Eetstoornis – Herstel: Terugblik

hs

Nu ik even een therapiebreak heb merk ik meteen dat ik weer meer energie krijg. Werken aan jezelf is zwaar. Loodzwaar. Vaak kan je er niet al te veel naast hebben en dat blijkt ook wel. Nu ik even niet aan mezelf hoef te werken ben ik direct weer meerdere keren per dag te vinden op het eetstoornisforum Ik Ook Van Mij om daar hulp en steun te bieden aan andere eetstoornispatiënten. 

Een aantal keer eerder heb ik geprobeerd om mijn werk als teamlid op het forum weer op te pakken, maar iedere keer bleek het nog te vroeg. Ik ging eens kijken op mijn blog hoe lang ik nou precies hersteld ben van mijn eetstoornis. De laatste keer dat ik een stukje schreef over mijn eetstoornis was op 13 maart j.l. Ik kreeg toen plots een gekke kronkel terug die ik altijd had tijdens mijn eetstoornis. Iets met appels en peren, geen dramatisch voorval, maar ik vond nog meer.

Op 28 december 2013 schreef ik: Definitief herstel van de eetstoornis lijkt in zicht. In eerste instantie schrok ik daarvan. Dacht ik toen al dat ik bijna hersteld was? Aan de andere kant denk ik ook: Wauw, dat heb ik best snel gedaan!

Op 6 maart 2014 at ik een stukje taart… na 15 jaar! Wat een overwinning was dat zeg!

Op 13 maart 2014 vroeg ik mij af: Waar ben ik nu? Ik tel geen calorieën meer. Ik eet waar ik zin in heb, eet ondertussen ook tussendoortjes. Ik compenseer niet meer. Ik heb een aantal keer gegeten in het bijzijn van anderen. Vooral die laatste zin raakt me. Ik weet nog hoe zwaar dat was.

Op 2 augustus 2014 schreef ik: Dat ik af en toe nog teruggrijp naar de light producten? Dat is een gewoonte die ik af moet leren na 25 jaar. Dat ik af en toe nog dagen heb dat ik te weinig eet? Doen we dat niet allemaal wel eens als we ons wat minder voelen? Ja, ik vind het nog lastig om met anderen te eten of om uit eten te gaan. Maar iets lastig vinden, dat is toch geen stoornis? Dat ik liever geen koekjes of taart eet? Dat zal altijd zo blijven. Dat is niet mijn eetstoornis. Dat ben ik en ik vind het goed zo.

Ik lees in dat laatste stukje gewoon hoe ik mezelf probeer te overtuigen. Ik voel het ook. Ik voel hoe ik me toen voelde. Ik wist het. Ik wist dat ik keihard zat te liegen tegen mezelf. Maar who cares! Kijk eens waar het me gebracht heeft! Dat ik liever geen koekjes of taart eet? Dat zal altijd zo blijven. Dat is niet mijn eetstoornis. Ja, Marion, dat was wel jouw eetstoornis, maar je hebt haar verdomd goed afgetroefd.

Herstellen van een eetstoornis duurt jaren. Daarom is de kans op een terugval ook zo groot. Het is geen flinke griep waar je even van moet herstellen. Daarnaast komen alle onderliggende problemen aan de oppervlakte en als je daar niet de juiste hulp bij krijgt zul je negen van de tien keer teruggrijpen op de voor jou bekende en vooral vertrouwde manier om daarmee om te gaan: je eetstoornis.

Als je dit leest en je bent aan het vechten dan wil ik je op het hart drukken: Hou vol. Zet door. Geef niet op. Het is alle pijn, woede, verdriet en frustraties waard. Onderaan mijn blog vind je een directe link naar het eetstoornisforum. Kom gerust een keer een kijkje nemen. Wie weet kunnen we jou net dat stukje steun bieden wat je nodig hebt om vol te houden. Je hoeft het niet alleen te doen. Nooit. ♥

45 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Myriam schreef:

    Prachtig en sterk stukje Marion, zoals we dat van jou gewoon zijn. Ik heb geen eetstoornis, wel allerlei andere stoornissen 😉 maar dat niet. Maar dankzij jou kan ik me iets beter inleven in hoe het voelt om zo een stoornis te hebben, en hoe zwaar dat moet zijn. Je bent al zo ver. Strong lady!!

    1. Marion schreef:

      Het was vreselijk zwaar, maar daardoor ben ik nu wel zo aan het worden. Zo moeten we het maar zien dan 😉

      1. Myriam schreef:

        Ja, zo is dat. Het is ontzettend zwaar, maar we leren bij hé

  2. altijdangelique schreef:

    Wow Marion. Respect dat je hiervan hersteld bent. Helaas liggen daaraan ten grondslag de echte stoornissen. Eetstoornis is ‘slechts’ een staartproblematiek. Met die andere dingen ben je ook goed bezig. You go girl!

    1. Marion schreef:

      Die eetstoornis is een enorme zware deken die over al die onderliggende stoornissen heen ligt. Het is een soort dekmantel voor de rest ja. Helaas…

  3. Nesrin - Daily Cup of Bla Bla Bla schreef:

    Wow Marion. Ik vind het heel knap dat je nu kunt terug blikken en conclusies kunt trekken hoe je erin stond. Een eetstoornis lijkt mij één van de grootste geestelijke gevechten die je met jezelf kunt hebben en om dit gevecht te winnen heb heel wat kracht nodig.

    Mooi artikel.

  4. Emily Lotus schreef:

    Ik denk dat dit stuk echt ontzettend inspirerend is om te lezen voor hen die nog vechten. Heel knap, heel eerlijk, heel moedig.
    Fijn dat je zo kunt terugblikken door je blog, trouwens.

    1. Marion schreef:

      Ja, dat is echt fijn dat ik zo kan terugblikken. Daardoor besef je pas goed hoe lang de weg is geweest.

  5. misssexandthecity schreef:

    Chapeau, je moet het maar doen denk ik dan,….maar je hebt de basis aangepakt,…..en je werkt keihard aan jezelf, zouden meer mensen moeten doen :-). En geniet van je pannenkoek 🙂 ( vind ik zo schitterend dat jij dat zo lekker vindt)

    1. Marion schreef:

      Genieten van pannenkoeken! Zeker! Dat kan ik nu eindelijk oprecht doen! XXX

  6. livewithfear schreef:

    Je mag supertrots zijn op jezelf! ❤

  7. Emma schreef:

    stiekem volg ik je al wat langer, maar reageer nooit omdat ik liever anoniem blijf onverbrand met m’n eigen blog🙈
    Maar ik wilde even zeggen dat dit net het laatste zetje was om mij er van te overtuigen dat ik er voor moet vechten en als k daarvoor de kliniek in moet, dan moet dat maar!

    Zo ontzettend bedankt! Je mag me laatste duwtje in me rug! Dank je wel😘

    Liefs!

    1. Marion schreef:

      Oh lieve Emma, wat ontzettend lief van je dat je me dit dan toch laat weten. Het is het echt waard, meis. Zonder eetstoornis kan je weer leven. Hoef je niet meer dag in dag uit te vechten. Is er zoveel meer ruimte voor jezelf en alles wat je graag wilt doen. Ga ervoor en geef niet op. Je kan het. Heel veel sterkte. Liefs, Marion

  8. Morgaine schreef:

    Wat ik zo vreselijk knap vind? Van jou? Dat je zelf anderen helpt nadat je het zelf hebt gehad. Dat is iets en dat beken ik eerlijk, wat ik niet zo goed kan, mensen die hetzelfde hebben gehad als ik heb gehad om daar dan dagelijks, dat zeg ik er even bij, dagelijks met anderen bezig te zijn waar je zelf aan voorbij bent gekomen wat ook ontzettende knap is!

    Ik help graag anderen, zo nu en dan als ik ze tegen kom, waar dan ook, maar bewust, heel bewust naar zo’n forum of andere hulp lijnen te gaan en te zeggen ik wil meehelpen elke dag? Echt, zoveel respect voor jou heb ik hiervoor!

    1. Marion schreef:

      Dat doet me wel even wat. Ik doe het zo graag namelijk dat het bijna vanzelfsprekend is voor me. Dank je wel voor deze reactie. Doet me erg goed. X

  9. Sammie schreef:

    Mooi stuk en zo goed waar jij nu staat! sinds ik je volg ben je al zo veel verder met alles, zo mooi om mee te mogen lezen.

    1. Marion schreef:

      Ik ben blij dat je meeleest 🙂

  10. Marielle schreef:

    Lieve Marion
    Wat een mooi stuk weer, je bent een vechter, en…een voorbeeld voor velen!
    Door jou blog inspireer, motiveer en steun je anderen!

    1. Marion schreef:

      Dat laatste is nog wel het allermooiste 🙂

  11. Xaviera schreef:

    Heel mooi en inspirerend geschreven. Jouw woorden zullen mensen die nu aan het vechten zijn zeker steunen! Fijn dat je nu ook wat meer energie hebt. 🙂

  12. Yvonne schreef:

    Wanneer ben je nu echt herstelt? Ik vraag me soms wel eens af of er echt een moment aan te wijzen valt waarop het allemaal definitief voorbij is. Fijn te lezen dat je in ieder geval terug wat meer energie hebt nu je even [ ? ] wat minder hoeft te vechten!

    1. Marion schreef:

      Geen idee. Ik heb al zoveel keren gezegd: Nu ben ik echt hersteld. Nu ben ik er. En als ik nu terugkijk? Dan blijkt dat ik er toch nog niet was. Nu ben ik echter zo ver. Weet ik zo goed hoe het werkt en in elkaar zit. Herken ik ieder puntje wat ooit een trigger was voor de es. Ergens zit er iets in mij wat mij gevoelig maakt voor die eetstoornis, dat weet ik wel. Ik zal dus altijd op mijn hoede moeten blijven, maar als dat het is heb ik daar mee dan vrede mee. X

  13. dansenindestorm schreef:

    Heel mooi geschreven Marion. Een eetstoornis is een sneaky bitch, die je er altijd weer van weet te overtuigen dat iets écht niet vanuit de ES komt (want een klein stukje komkommer is toch veel lekkerder dan een stuk taart op je verjaardag? Duh!). Blijven vechten en eerlijk blijven tegenover jezelf zijn het belangrijkst. Ik vind het knap hoe je kunt terugkijken op het verleden.
    Liefs

    1. Marion schreef:

      It messes with your brain. Zo erg dat je jezelf gaat geloven als je jezelf voor de gek houdt. Waanzin. ♥

  14. Tamara schreef:

    Prachtig en respect! Met tranen in mijn ogen lees ik dees. Heb vele aandoeningen waaronder ook een eetstoornis. Eten vind ik persoonlijk de grootste drugs op aarde, want je kunt ten slotte niet zondere eten … . Als kind was ik extreem obees door mishandeling van mijn moeder ivm eten. In het eerste middelbaar ben ik er flink tegen aan gegaan en het werkte, het werkte zo goed dat ik in K13 te Gent bijna dood was aangekomen met mijn 28KG ja 28 kan het nu nog steeds niet geloven en vatten. Erna terug naar huis vrienden lieten me vallen paste niet in hun plaatje/vriendenkring = met andere woorden te dik. Toen leed ik plots niet meer aan anorexia maar had ik boulimia … . Dan terug via het internet en de gekende Pro Ana sites terug naar voordien maar gelukkig niet zo vergekomen dat het mijn dood geworden is. Mijn redding was toen ik op mijn twintigste gedwongen werd opgenomen in een open psychiatrische kliniek, waar ik toch enkele jaren heb verbleven of nu en dan kort eens terug naar toe moest. Ja werken aan jezelf is het zwaarste dat er is slorpt je totaal op = geen mens was ik meer maar een wrak. Daar heb ik leren gezond af te vallen met gezonde voeding en sporten. Wat was ik zo blij met mijn normaal en gezond gewicht EINDELIJK niet meer hoeven te liegen tegen mezelf en mijn omgeving. Nu ben ik helaas terug obees na alle strijd door een chronische ziekte (stiekem denk ik toch dat ik er een hele grote aandeel met zich mee draag dat mijn lichaam zo ziek is, door wat ik het allemaal zelf heb aangedaan vroeger). Begrijp je volkomen ik eet ook niet graag met anderen erbij de stemmen in mijn hoofd die zeggen iedereen zit te kijken en/of zeggen kijk naar die dikke zitten ze is nog niet vet genoeg zie ze vreten. Weet dat ik heel mijn leven er zal tegen moeten vechten want als ik stiekem een foto van iemand op Pro Ana site afkomstig is ziet vind ik het mooi, terwijl ik weet dat het ziekeliijk is. Heel veel sterkte in je strijd en gefeliciteerd met je weg dat je al hebt af gelegd en praten help echt. Ook mooi wat je nu doet andere helpen, werkte ook als ervaringsdeskundige op vrijwillige basis maar heb mij helaas genoodzaakt moeten tijdelijk terug trekken omdat de tijd er nog niet rijp voor is. Warme groet, Tamara xoxo

    1. Marion schreef:

      Wat een heftige tijd heb jij al achter de rug. Geef je jezelf nu indirect de schuld van je chronisch ziek zijn? Ik herken dat wel, maar je moet wel weten dat dat niet waar is. Niemand wordt voor zijn lol ziek, net als dat niemand voor de lol een eetstoornis krijgt. Maar nogmaals, ik begrijp je wel. Ik geef mezelf namelijk ook redelijk vaak de schuld van mijn ziekte. Gedachten als: Je praat het jezelf gewoon aan, want je bent liever lui dan moe. Je ziekte is een excuus om niets te hoeven doen…. Etc. De strenge stem die jij hoort tijdens het eten waar anderen bij zijn, die is vreselijk. Die is ook heel hardnekkig. Soms vraag ik me af of ik die stem ooit de kop in zal kunnen drukken. Ik hoop het.
      Jij ook heel veel sterkte met de strijd die je nog voert. Ik hoop echt dat je snel wat milder voor jezelf kan worden. Niemand verdient het om zo hard toegesproken te worden als jij jezelf toespreekt van binnen. Gun jezelf wat je anderen ook gunt. Je hebt niets gedaan om minder te verdienen dan een ander. Never forget that. XXX

  15. Lena schreef:

    Wat interessant dat jij schrijft: ‘Dat ik liever geen koekjes of taart? Dat zal altijd wel zo blijven.’ Precies het tegenovergestelde van hoe ik over eten denk. Er zijn veel (eet)stoornissen.
    Fijn dat jij andere mensen kunt helpen! Blijf schrijven, wat er ook gebeurd. X

  16. Sofie schreef:

    Wauw dit artikel komt aan!
    Ik hoopte een tijd geleden dat ik ook écht aan het herstellen was. Nu weet ik dat niet meer zo zeker. Ik ben geslaagd en zou moeten vieren, maar alles gaat mis en ik voel me verloren in de cirkel van mijn eetstoornis. Af en toe verlies ik de hoop.
    Maar als ik dit zo lees, is die hoop er wel. Kan het wel, en ben ik misschien zelfs wel al op de goede weg. Dankjewel Marion! Jij hebt het echt geweldig gedaan ♥

  17. Saar schreef:

    Heel sterk van jezelf dat je kan teruglezen en zeggen dat je toen eigenlijk aan het liegen was. Trots op hou, had ik dat al gezegd! Prachtige weg heb je al afgelegd!

  18. jackiedeklerk schreef:

    Het mooie is dat je kán terug blikken, dat betekend dat je heel wat stappen hebt overwonnen…
    Ik zie aan mijn vriendin hoe moeilijk het soms is, maar voor mij ook zo moeilijk te begrijpen soms…
    Kanjer…

    xoxo

  19. Sopdet schreef:

    Mooi hoe je die conclusie trekt, dat is dan weer het mooie aan een dagboek of blog, je kan jezelf evalueren.

  20. BySilke schreef:

    Ik vind het echt zo sterk van je dat je dit allemaal zo goed kan neerschrijven. Ik ben er zeker van dat je mensen helpt, en hopelijk met het schrijven ook jezelf. Ik ben trots op je!

  21. Carlijn schreef:

    Wat bijzonder om die stappen te lezen! Ik heb toevallig een aantal weken terug mijn blog van voor af aan gelezen. Dat was ook heel bijzonder, maar dan in negatieve zin, omdat ik mezelf zag aftakelen. Hopelijk verandert dat en kan ik straks ook met een trots gevoel teruglezen

  22. Sandra schreef:

    Het eerste wat er in mij opkomt is: respect. Respect voor jou! Wat een doorzetter, echt waar.

  23. Inge schreef:

    Wauw wat mooi geschreven weer, zoals altijd. Respect voor jou, voor je doorzettingsvermogen en voor je kracht!

  24. bikkel! en mooi dat je jouw kracht en ervaringen nu inzet om anderen te helpen… mooi mens!

  25. Linda schreef:

    Lieverd je komt er net als ik dat deed ben supertrots op je !!!💋

  26. Simplynspecial schreef:

    Mooie terugblik weer Marion. Je bent er toch maar mooi sterker uit gekomen. Trots op zijn 😉

  27. Deisy schreef:

    Wauw, wat een prachtig stuk heb je geschreven en vooral de laatste zinnen hebben mij echt geraakt zeg. Inderdaad zouden mensen nooit op moeten geven en jij bewijst dat je het hard knokken elke keer weer een stapje vooruit komt ❤

  28. InsightMoments schreef:

    Wow! Ik heb vanaf mijn 19de tot mijn 23ste boulimia gehad, 24/7 beheerste dit mijn leven. Zoals je schreef, eten met andere was voor mij not don! Ik heb het 2 jaar kunnen verzwijgen voor mijn buiten wereld, want het was ik en de ziekte! Ik ad destijds therapie bij het Riagg maar ik heb nooit het gevoel gehad dat hun mij hebben kunnen helpen. Na 4 jaar op een avond spoog ik bloed mee en moest ik met spoed naar het ziekenhuis, de dokter vertelde mij als ik zo door zou gaan mijn slokdarm zou springen en dat het dan einde latijn zou zijn. De kracht is mijn destijds 4 jarige zoontje geweest, voor hem wilde ik doorgaan! Op eigen kracht en heel veel geduld van mijn partner ben ik opnieuw leren eten, dood eng vond ik het. Dit proces begon in 1991, in de zomer van 1992 at ik voor het eerst een ijsje, wow!! Ik was zo trots op mijzelf! Het eten ging langzaam beter maar toch heb ik jaren lang op psychisch niveau met mijzelf gestruggeld! in 2007 kwam ik bij mijn coach een psychisch dynamisch spiritueel therapeut terecht met een burn-out, daar na vele sessies’s kwam er inzicht waarom ik destijds vocht tegen de Boulimia..! Vocht tegen mijzelf! Weten wie ik bent op alle niveau’s heeft mij er toe gebracht om deze fase in mijn leven te accepteren! Zoals je schrijft ”zelf ont-wikkeling is loodzwaar” is waar, maar je krijgt er zoveel voor terug, het leven wordt hierdoor steeds (ver)lichter xxx

  29. Linda schreef:

    Ik vind het zo bijzonder om te lezen hoe ver je bent gekomen en hoe speciaal is het dan om oude blog berichten erbij te pakken en te kunnen lezen hoe ver je bent gekomen, en hoe je hier bent gekomen. Daar mag je oprecht trots op zijn! Wat fijn ook dat je nu meer energie hebt en ook nu je een ‘break’ hebt, jij je bewust bent van alles, je keuzes, je woordkeuzes, dat moet confronterend zijn om terug te lezen en alle gevoelens weer ervaren en dan toch sterk in je schoenen blijven staan. Hou vol, zo kom je er zeker ❤

    1. Marion schreef:

      Mooie reactie. Dank je wel, Linda. X

  30. Flavie schreef:

    Respect!!! Dikke knuffel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.