Kladbloggen

Echte Vrouwen


Getagd: , , .

PicsArt_1435300363443

Gisteren las ik weer eens een artikel waar mijn nekharen van overeind gingen staan. Zo’n artikel waar dunne en dikke vrouwen met elkaar vergeleken worden. Het artikel werd nog eens extra kracht bijgezet door foto’s van diezelfde dunne en dikke vrouwen. In lingerie. We kennen ze ondertussen allemaal wel die foto’s. Ik irriteer me er dood aan. Waarom lees ik zo’n artikel dan toch?

Later op de avond was ik blij dat ik het artikel gelezen had. Ik werd namelijk weer eens flink met mezelf geconfronteerd. Ik ben zowel dik als dun geweest. Ik ben zowel voor wandelend skelet als vetzak uitgemaakt. En toch, toen ik dat artikel las, vond ik dat die dunne vrouwen niet zo moesten zeuren. Dik zijn is tenslotte veel erger. Waarom? Omdat mensen dan op je neerkijken. Omdat je slap bent. Lui bent. Geen discipline hebt. Lelijk bent. Het tegenovergestelde geldt voor de dunne vrouw. Die is sterk. Actief. Heeft doorzettingsvermogen. Is mooi en aantrekkelijk. Daar hebben mensen bewondering voor.

Is dat zo? Nee, natuurlijk niet. Ik schaam me dood, maar dat is wat ik denk wat de maatschappij over dikke en dunne mensen denkt. Dat is vervolgens wat ik mijn hele leven al op mijzelf reflecteer en dus zelf óók uitdraag naar de wereld. Toen ik dun was ging mijn koppie omhoog. Ja, ik had een ernstig probleem, maar ik voelde me sterk. Als ik over straat liep, mijn handen op mijn heupen legde en mijn botten kon voelen, dan groeide mijn zelfvertrouwen met iedere stap. Toen ik dik was durfde ik amper zonder jas over straat. Zelfs als het buiten 30 graden was wilde ik het liefst nog een jas aan. Alles om dat foute, lelijke, dikke lichaam te verbergen voor de buitenwereld.

Iedereen wordt geboren met een bepaalde hoeveelheid zelfvertrouwen. Mijn portie was helaas nogal karig. Daarnaast had ik de pech dat ik geboren werd met een groeistoornis. Ik was veel langer dan alle andere kinderen en dus een buitenbeentje. Vertelde de media mij dat ik te lang was? Nee, dat vertelde de arts in het ziekenhuis mij. Dat merkte ik omdat al mijn vriendinnetjes op de kop aan het klimrek konden hangen, maar als ik dat deed ik met mijn hoofd tegen de grond klapte. Dat lieten de jongens uit de tweede klas mij weten door mij belachelijk te maken in de pauze. Dat merkte ik omdat ik op de herenafdeling broeken moest kopen, omdat alle damesbroeken te kort waren voor mij. Pas later kwam de media om de hoek kijken en die schotelde mij het beeld van de sterke, zelfverzekerde, dunne vrouw voor. Een beeld waar ik nooit aan heb kunnen voldoen. Een beeld waar ik ook nooit aan had kunnen voldoen, omdat het een beeld is wat niet strookt met de werkelijkheid. Dun zijn is namelijk geen synoniem voor geluk en zelfvertrouwen.

In het betreffende artikel werd geschreven over ”De Echte Vrouw”. De echte vrouw heeft maat 42, cup C en een dikke kont. Die laatste het liefst verborgen onder een flinke laag cellulitis. Wat is dat nou weer? Weer een nieuw trucje van de media om een ideaalbeeld te creëren? Hou nou toch eens op. We willen geen ideaalbeeld meer. En waar zijn trouwens de mannen in dit hele verhaal? Ja dames, misschien moeten we ook eens met de vinger naar onszelf wijzen. Denk je nou echt dat het gros van de mannen zich beledigd voelt als ze een reclame van Hornbach voorbij zien komen waarin een echte man zijn eigen tuinproject in een moordend tempo uit de grond stampt? Nee joh! Mannen denken: “Hé, geinig tuinhuisje!” en daarna gaan ze gewoon weer verder met wat ze aan het doen waren. De enige die daar moeilijk over doen? Juist, vrouwen. “Hey, wij kunnen ook echt wel zelf een tuinhuisje bouwen, hoor!” Zucht… ♥

76 Comments

  • hahahaha je laatste stukje, ja zo is het! Ben ik helemaal met je eens, zelf ben ik nog altijd volslank zo je wilt, en ik heb er niet zo heel veel problemen mee. Niet voor de buitenwereld, voor mijzelf, omdat ik last heb van bepaalde dingen, maar dat is persoonlijk en dagelijks dus totaal iets anders, wil niet zeggen dat ik daarom minder van mijzelf hou in het hou. Maar die gevechten ken ik wel ja… ben ooit 140 kilo bijna geweest en pffffffffff als ik die foto’s nu terug zie?

    En toen ging ik schilderen, de kennis had ik al een beetje, dat zei ik zelfs ook weleens tegen mensen, de Rubensvrouw is de gezonde vrouw zei ik dan… en toen ging ik zelf model en portret schilderen en heus waar… slanke mensen zouden eens een academie binnen moeten kunnen lopen, om dan te zien dat 60% van de modellen, vooral vrouwen… zeer volslanke modellen zijn, want daar kun je op papier met je houtskool of potlood tenminste iets mee, met zo’n next top model kun je niks.. dat zijn een paar rechte lijnen en klaar…. En dit is echt zo.

    Dus stoppen ermee en jezelf accepteren en vooral van andere mensen die niet weten wat het is, welke kan je ook zit, vraag het eens of leef je eens in.. wie weet is die volslanke dame wel hartstikke lenig, of is ze meer actief dan die slanke dame en ga zo maar door.

    X

  • Ik ben heel dun geweest, eng dun zelfs.. Kon er niets aan doen ik at alles wat los en vast zat. Toch heb ik me lang dik gevoeld in die periode, omdat mensen dat als geintje tegen me zeiden “hee bolle”, na een tijd ging ik dat geloven. Nu heb ik echt overgewicht en moet ik oppassen en wil ik echt een paar maten minder. Omdat ik het niet gezond vind. Maar niet omdat de media dat bepaald.. maar ik!

  • Ik vind het altijd een lastig verhaal om ‘de media’ hierin op de vingers te tikken. Ja, zij laten een bepaalde beeld zien, de een is er vatbaar voor de ander niet. Het is hoe jij hiermee aan de slag gaat of niet, zoals je zegt is dit jou perceptie over hoe je er volgens de maatschappij uit hoort te zien. Ik kan wel vertellen dat mannen wel degelijk verder denken dan ‘tuinhuisje bouwen’. Dit soort onzekerheden spelen bij hen ook een grote rol mannen bespreken dit doorgaans niet omdat, het vaker gezien en benoemd wordt als ‘vrouwending’, – zo ook ik uit je artikel opmaak – Onzekerheid over lichaamsbeeld kent geen geslacht.
    Liefs, ik

    • De één is er vatbaar voor en de ander niet. Daarom moeten we degene die er vatbaar voor zijn wel enigszins in bescherming nemen. Vind ik dan, maar dat komt omdat ik ook veel met die kwetsbare groep te maken heb. Dat van die mannen heb ik niet zo bedoeld hoor. Het was meer een manier om aan te geven dat we er ook af en toe wat luchtiger over kunnen denken.

      • Verplichting voelen jegens anderen (proberen te) ‘beschermen’ van dit soort onderwerpen is een groot begrip en helaas een vrij onbegonnen zaak. Delen van dit soort eigen gebeurtenissen vindt ik – goed. Ik snapte jou boodschap wat betreft ‘de mannen’. Snap niet zo goed waarom je een halve “heb ik niet zo bedoeld hoor” erachter schrijft. Hoe je het ook bedoeld is aan jou. – Luchtiger, overtreffende tree van luchtig, waar dit onderwerp (lichaamsbeeld, eetstoornis, dik, dun) nog lang niet is.
        Liefs, ik

        • Omdat ik dacht dat jij het anders opvatte gezien je opmerking over het verder denken dan het tuinhuisje. Ik wilde het alleen verduidelijken. Dat bleek niet nodig dus…

  • mooi stuk weer. Wat ik vooral zo erg vind is dat er altijd direct een oordeel aangehangen wordt, zoals je hierboven eigenlijk ook al beschrijft.
    Je kan zeggen, dat hoef je niet te doen (ik betrap me er ook op dat ik me vaak vergelijk met anderen en liever zus en zo zou willen zijn) maar ik denk dat de media daar zeker een enorme rol in speelt.
    In sommige landen houden ze zich daar echt niet mee bezig.

    ik vergeet nooit het tv programma wat ik ooit zag over een meisje met ernstig ondergewicht. De vraag werd gesteld, wat wil je liever: “dik of dood” en ze zei…het laatste.

    Wat is het toch belangrijk om jezelf te leren accepteren en waarderen los van je gewicht en dat anderen dit dan ook doen!

    Wel een onderwerp waar je lang over door kan praten.

    Wat is het toch onwijs belangrijk om naar het hart te kijken!

    • Oordelen. Dat is de grootste oorzaak waarom ik nu in therapie ben. Ik ben in mijn leven zo vaak beoordeeld en soms zelfs veroordeeld dat het me bijna de das om heeft gedaan. Ja, je zou nog bijna kiezen voor de dood, net als dat meisje in die docu. Het is vreselijk om op die manier te leven. Niet oordelen is ontzettend moeilijk, maar als we het blijven proberen, dan moeten we verder komen dan op deze manier naar elkaar kijken. Inderdaad, vanuit ons hart. Misschien zelfs mét ons hart kijken in plaats van met onze ogen. XXX

  • Zo herkenbaar eerst te mager me verhullen in veel te grote truien jassen noem maar op.En nu eindelijk na tig jaren zo blij met mijzelf zelfs vrolijk om die spekkies die zich hebben gevormd om de buik waar mijn mooie kinderen in hebben gezeten.Echte vrouwen zijn degene die tevreden zijn met hun lijf en dat ook durven te zeggen.Dus lieve echte vrouw Marion een dikke knuf voor je mooi geschreven stukje van deze echte vrouw uit Koog aan de Zaan!!💋

  • wat is een ideaal ?? is dat niet voor iedereen anders…
    Ik ben niet dik en niet dun, doe het mijn hele leven al met van die stevige benen, fietsbenen noemde mijn oma dat… Dat heb ik dan maar geaccepteerd… dat blubberbuikje, waarom wil ik dat strakker omdat sixpacks in zijn ?? maar denk dat ik geen sixpack wil, gewoon beetje minder blubber.. Ik heb voor mezelf geen persoon waarvan ik denk, zo wil ik er uit zien..
    pas had ik een het oog wilt ook wat discussie, is dat echt zo ?? zodra je iemand echt kent dan zie ik die dingen niet eens meer…
    Ik denk dat de media er wel iets mee te maken heeft, maar waarom zou je je willen spiegelen aan iemand die jij niet bent?

    • Ik denk dat heel veel mensen (vooral jongeren) zich spiegelen aan dingen uit de media. Zeker nu met al die social media. Ik geef ze ook geen ongelijk. Ik was vroeger ook fan van Janet Jackson en droeg een beetje die kleren en oorbellen en zo. Ik denk dat de media een grote rol speelt, maar ik ben daar altijd vrij voorzichtig mee omdat dat dat vaak een discussie op zich oplevert. Hoe onzekerder het kind, hoe meer hij of zij zich zal spiegelen aan een idool. Denk ik…

        • Ik denk ook wel dat het in de toekomst beter zal worden. Het feit alleen al dat jij dit soort dingen al probeert mee te geven aan je jongens, daar werd vroeger helemaal niet over gesproken toen wij opgroeide. Inspiratie klinkt anders en ook een stuk beter 🙂

  • Achja, de ‘echte vrouw’…echte vrouwen zijn er in alle soorten en maten. Wat ik versta onder een echte vrouw is iemand die gewoon zichzelf is en that’s it. Het ideaalbeeld van een vrouw is voor iedereen anders. Onzeker zijn over je uiterlijk is eigenlijk ook iets heel vrouwelijks, maar dat neemt niet weg dat er ook genoeg mannen zijn die dat hebben. Ook mannen kunnen soms wel een complimentje gebruiken.
    Het alleralleraller-belangrijkste (vind ik) is dat je tevreden bent met jezelf. Er zijn altijd wel dingen die in jouw ogen nog ‘mooier’ kunnen, maar je bent wie je bent en dit is wat de natuur je gegeven heeft. Piekeren en onzeker zijn is echt zonde van je tijd, genieten van het leven is zoveel belangrijker.

  • Hm… De ‘echte’ vrouw… Ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Ik vind het ergens fijn dat er niet meer alleen maar wordt geroepen dat iedereen moet afvallen en zo dun mogelijk moet zijn. Aan de andere kant vind ik het ontzettend irritant dat er iemand probeert te bepalen wanneer je een ‘echte’ vrouw bent. Ben ik dan een neppe vrouw? Waarom ben ik niet ‘echte’ vrouw genoeg? Ik vind iedereen goed – gewoon zoals hij of zij is. Echt of “nep”. Het ideaalbeeld.. tja, dat vind ik maar een raar iets.

  • Ik denk dat de media inderdaad niet goed bezig is als zij alleen maar magere modellen laten zien maar ik vind ook dat ouders hier een bijdrage in moeten hebben, zij zijn de mensen die hun kinderen moeten leren dat ze mooi zijn zoals ze zijn, veel overgewicht misschien wel een beetje in de perken houden want het is gewoon beter voor je gezondheid als je dit niet hebt maar ouders moeten hun kroost zelfrespect bij brengen op alle vlakken. Zo ook dat je als meisje niet op je 12de al 4 bed partners hebt gehad, respect voor je lichaam hebben en voor de persoon die je bent. Daar zouden de media, ouders en scholen op moeten hameren. Ouders en school moeten ervoor zorgen dat je sterk in je schoenen komt te staan en dat wat de media naar buiten brengt vaak niet de waarheid is. Een ideaal beeld? Dat is voor mij een goed hart.

    • School vind ik vooral heel belangrijk. Al kind neem je heel weinig aan van je ouders. Daarnaast is het signaleringssignaal van ouders vaak troebel. Zij zien vaak als laatste dat hun kind problemen of zorgen heeft. School zou echt een grotere rol kunnen spelen denk ik in pesten, maatschappelijke problemen en ook wat zelfvertrouwen betreft.

  • Ik ben dat gezeik over lichamen zo beu, de ene vindt de gespierde damens lelijk, de andere schampt op de dikke en nog anderen op de magere,…..het is maar een verpakking en ik wil me vooral goed voelen in mijn lichaam net zoals iedereen,……

  • Zo herkenbaar, het beeld wat ik vroeger van mijzelf had en over dikke en dunne vrouwen! De media is vergif voor jonge onzekere meisjes! Mijn dochter inmiddels 21 heeft jaren lang gekamd met zelf vertrouwen over haar lichaam.. Uiteraard was/is zij een beeldschone dame maar toch werd zij geraakt door het medium! Als moeder heb ik geprobeerd om haar te begeleiden maar ook haar zelf laten inzien dat het een illusie is! Uiteindelijk heb ik het vertrouwen dat het leven er wel voor zorgt dat al deze meiden inclusief mijn dochter inzien dat de binnen kant vele male belangrijker is! Nu al zon een twee jaar is mijn dochter gaan inzien dat het inderdaad de waarheid van binnen uit ligt! Ze heeft aan haar zelf vertrouwen gewerkt en nu is zij een krachtige jonge dame! Ik zelf met mijn boulimia destijds heb het helemaal zelf moeten doen want mijn moeder begreep mij niet! Kwam uit een andere generatie en zij gewoon dood leuk! ”Nou! dan eet je toch niet!!’ Dus dankbaar ben ik dat ik mijn dochter heb kunnen behoeden en begeleiden voor deze akelige stoornis!

    • De meningen zijn er heel sterk over verdeeld, maar ik deel jouw mening: de media heeft volgens mij een hele grote invloed. De media is ook de eerste die dat zal tegenspreken, maar goed… Wat heftig om dat zo bij je dochter te moeten zien. Ik weet hoe moeilijk het is geweest voor mijn ouders. Ze hadden er werkelijk geen enkele grip op. Knap dat je je dochter op deze manier steunt en mooi wat je zegt over dat het leven er wel voor zorgt dat ze op den duur gaan inzien dat de binnenkant vele malen belangrijker is.

  • Het is uit onderzoek reeds vaker naar voren gekomen dat vrouwen veel meer problemen hebben met zelfappreciatie dan mannen. Met als gevolg dat je zelfvertrouwen ook wel serieus daalt. Aan beiden worden hoge eisen gesteld, op vlak van uiterlijk en prestaties. We beweren dan dat mannen ons zo hard beoordelen. Wrong, ladies, wij doen dat lekker allemaal zelf! Het zijn bij mij altijd de vrouwen geweest die me naar beneden haalden, de vrouwen die de gemeenste opmerkingen maakten en me de meeste druk op legden.

    Steeds meer hoor ik de term ‘sisterhood’ de kop opsteken en oh, ik ben zo voor sisterhood, maar we moeten elkaar ook krediet geven. Vrouwen zouden elkaar moeten steunen in plaats van elkaar een mes in de rug steken, zoals zo vaak gebeurd.

    Zullen we die scrupules over uiterlijk nu eindelijk eens laten vallen? 😉

    • Ben het hier zo mee eens! Vandaar ook mijn opmerking hieronder dat we misschien maar eens moeten ophouden met discussiëren wat een echte vrouw is. We doen onszelf namelijk die discussie aan.

    • Echt. Op de lagere school viel het nog wel mee, maar oef, eenmaal op de middelbare… We moeten elkaar inderdaad krediet geven en steunen. Laten we dat gewoon doen. Ik stem VOOR! 🙂

  • De (reclame) media probeert de laatste tijd ook een beeld te creëren van de “echte man”, maar ik denk dat de meeste mannen zich daardoor niet laten beïnvloeden. Ik in ieder geval niet.
    Jammer dat vrouwen zich wel vaak laten lijden door dit soort ideaalbeelden (die waarschijnlijk door mannen zijn bedacht).

  • Mannen zijn ook zéker wel onzeker, laten het alleen niet zo snel merken aan de buitenwereld. Ik heb een close familielid die zijn oor recht heeft laten zetten en nu op zijn 25e een haartransplantatie gaat doen omdat hij beginnend kalend is. Toen ik zelf nog zo inzat over mijn cupje A en aan een borstvergroting dacht, had ik hem nog kunnen begrijpen. Waar ik nu zelf in het leven sta… nee, echt niet meer. Maar ergens snap ik ook dat onzekerheid je zo op kan vreten van binnen dat ik het tof vind dat hij die stap gaat nemen, maar ergens heel jammer dat dat ideaalbeeld hem zo stuk maakt. Wij vrouwen zijn heel kritisch naar onszelf, en ook naar anderen zoals je zegt. We zien ze als of sterk en gedisciplineerd, of slap en vreetzakken. Je weet nooit wat er achter iemand zijn figuur zit, maar jij en ik weten allebei hoeveel pijn het doet om belachelijk gemaakt te worden om je uiterlijk. Je bent goed zoals je bent, jouw lichaam is jouw tempel en dat straal je ook uit naar anderen. Het is het enige lichaam dat je hebt en het is bijzonder, zorg er goed voor 🙂

    • Zeker dat mannen ook onzeker zijn en het zou zo mooi zijn als ze dat eens wat vaker zouden laten zien. Het is echter hetzelfde verhaal: van mannen wordt verwacht dat ze stoer, groot en sterk zijn. Wat doen we elkaar toch allemaal aan met die verwachtingen en oordelen? Ik vond jou artikel I don’t do shame zo ontzettend sterk. Zo is het precies. Wat je nu zegt ook weer. Niet om je nog meer veren in je reet te steken, maar ik heb zoveel aan jouw artikelen en uitspreken. Thanks.

  • Media is een gevaarlijk iets! Wilskracht, zelfacceptatie en omgaan met opmerkingen van anderen is zo belangrijk als het aankomt op je goed voelen. Geluk is wat je er zelf van maakt en wat maakt het uit wat voor gewicht daar aan vast zit.

    • Ik heb idee dat de invloed van de media wel eens onderschat wordt. Kinderen worden tegenwoordig zo snel volwassen. Wilskracht, zelfacceptatie en omgaan met opmerkingen van anderen: daar zouden ze op de lagere school al een soort les in moeten geven in plaats van citotoetsen vanaf de kleuterschool.

  • Top artikel heb je geschreven! Inderdaad, wat is een echte vrouw? Ik denk dat een echte vrouw iemand is die dik of dun, zelfverzekerd of niet, tot het vrouwelijk geslacht behoort of wil behoren. Het woord “vrouw” is geen etiket. Het is niet iets dat je ergens op kan plakken als hij/zij/het aan bepaalde eisen voldoet of bepaalde kenmerken bezit. Het is iets wat je bent of wat je wilt zijn.
    Al dat gejengel over te dik of te dun. De ene vindt een slankere vrouw mooi, de ander een vollere vrouw en dat is prima. Dat is hetzelfde als dat de ene persoon een broodje kaas prefereert en de ander een broodje ham. We gaan elkaar er toch ook niet van overtuigen dat iemand een ander broodje lekker moet vinden of dat het ene broodje eigenlijk überhaupt geen broodje is omdat er ander beleg op zit?
    Ik vind zowel een broodje kaas als een broodje ham lekker. Ik vind zowel dunne als vollere vrouwen mooi. Bij een broodje ligt het aan het moment waarop ik de keuze moet maken, bij een vrouwenfiguur ligt het aan de vrouw zelf.
    Ik zal zelf never ever cup C krijgen, voel ik me daardoor minder vrouw? No way. Ze noemen me slank. Ik ben over het algemeen erg tevreden met mijn figuur. Niet omdat het het figuur is waar de maatschappij om vraagt maar omdat het mijn lichaam is, mijn lichaam goed functioneert en mijn lichaam bij me past. Amen. 🙂

  • Mannen denken: “Hé, geinig tuinhuisje!”
    Hahaha! Ja, over het algemeen maken mannen zich een stuk minder druk om dat soort dingen.

    Ik vind dat soort artikelen ook altijd moeilijk. Om eerlijk te zijn had het mij wel geholpen toen ik tiener was en mijn lichaam zo vreselijk haatte. Toen was het nog niet in om rondingen te hebben. Voor mij had het echt uitgemaakt als ik dit soort dingen destijds had gelezen. Maar aan de andere kant besef ik me dat het precies hetzelfde is wat we jarenlang met dunne vrouwen hebben gedaan: een bepaald beeld verheerlijken waar lang niet alle vrouwen aan kunnen voldoen. Sowieso zien we alleen maar ‘volslanke’ vrouwen die een zandloperfiguur hebben: grote borsten, dikke billen, brede heupen maar een heel slanke taille en slank gezicht.
    Daar voel je je alsof niet beter over.

    Ik vraag me af of het ooit zal stoppen. Dat verkeerde schoonheidsideaal.

    • Ik vraag het me ook af. Een beetje oneerbiedig gezegd, maar het is net als mode: Het ene jaar is dit hip, het volgende jaar weer dat. Trends. Ik blijf erbij dat ik vind dat de focus teveel op het uiterlijk ligt, maar dat is ook logisch gezien de manier waarop wij in het leven staan: tv, computer en smartphone. Vroeger had je de krant en de radio. Dan kon je lullen als brugman, maar niemand wist toen hoe Queen Elizabeth er in het echt uitzag. Bij wijze van… 😉

  • Je hebt weer een mooi artikel uit je vingers gekregen. Ik slingerde in twee minuten van ‘ik ben zelf ook een hoopje botten’ naar ‘niet alle dunne mensen zijn ziek’ naar ‘ik wil helemaal geen amat 42, cup C en cellulitis’ naar ‘ik wil geen ideaalbeeld maar wel een tuinhuisje, want die zijn leuk’.

    Als we nou eens ophouden met zeuren over dat ideaalbeeld? Het maakt me verdomme geen drol uit of iemand dik is of dun. Als iemand uitstraalt dat diegene tevreden is met zijn lichaam, dat vind ik pas schoonheid!

  • De media…pfff. Scan nu een artikel als wat jij las snel en denk er dan niet meer aan. Wat vroeger wel anders was helaas, heb me vaak onzeker gevoeld over dat ik kleiner ben en weinig borsten heb. Stiekem ben ik dan jaloers als ik meisjes van 14 in bikini zie met 3x zoveel als ik.. Maar een ideaalbeeld van een lichaam bestaat niet.. En daar wil ik nog niet eens aan voldoen!! Belangrijkste is dat je lekker in je eigen vel zit, letterlijk. En gezond bent.x

    • Ik weet nog dat een vriendin van mij serieus een borstvergroting overwoog. Denk dat we toen 15 waren. Tot die tijd had ik me werkelijk nog nooit druk gemaakt om mijn kleine cupmaat. Wisten we toen maar wat we nu weten, hè?

  • Wat een goed artikel zeg. Ik moet eerlijk bekennen dat ik voor mezelf dun zijn mooi vind, soms tot het erge aan toe. Verstandelijk denk ik joh wat maakt het uit hoe je eruit ziet, en het goed om hoe je bent. Ik schaam mij dan ook best diep voor deze gedachte.

    • Nee, daar hoef je je niet voor te schamen. Dat is ook weer zoiets. Je bent eerlijk, waarom zou je je daarvoor moeten schamen? Iedereen mag, nee moet kunnen zeggen wat hij of zij mooi vindt. Ik ben blij met je eerlijke reactie.

  • Ik ben een echte vrouw, daar ben ik toch wel zeker van. Eentje met kindermaat 146/152, AA cup en ronde billen (nu even niet, maar had ik wel). Zelfs de huisarts zei laatst: Als je wat aankomt word je wat vrouwelijker. Wablief?! Het is ook nooit goed, dus als iemand een opmerking over mijn uiterlijk maakt zing ik in mijn hoofd heel hard en vals een liedje om het te overstemmen.

  • Heel goed artikel! Ik erger me hier ook vaak aan. Hier in Colombia vooral. Al op 15 jarige leeftijd rennen meisjes hier naar de plastische chirurg voor grotere borsten, want dat is het ideaalbeeld. Of ze krijgen het cadeau op hun 15e van hun moeder. Dit wordt in stand gehouden door de media, maar ook door de mensen zelf die gewoon doorgaan tot een staat van perfectie. In Nederland gaat het meer over slank en dikker, iets wat eigenlijk niet ter discussie zou moeten staan als je gewoon gezond en gelukkig bent, of je nu maar 36 of 42 hebt.

    • Het geluk moet centraal staan. Je hebt helemaal gelijk. En ook als je het zegt dat wij het zelf in stand houden. Ik nu ook door dit artikel… Je zet me aan het denken. Overigens wou ik net beginnen aan jou artikel over Colombiaanse (schoon)moeders. Daar begin ik nu toch een beetje anders aan nu ik weet wat voor cadeautjes ze geven 😀

  • Sterk artikel! Ik zat van de week wat te surfen op het internet en toen kwam ik een artikel tegen waarin ze modellen met ‘echte’ vrouwen vergeleken. Er zijn ook echte vrouwen die het figuur van sommige modellen hebben, oké? Vrouwen met maatje 34 van 1,75 m lang die proberen om aan te komen maar waarbij het gewoon niet lukt. Gewoon omdat ze een bouw van maatje 34 hebben. Kunnen die echte vrouwen dat helpen?
    Alle vrouwen moeten kunnen zijn wie ze willen zijn, dan zijn zij echte vrouwen. Xoxo

    • Ja precies. Ik weet nog dat iemand dat ook een keer in een reactie op mijn blog schreef. Dat ze met pijn en moeite in maatje 34 kon blijven en dat als ze een keer de griep had ze meteen afzakte naar maat 32. Dat ze dat vreselijk frustrerend vond vooral omdat juist dáár zo weinig begrip voor is. Stiekem denk ik dan ook: poeh wees blij dat je alles kan eten wat los en vast zit. Maar dat komt omdat ik dat niet kan. Omdat ik juist heel erg moet oppassen. Ik weet niet hoe het voelt om haar te zijn. We moeten meer open zijn daarin naar elkaar, zodat er meer en meer begrip komt en dat we gaan kijken naar de mens achter het uiterlijk. Ik vergeet nooit meer wat mijn therapeut zei (een soort tik op de vingers die ik zeer waardeerde): Marion, we zijn zo veel meer dan ons lichaam. Die zin vergeet ik nooit meer. XX

      • Die ga ik ook onthouden, mooie zin inderdaad. We moeten ook proberen niet te vergelijken wat anderen hebben en wat we zelf hebben. Gewoon jezelf accepteren zoals jezelf bent, zolang je maar gezond bent, dat is wel iets wat belangrijk is aan je lichaam. Zelf heb ik, net als die vrouw die jij noemt maatje 34, en ook ik zou een maatje groter willen hebben. Vooral gezien ik vaak de opmerking krijg dat ik meer moet eten, dat ik anorexia heb en dat ik een eng skelet ben. Wat die mensen die dat zeggen niet weten is dat ik veel eet en dat ik op het moment dichter bij een gezond gewicht zit dan ik ooit heb gezeten en dat zit best wel heel erg vaak dwars. Ik moet er een hoop aan doen om dat gewicht te houden, oordeel niet over mensen op uiterlijk… Xoxo

  • SCHITTEREND Marion!!!! Ik liet me gisteren door mijn dochter vertellen dat dikke konten in zijn. En dat wij (zij en ik dus) geen chance hadden, wegens grote boezem uit de mode, en dikke konten in de mode. Nou vraag ik je. Ze is achttien, heeft een schitterend figuur, en loopt toch daarover te malen. Als ik daar iets mee te maken heb, dan zou ik dat vreselijk vinden. Ik hoop het echt niet. Maar wat is dat toch met ons vrouwen? En wie begint er met die onzin te verspreiden? Echt het is om kotsmisselijk van te worden. En zoals je zegt, mannen die hebben daar véél en véél minder last van dan wij vrouwen. Denk ik toch. Of spreken ze er gewoon minder over, over hun complexen en zo?

    • Ik heb mij dat onlangs ook laten vertellen. Dat van die dikke kont. Nu heb ik wel een dikke kont, maar die van mij voldoet weer niet aan de juiste eisen van de dikke kont die in de mode is. Tsja… Ja, wij vrouwen. Ik weet het niet. Zou het ergens in de puberteit beginnen? Elkaar aftroeven om aandacht van de mannen? Ik weet het niet. Ik was niet knap genoeg dus deed uberhaupt al niet mee in de strijd. Achteraf maar goed ook. Mannen hebben er én minder last van, maar die hebben ook weer het label dat ze sterk moeten zijn en waar sterk bij vrouwen staat voor dun, staat dat mijns inziens bij mannen voor emotieloos. Ik denk een dus een combi van beide. Maar ja, ik ben geen Freud natuurlijk. Helaas 😀

  • Nou, ik ben ook niet de slankste en was het wel geweest.
    Ben op dit moment aan het afvallen en doe dit door op de voeding iets op de voeding te letten.
    Gaat goed.
    Het kan me helemaal niets schelen wat anderen vinden.
    Goed artikel.

    Xoxo

  • Ik heb je stukje gelezen, maar niet de commentaren. De laatste tijd valt me ook in de Belgische pers op dat je moet dik zijn om ‘echte vrouw’ genoemd te worden. Wat is dat nu voor zever? Zelf zie ik, toegegeven, liever slanke mensen dan minder slanke, maar elk gaat daarmee om op zijn of haar manier. Onechte mensen bestaan niet, de definitie ‘echt’ heeft niets met BMI te maken.

    • Sterker nog, de definitie ‘echt’ heeft niet eens iets me de mens te maken. Precies, ieder zijn voorkeur. Zo hou ik niet van spierbundels. Ik krijg daar rillingen van. Sommige vrouwen gaan flat out van een sixpack.

  • Wat een artikel weer vol met humor en waarheden! De enige echt vrouw ben jezelf :-). Wie bepaalt wat echt is? Iedereen is echt en bijzonder.

  • Hmm interessant! En nogal een gevoelige kwestie geloof ik. Ik vind dat iedereen voor zichzelf moet uitmaken of hij/zij gelukkig is in zijn/haar lichaam. Wat mij wel echt stoort dat in de media het ideaal beeld wordt geschetst bij de ‘dunne vrouw’. Wanneer vrouwen buiten die categorie vallen zijn ze al ‘plussize’. Daardoor wordten vrouwen denk ik ook onzeker over hun eigen lichaam omdat dat blijkbaar niet ‘normaal’ is. Maarja, welke maat je ook hebt, zolang je je gelukkig voelt en er zelf geen moeite mee hebt?! Who caresss 😉
    GRappig stukje trouwens, dat tuinhuisje….SO true!

  • je hebt gelijk, meer ga ik niet zeggen…. het is eigenlijk erg dat ik idd mijzelf pas mooi ben gaan vinden nu ik zoveel afgevallen ben, alsof dat ook maar iets zegt over mijn persoonlijkheid….

  • In de maatschappij moeten we allemaal perfect zijn… deze morgen las ik nog een titel in de krant… de perfecte vrouw… ik heb het niet gelezen… we zijn allemaal uniek op ons manier en waar het eigenlijk om gaat is… als we ons maar gelukkig en goed voelen in ons vel, dat telt!

  • Wauw, wat goed geschreven. En ook herkenbaar. Ik lig regelmatig met mezelf in de clinch over dit onderwerp. Ik heb naar mezelf toe soms heel extreme ideeen over wat wel of niet kan. Zo vind ik dat ik geen bikini aan mag en sterker nog, dat ik zelfs niet naar het strand mag omdat ik andere mensen dan stoor met mijn lelijke en dikke lichaam.

    Terwijl ik pas een artikel op een andere blog voorbij zag komen waarin een meisje die écht dik was ()ik heb officieel niet eens overgewicht) gewoon een bikini droeg en ermee naar het strand ging. Enerzijds vind ik dat dat ‘moet kunnen’ want ‘iedereen is gelijk’, alleen naar mezelf doe denk ik daar heel anders over. Ik mag dit niet en ik moet dat. En eigenlijk komt ’t alleen maar voort uit ‘wat zullen mensen wel niet over me denken’.

    • Pijnlijk herkenbaar jouw reactie. Dat heb ik nu gelukkig niet meer en ik hoop dat jij ook snel inziet dat ook jij gewoon in bikini naar het strand mag. Maar ik begrijp je zo goed. Het is echt heel moeilijk als dat ”wat zal die ander denken” zo in je systeem zit. Bij mij, en misschien bij jou ook, liggen daar toch ook wel zeer pijnlijke en kwetsende uitspraken van anderen aan ten grondslag, dus eigenlijk kan je het ook een beetje zien als zelfbescherming. Je wilt niet meer op die manier pijn gedaan worden. Nu ik er zo naar kijk is het voor mij makkelijk om de dingen die ik wil doen ook gewoon te doen. Ik weet namelijk dat ik ondertussen niet meer zo kwetsbaar ben als vroeger en mocht er iemand mij willen kwetsen, dan weet ik daar nu wel mee om te gaan. Misschien kan jij het ook langzaam op die manier gaan bekijken. Niemand is belangrijker dan dat jij bent. Je hoeft jezelf niet weg te cijferen voor anderen en helemaal niet voor vreemden. Als iemand zich stoort aan jouw voorkomen, dan kijken ze maar de andere kant op. Je bent een mooie en sterke vrouw, Estrella en laat niemand je ooit iets anders vertellen. X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s