mijzelf om dat huilen alleen al, dat intense verdriet te voelen elke dag in en uit waarvan je niet weet waarom. Geen verklaringen en echt….

    Ik ben dan ook blij voor jou, dat je het meer in balans hebt gekregen, en ook hier, kan er echt nog wel een dagje tussen zitten dat ik het weer voel, zonder reden, ermee opsta en dan een uur onder de douche op de vloer zit met tranen die maar blijven stromen. En dat ik dan onder de douche stap, is omdat je het dan symbolisch verbergt 😉

    X

  2. Zo herkenbaar….werd s’morgens al huilend wakker. De medicatie doet echt een hoop….psychische hulp weet ik niet omdat ik die nooit gekregen heb.Ja,3 of 4 keer voor iets wat er toen speelde.Ik denk ook echt dat sommige mensen gewoon een stofje in hun hoofd missen en medicatie nodig hebben.
    Ik denk dat ik alles nu ook beter kan overzien door de medicatie..beter los kan laten.
    Nadeel van de medicatie is dat je minder snel kan huilen…..dat kan soms ook erg hoog gaan zitten,ervaar ik in ieder geval.

    1. Ik huil nog in overvloed ondanks de medicatie, maar ik slik ook ”maar” 20 mg per dag. Alleen nu is het dus een stuk minder en niet meer zo ongecontroleerd. Therapie vond ik eerst niets, maar hoe langer ik bleef gaan hoe meer het voor me deed. Zou het wel iedereen aanraden nu, maar kan me voorstellen dat jouw hoofd daar ondertussen echt niet meer naar staat.

  3. Die tranen kunnen echt opluchten, is mijn ervaring. Gelukkig vind je steeds meer balans! Als ik straks mijn bed uit kom dan ga ik de documentaire kijken 🙂

  4. Balans is denk ik heel belangrijk. Het leven heeft pieken en dalen, maar de kracht is om daarmee om te gaan. Om hier balans in te vinden en te zorgen dat je je niet laat meesleuren wanneer je weer ‘in een dal’ zit. Daar ben ik nu een beetje mee aan het worstelen.

  5. Huilen… hmm? Laatst met de stress rondom de mogelijke energie afsluiting gehuild,verder in geen tijden meer. Ik vind het heel knap dat je die balans hebt weten te vinden. Ik ben nog zoekende en zal dat vast ook altijd blijven.

  6. Mooi 🙂 Ik kan vaak ook niet de vinger leggen op waarom ik zo melancholisch ben, of waarom ik soms zo’n enorme huilbuien heb, of soms juist enorme driftbuien. Heb alleen geleerd dat het wegstoppen het alleen maar verergert, het komt altijd wel weer naar boven. Elke traan die je weghuilt zal het een beetje uit je lichaam laten oplossen, denk ik dan maar.

  7. Wat zeg je dat weer mooi, met name dat laatste stukje. prachtig….die balans tussen geven en nemen dar is een hele kunst om die te vinden!
    m.b.t de tranen, had jij ze lang opgekropt?

      1. oei dat is heftig en lang, stom maar nu je dit zo schrijft voelt het wat minder gek…ik vond het bij mij altijd stom, geen reden toe, altijd goed gehad…maar dan kom je er ineens achter dat het zoveel meer is…(ga hier niet te diep op in maar bedoel, gebeurtenissen, maar ook je gevoeligheid, enz enz)..

        mm lekker vaag maar fijn die herkenning! Dank je wel

  8. ps en nu denk ik wat een gekke vraag die ik stelde, maar het is interesse en ook een stukje herkenning, ik heb een aantal keer gehuild nu sinds..?? lang in elk geval en dan lijkt het een soort overspoelende golf oid

  9. Interessante docu! Dank voor het delen. Hoewel ik zelf nooit een depressie heb gehad herken is toch wel kleine dingetjes. Gek. Mooi om te lezen dat jij langzaam de balans aan het vinden bent. Ik kan het wel blijven zeggen± ik vind het zo knap van je!

  10. Ik zeg altijd al lachend dat ik geen talent heb om depri te worden, maar eerlijk, het is mijn grootste angst, moet vreselijk zijn om alle controle te verliezen in een verlammende angst,…ik hoop dat je alles kan uithuilen, dertig jaar alles opkroppen, man jij moet sterk zijn!

  11. Het niet meer opkroppen vind ik erg knap.

    Ik stond even stil bij de zin “misschien is er geen reden of is de reden te groot…”

  12. Ik ga hem straks thuis eens kijken ben heel benieuwd. En tja een depressie het Is gewoon een klote gevoel. Een reden waarom? Ik denk altijd maar dat ik te lang te sterk gebleven ben, de tranen keer op keer wegslikkend maar ze komen hoe dan ook er een keer uit…. Knuffel xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s