Verhoogd Zelfbewustzijn

Socialefobie

Marion, waar blijf je nou met je verslag van je tweede therapiedag? Ja ja, ik weet het. Ik weet het! Ik ben er ook mee begonnen, maar ik krijg het er niet uit. Het wil gewoon niet. Wel heb ik vanochtend al het één en ander in de praktijk gebracht. Wacht. Er is natuurlijk geen kip die dat gaat snappen als ik niet uitleg wat daaraan voorafging. Oké, ik ga het nogmaals proberen.

Waar het maandag allemaal om ging was verhoogd zelfbewustzijn. We noemen dat ook wel wel ”zelfgerichte aandacht”. Oorzaken zijn onder andere een negatief zelfbeeld en afwijzing. Een voorbeeld:

Vorige week kreeg ik visite van F. Van tevoren ben ik al gespannen. Is mijn huis wel netjes genoeg? Ik zet wel vast de koffie klaar dan hoeft ze niet zo lang te wachten als ze binnenkomt. Als ze eenmaal binnen is gaat het verder. Kijkt ze nu naar die laag stof op de vensterbank? Vind ze de koffie wel lekker? Oh shit, ik heb mijn shirt van gisteren nog aan. Zal ze dat doorhebben? Ik moet even anders gaan zitten. Zo kan ze al mijn vetrollen zien. Wat is zij toch dun. Ik voel me net een olifant. Ondertussen heeft F. al verteld dat ze volgende week op vakantie gaat, dat haar zoontje toch naar die andere school gaat en dat ze dat boek voor me meegenomen heeft waar ze me laatst over vertelde. Ik heb er allemaal niets van meegekregen. Ja, vaag heb ik iets gehoord over een vakantie. Een boek? Ik heb geen flauw idee welk boek ze bedoelt.

Als ik vervolgens doorheb dat het gesprek ondertussen alweer heel ergens anders over gaat, voel ik me ook nog eens een waardeloze vriendin. Je luistert niet eens. Oké, ik ga nu luisteren en reageren. Goed. Maar kan ik dat wel op die manier zeggen? Dat zal toch niet raar overkomen? Straks vindt ze het stom wat ik zeg. Of niet interessant. En daar gaan we weer….

Afgelopen maandag besprak ik dit met mijn therapeute. Ze vroeg mij waar mijn aandacht lag in de situatie. Ik moest het totaal van 100% verdelen over drie onderwerpen:

  • Zelf
  • Omgeving
  • Taak

In eerste instantie had ik al erg veel moeite met het omschrijven wat mijn taak was in deze situatie. Ik dacht als eerste dat het mijn taak was om het de visite naar de zin te maken. Dat was niet het geval. De taak is heel simpel. Wat doe je als je visite krijgt? Communiceren. Dat is de taak. De omgeving was de woonkamer. De rest spreekt voor zich. De verdeling was schokkend.

  • Zelf: 98%
  • Omgeving: 1%
  • Taak: 1%

Nu de oefening. Y en ik gingen met onze ruggen naar elkaar toe zitten. Een minuut lang ging zij mij vertellen over haar laatste vakantie. Na die minuut moest ik een samenvatting geven en vervolgens maakten we opnieuw een verdeling. Deze was misschien nog wel schokkender.

  • Zelf: 0%
  • Omgeving: 0%
  • Taak: 100%

Ik was hier echt vreselijk van ontdaan. Ik kon mij 100% op de taak richten, omdat ik zeker wist dat niemand mij zag. Ik hoefde met niets rekening te houden. Ik was niet in mijn eigen omgeving, dus niet verantwoordelijk voor die omgeving en de enige die mij zou kunnen zien zat met de rug naar mij toe.

Dit maakte mij heel even vreselijk verdrietig. Ik begreep in één keer waarom ik altijd dat vreselijk sterke verlangen heb om alleen te zijn. De rust die dat met zich meebrengt is overweldigend tegenover de zorgen en angsten in mijn hoofd wanneer er anderen in mijn buurt zijn. Ik had echter geen tijd om verdrietig te zijn. Volgende opdracht.

Dezelfde opdracht, maar dan niet meer met de ruggen naar elkaar toe, maar gewoon tegenover elkaar. Deze uitslag viel mij mee.

  • Zelf: 0%
  • Omgeving: 10%
  • Taak: 90%

Hier had ik verwacht dat ik al een stuk aandacht op mijzelf zou gaan richten, omdat de therapeute mij kon zien. Dit gebeurde echter niet. Dat zegt veel over hoe vertrouwd ik me al bij haar voel. Ik voel me veilig in haar kantoor en bij haar. Ik kon goed naar haar verhaal luisteren en gaf een volledige samenvatting. De 10% die gericht is op omgeving was gericht op haar. Ik zag haar ogen, haar mond en de lijnen in haar gezicht. Hier was ik erg tevreden over. De laatste opdracht.

We bleven tegenover elkaar zitten en wéér ging ze verder vertellen over haar vakantie. Een minuut, waarvan ik de eerste 30 seconden gewoon moest luisteren en de laatste 30 seconden alle aandacht op mijzelf moest richten. De uitkomst was als volgt:

  • Zelf: 100%
  • Omgeving: 0%
  • Taak: 0%

Niets heb ik gehoord van wat ze mij vertelde. Ook de eerste 30 seconden niet. Ik was al zo bezig met het feit dat ik straks de aandacht op mijzelf moest gaan richten dat ik ook die eerste halve minuut al volledig met mijzelf bezig was. Toen ik vervolgens de aandacht echt op mijzelf moest richten was het al een complete chaos in mijn hoofd.

Deze oefening heeft me zoveel inzicht gegeven. Al een jaar lang vraag ik mij af wat er toch mis is met mijn geheugen. Waarom ik niets kan onthouden en alles moet opschrijven. Eindelijk weet ik het. Er is niets mis met mijn geheugen. Er valt alleen niets te herinneren. Als je niet luistert, sla je niets op. Zo simpel is het. Er is geen herinnering.

Erachter komen dat ik niet luister is niet tof. Ook al heeft het een reden. Maar wat is het ontzettend mooi om erachter te komen waarom je niet luistert. En nóg mooier dat je er iets aan kunt doen! Dat je na een paar eenvoudige oefening direct resultaat ziet. Dat je meteen bewijs hebt dat het werkt en dat je het kan.

Ik zit al over de 1000 woorden, dus ik ga de oefeningen voor thuis nu niet meer bespreken. Ik denk wel dat er mensen zijn die zich hier in meer of mindere mate in herkennen. Iedereen heeft natuurlijk een zelfbewustzijn. Het wordt pas een probleem als het zelfbewustzijn zich verhoogd en je dagelijks leven gaat beïnvloeden. Ik ben benieuwd of jullie al bekend waren met verhoogd zelfbewustzijn en of er mensen zijn die enige herkenning vinden in dit artikel. Laat het me weten in een reactie. ♥

51 thoughts on “Verhoogd Zelfbewustzijn

  1. Eerst en vooral, wat mooi geschreven! Ik herken me hier absoluut in, maar heb echter nog nooit gehoord van het verhoogd bewustzijn. Aangezien ik een sociale fobie heb en psychologie studeer, is dit echt wel een leuke tip dat je me hebt meegegeven om iets aan deze fobie te doen.

  2. Ik vond zeker herkenning hierin. Wat heb je het proces en de oefening mooi omschreven Marion! Over het algemeen heb ik niet meer zoveel last van een verhoogd zelfbewustzijn, maar op slechte dagen (als ik moe ben, spanning heb of onzeker ben) komt dat kritische stemmetje nog wel eens om de hoek kijken.

    1. Blij te lezen dat je er niet veel last meer van hebt. Bij mij gaat dit 24 uur per dag door. Zo vermoeiend. Ik ben altijd blij om reacties als die van jou te lezen: dat geeft mij weer extra hoop voor de toekomst.

      1. Blijf die hoop maar stevig vasthouden. Ik ben ervan overtuigd dat die mij ook zo ver heeft gebracht! Er komen betere tijden. Ze zullen aanbreken voor je het zelf doorhebt. Echt! 😊

  3. Bijzondere oefening!
    Dank je voor het delen.
    Ik kan er mbt mezelf wel iets over zeggen…maar ik wil er eigenlijk nog even over nadenken, misschien later?

    Mooi inzicht weer!

  4. Wauw, wat een inzichten inderdaad! En fijn om te horen dat je je al zo op je gemak voelt bij haar 🙂
    Ik herken mezelf er niet echt in, behalve als ik paniek heb. Dan lukt het mij ook bijna niet om te luisteren en heb ik liever dat het stil is! Maar dat heb ik juist weer vaker ergens anders, dan bij mij thuis.

  5. Wat een goede oefening kreeg jij! Het is ook lastig om erachter te komen hoe je fobie je beperkt in het contact met anderen (dat je niet luisterde als je met jezelf bezig was). Bewustzijn hiervan is de eerste stap naar verbetering, dus superknap van je!

  6. Hi lieverd,

    Ik had er nog nooit van gehoord. Goed dat je dit nu zo inzichtelijk hebt gekregen. Als je weet wat het is, kun je er ook mee aan de slag.

    PS. Heel dapper dat je alles zo deelt met de wereld.

    Lieve groet,
    Sytse

    1. Ja, dat is het vooral. Tot nu deed ik altijd maar wat, hopen dat er iets een keer voorbij zou komen wat hielp. Dit is zoveel beter. Nu kan ik echt aan de slag. En dank je wel. 🙂

  7. Ooooh meis, eerst een knuffel voor jou! Kreeg tranen in mijn ogen want zag het helemaal voor me. Het is deels herkenbaar voor mij. Maar bij mij is het vooral wanneer er meer mensen zijn zoals op een verjaardag of bij een vergadering. Dan denk ik wel zal ik zus en zo zeggen maar vaak komt er weinig uit. En krijg ik van Ruud te horen wat was je weer stil en als hij vraagt waar ging die en die nou op vakantie weet ik het antwoord 9 op de 10x ook niet, verdrietig genoeg…Bij mij helpt het bij een op een contact om me te concentreren op details van de ander. Zoals jij inderdaad ook begon te doen toen je naar haar gezicht keek. En dan sla je de gezegde woorden meer op. Je hoeft ook niet altijd iets terug te zeggen een simpele knik of Ja volstaat ook, zo weet de ander dat je luistert en hoef jij niet bij alles een antwoord te ‘bedenken’. Weer een stap gedaan in de goede richting.♥

    1. Oh hou op, schei uit. Ik ken het. Daarom ga ik ook nooit ergens heen en werk ik niet meer. Dat is allemaal veel te heftig. Eerst rustig met hier thuis beginnen, dan de grote boze buitenwereld weer. Peter zei dat vroeger ook heel vaak: Nou je hebt ook weer niks gezegd vanavond. Dan voelde ik me nóg slechter over mezelf en zo ging de spiraal maar verder en verder. Ik heb gelukkig hele eenvoudige oefeningen meegekregen voor thuis. Ik moet er alleen nog aan beginnen en het is al donderdag…. Ik hou je op de hoogte.

      1. Super fijn! Ben er erg benieuwd naar! En alvast veel succes. Niet te lang blijven uitstellen. Misschien dat ik daarom moeite heb met het vinden van een nieuwe baan. Het idee om weer te beginnen…En me opnieuw te ‘moeten’ bewijzen is best eng.x

  8. Wat een bijzondere oefening zeg! Lijkt me heel erg mooi om te zien hoe dit je inderdaad beïnvloed. Ook erg confronterend, maar ook heel waardevol. Knap dat je zo goed door hebt dat je je zonder de ander eigenlijk helemaal niet op jezelf richt en je wél kan focussen. Ik hoop dat je nu ook wat zachter voor jezelf mag zijn met betrekking tot bijvoorbeeld het vergeten. Daar kun je (nog) niks aan doen!
    Liefs

    1. Mild zijn voor mezelf gaat nu inderdaad een stuk makkelijker. Het is zoveel fijner om een oorzaak te weten. Ik kan er zelf niets aan doen, maar ik kan er wel mee leren omgaan en dat gaat het leven voor mij zoveel aangenamer maken! ♥

  9. Met tranen in mijn ogen lees ik dit … Gewoon OMG ik kom mezelf tegen. Goede therapie trouwens, zou mij ook kunnen helpen. Sterkte en doe zo verder, weet het vraagt veel van je lichaam. Dikke kus en knuf

  10. Deze therapeut is wel echt een toppertje he? Wat fijn dat ze je nu gelijk al iets zo duidelijk kan uitleggen, laten zien waar het probleem zit en je ook gelijk al iets mee geeft waardoor je kan oefenen. Klinkt goed! Ik herken mezelf niet hier in maar je hebt het wel zo duidelijk beschreven dat ik snap wat je bedoelt!

  11. Mooi geschreven Marion. 👍🏼
    Ik merk wel eens dat als ik naar iemand ‘luister’ ik eigenlijk m’n gedachten heel ergens anders heb liggen. Dat ik dan nadenk aan t eind van t gesprek: wat heeft hij/zij nou eigenlijk allemaal precies verteld en hoe heb ik daar op gereageerd… Meegaand, begripvol, ongeïnteresseerd, etc.
    Soms wel lastig hoor.
    Fijn dat je het iig goed met je therapeut kan vinden.

  12. Ik weet dit vanuit mijn studie dat dit een heel groot probleem is bij sociale fobie. Geen eye opener voor mij. De oefening echter kende ik niet.
    Wat fijn dat je er zoveel aan hebt!
    Xx

  13. Heel mooi beschreven weer. Ik had er ook nog nooit van gehoord, maar ik herken mezelf er wel in. Helaas heb ik ook vaak dat ik met van alles bezig ben in mijn hoofd (afhankelijk van de persoon met wie ik spreek en de omgeving of die gedachten over onzekerheid gaan of niet) en ik me daarna weinig kan herinneren. Echt ik schaam me dood soms. Jouw stukje is een mooie eye-opener voor mij!

    1. Inderdaad, die afleidingen hoeven niet eens met onzekerheid te maken te hebben. Ik ben benieuwd of die oefeningen mij een beetje gaan helpen. Ik heb er één met wandelen door het bos. Dat ga ik nu maar even niet doen. Too bloody hot. Maar er is ook een oefening waar je naar muziek gaat luisteren en dan iedere keer een stuk op een ander instrument moet concentreren. Echt pure concentratie-oefeningen!

  14. Oh wauw, wat een waardevolle oefening. Ik herken er trouwens wel veel in. Geen fijne manier om met jezelf om te gaan, dat constante opletten. Ik kan het gelukkig wel steeds vaker loslaten.

  15. Ik moest eigenlijk heel hard lachen, want als wij samen zijn, ben ik ook zo in mijn hoofd! Dus we hoeven niet meer op bezoek bij elkaar, want we zijn toch alleen maar met onszelf bezig! Whahahahaha

  16. Zeker wel herkenbaar! Het is niet constant zo als ik in contact ben. Als de ander aan het woord is kan ik me daar goed op richten en ik onthoud vaak elk detail (alles om maar níet aan mezelf te moeten denken). Bij mij gaat het mis als ik wil reageren. En ook als er ongemakkelijke stiltes vallen word ik gek.

  17. Herkenbaar zeg! Ik heb dat ook, maar het is ook erg afhankelijk van de persoon met wie ik in gesprek ben en of ik een goeie dag heb of niet.

  18. Wauw, heftig dat je er zo achter komt. Ik ben ook wel redelijk bewust van mijn omgeving als ik bezoek heb, wil ik ook dat alles perfect is, maar gelukkig kan ik mijn aandacht verdelen daarin. Ik hoop dat je er nu ook voor jezelf voornamelijk aan kan werken, dat je er niet zo over in gaat zitten, lijkt me erg naar.

  19. Dit is best wel herkenbaar in bepaalde opzichten. Soms gaat het gesprek ook heel erg langs me heen en vang ik af en toe een woord op. Ik ga de volgende keer eens kijken of ik dan heel erg in mijn hoofd zit. Normaal zeg ik altijd dat het door de vermoeidheid komt, maar dat is zo’n slap excuus vind ik altijd

  20. Mooi stukje. Ik krijg hier ook wel een stukje inzicht door. Ik ben ook met heel veel andere dingen ‘bezig’ tijdens een gesprek. Ik ben er wel, maar met mijn gedachten niet. Wat dan erin resulteert dat ik niet eens heb onthouden naar welk land mijn vriendin op vakantie gaat. Echt schandalig. Ik ga er eens op letten!

  21. Echt wel een mooie oefening. Wil bij mezelf ook wel eens bewust controleren hoe ik dat ervaar. Ik ben op dat vlak een ramp wat betreft de telefoon, al mijn aandacht gaat naar de omgeving en ik hoor niet de helft van wat er aan de telefoon gezegd wordt.
    Bedankt voor het delen. Lijkt mij dat je een goede therapeute gevonden hebt. Succes met de oefening.

  22. Daarom zou ik zo graag onzichtbaar willen zijn.Maar eerlijk gezegd heb ik het aan de telefoon ook….zeg ik niks stoms,ze zullen me wel saai vinden enz. en dan zien ze je ook niet,maar toch…Ik vind het heel moeilijk om er mee om te gaan.Hierdoor heb ik al een houding van…stop,niet benaderen! En je dan ook nog achtergesteld voelen terwijl je het zelf veroorzaakt.En als mensen wel aardig tegen me zijn word het eigenlijk ook alleen maar erger.Ik probeer er maar mee te leven…geloof nooit dat dat er na 52 jaar nog uit kan gaan.Dit betekent wel dat ik een soort van kluizenaar ben geworden en natuurlijk baal je daar enorm van bijv. als er net als zaterdag een nichten en neven bbq gehouden wordt,maar dan krijg ik van tevoren al zoveel stress dat het niet meer leuk is en er dan ook helemaal niks meer uit mijn mond komt en zoals jij al zegt..je dan alleen met jezelf bezig bent.Ik ben te dik,ik zweet,ik stink…ik… Toch ben ik vrij gelukkig hoor…op mijn manier.Ik hoop dat je al jouw lessen blijft delen…wie weet kan ik er toch iets mee.

      1. Het is ook de bedoeling dat je ze op jezelf betrekt. Ik schrijf ze niet omdat ik zo daverend interessant persoon ben. Ik wil ook dat je het op jezelf betrekt, zodat je er iets mee kan. Misschien niet in de orde van grote die ik voor mezelf wil (weer een stukje gaan werken, wél naar de neven en nichtendag), maar kijk op welke schaal jij er wat mee kan. Bijvoorbeeld in telefoongesprekken. Dat klinkt klein, maar is voor jou heel groot. X

    1. Je kan heel goed gelukkig zijn als een soort kluizenaar. Ik schrijf er niet over en ik ga ook niet in op de reden van het hoe en waarom, maar ik heb er hier ook één thuis. Manlief komt zelden buiten. Is volgens mij in de 20 jaar dat we samen zijn 3 keer bij mijn ouders geweest. Mijn ouders accepteren dat gewoon. Dat er mensen zijn die dat niet doen, jammer voor je. Krijg je een dikke middelvinger van me. My life, my story. Gaat je geen flikker aan en je weet niet waar je over oordeelt.

      Ik blijf alles delen en pik de dingen eruit waar je wat mee kan. XX

  23. Wat super interessant om te lezen! Ik merk zelf ook dat ik steeds minder onthoud van wat mensen vertellen. Dacht dat het door de burn out kwam maar wellicht focus ik dus ook gewoon niet goed. Ik ga er over nadenken 🙂

  24. Man Marion, dit is heftig zeg. Ik heb gisteren een zware babbel gehad met mijn beste vriendin, en toen kwam het er op dat ik zo weinig onthou, omdat ik zo met mezelf bezig ben op bepaalde momenten dat ik gewoon niet opsla wat er gebeurt. En nu jij. Dit is ongelofelijk. En heftig. Wat een schitterende therapeute ook denk ik dan. Ik moet hier mee aan de slag. Merci

  25. Op deze wijze had ik er nog nooit van gehoord, wel in spirituele zin, maar dan heb je het over heel iets anders, je hogere zelf bla, you know.

    Ik zit dit te lezen, en herken het een beetje van lang, maar dan ook lang geleden wel… nu is het eerder andersom, het maakt me niet uit, ik luister, hoor je, en hoor zelfs vaak de dingen waarvan je niet wilt dat ik het hoor of waarvan mensen hopen dat je het vergeet of denken dat het zo onbelangrijk is, maar ik weet het nog, al zijn we 6 maanden verder… dat werd attent genoemd ooit door iemand… knap… en dat is totaal onbewust dus…. want ik vergeet ook, in de zin van, we kletsen, praten, lachen, huilen, alles komt voorbij, maar als we elkaar dan even niet zien, dan weer wel, jij vraagt iets aan mij, weet je nog dat ik jou dit of dat vertelde? Soms weet ik het direct weer, tot in de detail, en soms zeg ik.. weet ik niet meer, vertel maar, en na 3 woorden als ik het herken, vertel ik het verhaal weer zo op…..

    Ik vergeet het dus ook weer tot ik het weer nodig heb of nodig is… nu vraag ik mij af of daar ook een naam voor is…

    Heel mooi, dat jij dit met ons wilt delen, je bent een kanjer, want wie weet hoeveel mensen die lurken, of zelfs mensen die ik leer kennen later weer? Dat ik ze hierheen stuur, of zijzelf zich geholpen voelen om vervolgens zelf ermee aan de slag te gaan.

  26. Wauw. Dit is best wel herkenbaar. Ik onthoud ook bar weinig, maar na het lezen van jouw logje… Ik luister ook niet/weinig. Teveel met mezelf bezig. HO STOP, oké… nu ga ik me dus egocentrisch, egoïstisch, en een slechte vriendin/dochter/zus/persoon voelen. That’s not right. Over slecht zelfbeeld gesproken hè. Vervelend, hoe zoiets toch weer op allerlei vlakken kan terugkomen en het meer invloed heeft dan je denkt.
    Anyways, mooie oefeningen. Fijn dat je nu al die inzichten krijgt. Oefenen dus, en bewust zijn. Ga ik ook eens op letten. Dank voor het delen! X

  27. Nog maar kort geleden hoorde ik dat ook bij mij sprake is van verhoogd zelfbewustzijn. Interpreteerde het in eerste instantie als iets positiefs (en) spiritueels, pas thuis na wat googlen viel het kwartje. Die gelukkig sindsdien blijven vallen, voel me een rijk mens 😉. Mooi hoe je het allemaal beschrijft Marion!

  28. Wat grappig om te lezen, dit heb ik ook ooit een keer geleerd in therapie. Eigenlijk al mijn issues vallen altijd samen met de conclusie dat ik teveel aan mezelf denk en te weinig aan anderen. Altijd als ik weer eens een ‘probleem’ heb, dan ga ik heel erg focussen op hoe ik die ander op zijn gemak kan stellen en dan gaat het zoveel makkelijker!

    En wat ik toen overigens ook heb geleerd; als een gesprek niet goed loopt, dan ben je daar maar voor 50% verantwoordelijk voor en niet voor 100%. Die ander heeft daar dus ook een verantwoordelijkheid in. Sinds ik me dat realiseer praat ik veel makkelijker. Dan is de druk er een beetje af ofzo.

  29. Wat een mooie oefening! Het valt mij ook vaak op dat anderen zich meer herinneren dan ik, bijvoorbeeld wanneer ik met vriendinnen van op school herinneringen ophaal. Terwijl zij zich zorgeloos konden concentreren op het klasgebeuren, zat ik met mijn hele hoofd gevangen in een angstaanval. Bij mij moet je dus niet zijn om te weten te komen hoe die ene leerkracht uit het derde jaar ook weer heette 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s