It’s not what you do

its why you do it

Gisteren wees één van mijn zeer gewaardeerde en trouwe lezers mij erop dat ik voorzichtig moest zijn met mijn privacy. Het zette mij aan het denken. Nee, ik moet eerlijk zijn; het maakte mij aan het twijfelen. Is het too much om over mijn sociale fobie of eetstoornis te schrijven? Is het too much om over mijn angsten te schrijven of het feit dat ik antidepressiva slik?

Even voordat iemand denkt dat die Thomas Pannenkoek één of andere oude zeiksnor is; dat is absoluut niet het geval. Ik waardeer het enorm als mensen met me meedenken en zelfs een beetje bezorgd om mij zijn. Ik ben juist blij met dit soort reacties en moedig ook iedereen aan om dit soort dingen bespreekbaar te maken. Want het is ook heel erg lastig: Wat deel je wel en wat deel je niet op het internet? Wanneer is iets too much? Wanneer loop je het risico dat openheid ten koste gaat van jezelf of je eigen veiligheid?

Ik ben me er heel erg van bewust dat ik met mijn hoofd op internet sta. Als ik mijn huidige baan kwijtraak en opnieuw moet solliciteren, dan zou dat wel eens een zeer groot probleem kunnen opleveren. Tóch doe ik het. Waarom? Omdat ik mijzelf belangrijker vind dan mijn werk. Omdat het mij zo immens helpt om me op deze manier te uiten. Omdat ik het doe uit liefde en compassie voor mensen die in een vergelijkbare situatie zitten. Die vastzitten in een eetstoornis of wanhopig worden van hun angsten. Mensen die twijfelen of het wel zin heeft om hulp te vragen. Mensen die twijfelen of ze het waard zijn om hulp te krijgen. Mensen die dolgraag hulp willen vragen maar het niet durven. Daarom stel ik mij dusdanig kwetsbaar op dat er ergens een kleine kans is dat dat ooit ten koste gaat van mijzelf.

Als je iets wilt bereiken, iets wilt veranderen, dan zul je over de algemeen geaccepteerde grens heen moeten. Je moet net iets verder gaan dan anderen gedaan hebben. Misschien moet je zelfs wel net iets té ver gaan. Je moet mensen raken, zich kwetsbaar laten voelen of zelfs oncomfortabel. Als je dát voor elkaar krijgt, dan zet je mensen aan het denken. Pas dan bereik je wat je wilt bereiken.

Bedankt, Thomas, voor de twijfel en de slapeloze nacht. Nee, dat meen ik serieus. Het heeft me aan het denken gezet en het heeft me weer een heel erg mooi inzicht gegeven.

It’s not what you do. It’s why you do it.

About the Author

Posted by

Categorieën:

Persoonlijk

54 Reacties

Wijs advies van ‘Thomas’ maar ook een heel wijs besluit van jou 🙂 Ik hoop van harte dat een toekomstige werkgever dit juist als kracht kan zien.

Ik hoop eigenlijk dat het niet zover komt wat betreft die toekomstige werkgever. Ik blijf liever bij mijn huidige 😉 Maar ik snap wat je bedoelt. Dank je wel.

Wauw. Hier ben ik even stil van. Ik ben het helemaal met je eens. Ik vind het heel knap van je dat je je zo kwetsbaar opstelt en ik denk dat meer mensen dat zouden mogen doen. Er is niets mis mee met te laten wie je bent. Als een toekomstige werkgever dat niet kan waarderen, is dat waarschijnlijk ook geen goede plek voor jou. Het is zeker goed om na te denken over wat je op internet, maar ik denk dat je met de verhalen over je therapie vooral heel veel mensen kan helpen. Dat weegt dan wat mij betreft op tegen de mogelihje nadelen. Ik heb er in ieder geval heel veel aan om ze te lezen en ik ben blij dat je ermee door gaat!

Wat lief dat er zo meegedacht wordt. Ik vind het juist knap dat je zo open bent, in de hoop hier iemand mee te kunnen helpen. Dat doet niet iedereen hoor 🙂

Wat lief dat mensen zo meedenken en goed dat jij het zo oppakt. Ik ben mij er ook altijd erg van bewust dat ik op internet sta en ik denk ook goed na wat ik er op zet

“Ik vind mezelf belangrijker dan mijn werk” super! Ik denk dat je een wel overwogen keuze hebt gemaakt en daar mag je trots op zijn. Als je zomaar hup alles zou delen zou het anders zijn. Ik denk dat jouw openheid ook heel veel mensen helpt. Mij in ieder geval wel

Lieve lieve Marion, ik ben zo blij dat je tot dit besluit gekomen bent!!! Dit ben jij, dit ben ook ik een heel klein beetje. We schrijven over onszelf, jij misschien meer dan ik nu, maar toch. Je helpt er mensen mee, écht. Is er ooit iemand die aan een schrijver zegt, nou met die auto biografie gooi je je privacy wel heel erg te grabbel, neen toch? Jij, ik, wij schrijven, het is geen boek hier, het is internet. We worden gelezen, wat elke schrijver wil. Van mij mogen er nog vier nullen komen na mijn lezers bestand. Écht blij dat je verder blijft schrijven, wat heb ik er ontzettend veel aan!!!

“Omdat ik mijzelf belangrijker vind dan mijn werk. Omdat het mij zo immens helpt om me op deze manier te uiten. Omdat ik het doe uit liefde en compassie voor mensen die in een vergelijkbare situatie zitten.” – Precies daarom vind ik het juist zo prachtig dat je gewoon eerlijk je verhaal met de rest van de wereld deelt. Ik krijg ook wel eens te horen dat ik misschien iets voorzichtiger moet zijn met de dingen die ik schrijf, maar uiteindelijk ben ik gewoon ik. Laatst kreeg ik zelfs te horen dat het misschien niet zo handig was om over diabetes te schrijven, wut..? Je hebt een hele goede en mooi onderbouwde keus gemaakt, fijne dag vandaag meis! x

Inderdaad, wut? Waarom zou je daar niet over schrijven? Juist wel! Ik heb ervan geleerd. Niet alleen hoe de ziekte in elkaar zit, hoe het werkt in jouw lichaam, maar ook dat het zomaar iedereen kan overkomen. Dank je wel voor je fijne reactie, Lauriëtte.

Toen ik boulimia kreeg in 1988 begreep niemand mij en was er nog geen internet.. Wat was dat voor mij geweldig geweest als ik lotgenoten had destijds! Dus ja! Lekker doorgaan, zou ik zeggen.. Het is zo belangrijk dat mensen kunnen lezen, zich kunnen identificeren met jouw verhaal.. #Respect!

Ik kreeg rond dezelfde periode problemen met eten. In die tijd moest je bij je huisarts een lijstje inleveren met wat je at. Meer niet. Lotgenoten en ervaringsdeskundigen maken een wereld van verschil. Gelukkig zijn die mogelijkheden er tegenwoordig. Dank je wel!

Mijn lievelingsboeken zijn dagboeken en het internet staat er vol van. Wat ik niet leuk vind is dat iemand me kan googlen, dus ik schrijf onder een pseudo, dat vind ik wel belangrijk.
Zoals Myriam schrijft, al die biografieën die zo vlot verkocht worden, welk verschil is er met een persoonlijke bron. Een bekend persoon wordt er om geprezen en onbekend moet oppassen voor zijn privacy.
Ik lees graag met je mee en leer veel uit jouw gedachtegangen, dus ik ben blij dat je blijft schrijven en delen.

Goed dat je die keuze dan maakt om onder een pseudoniem te schrijven. Het is zo belangrijk dat het goed voelt voor jezelf. Mooi om te lezen dat je leert uit mijn gedachtegangen.

Dit is nu net waarom ik juist anoniem ben gaan bloggen ooit, nu semi anoniem, en ook anoniem ging dat goed en als mijn naam op google wordt ingevoerd, dan tot op de dag van vandaag komen ze elders uit, een kunst site, en hier ben ik nog altijd veilig.

En om de reden die Thomas aan geeft, is altijd al waarom ik anoniem gestart ben, en ja, ooit bij een sollicitatie al jaren terug, kreeg ik dus inderdaad terug, dat men mij op google had ingevoerd en mij op gesprek wilden hebben omdat ze mij vonden bij Exto…. dus ik blijf nog wel voorzichtig? 😉

Of, eerder en meer, dat ik nu een heel ander soort blog draai, nog altijd persoonlijk, maar anders.
X

Lief dat mensen met je meedenken en je vertellen wanneer ze denken dat iets een probleem zou kunnen worden. Ik vind het heel tof dat je zegt ‘Ik vind mezelf belangrijker dan mijn werk’. Want zo is het, jij bent belangrijker dan je werk!
En ik denk oprecht dat je er helemaal niet zoveel problemen mee ‘hoeft’ te krijgen. Misschien is dat heel naïef, dat kan. Toch ben ik ervan overtuigd dat het bloggen en het delen ook iets heel erg positiefs kan zijn (ook voor een evt toekomstige baas). Het getuigt van doorzettingsvermogen, van eerlijkheid, van openheid. Het laat zien dat je niet ‘nikst’, al zou dat natuurlijk ook best mogen 😉 Afhankelijk van je baan zou het enorm positief kunnen zijn dat je zoveel inlevingsvermogen hebt, dat je deze ervaringen hebt opgedaan, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ik wil niet zeggen dat je helemaal alles maar op het internet moet gooien, maar ik denk oprecht dat het los zal lopen mbt een evt toekomstige baan!
Liefs

Ik denk dat de mijn chronische ziekte, de hidradenitis, een veel groter probleem is voor een werkgever. Dus ik maak me hier ook maar niet zo druk om. Toch is het goed om er af en toe weer eens goed over na te denken. X

Ik denk dat het je niet in de weg zal staan bij het vinden van werk hoor (mocht het zoeken naar werk ooit nodig zijn).
Verder wordt het tijd dat het taboe van psychische problematiek gaat. Als ik aan het herstellen ben van een gecompliceerde botbreuk en dit verhaal blog dan kijkt niemand raar op.
Conclusie: ik ben blij dat je het doet. Je bent in mijn ogen zeer god bezig. Voor jezelf en voor de ander!

Lief van Thomas dat hij zo mee denkt! En goed van jou dat je een weloverwogen besluit hebt genomen. Ik snap na jouw uitleg ook heel goed waarom je juist wel persoonlijk wil bloggen. Heel erg lief ook dat je anderen wilt helpen!
Zelf heb ik er wel bewust voor gekozen om anoniem te bloggen. Gezien het ingewikkelde gedoe met instanties toentertijd leek dat me toch veiliger en ik voel me er nog steeds goed bij.

Wat ontzettend fijn dat er mensen zijn die met je mee denken. Ik snap het ook wel, ik twijfel soms ook. Maar aan de andere kant, je blog is niets om je voor te schamen. Ik vind het juist bewonderenswaardig hoe jij ermee dealt, je bent een inspiratiebron voor anderen en bent vooral heel erg dapper. Dat mag best gezien worden!

Daar zeg je wat: niets om je voor te schamen. Dat is ook wel een drijfveer bedenk ik me nu in ene. Ik heb me zo lang voor mezelf geschaamd. Ik wil dat niet meer. Ik wil gewoon in alles mezelf zijn. Die schaamte, daar ben ik zo ontzettend klaar mee!

Als je idd iets wil bereiken moet je soms over een grens heen. Het kan je tegen of meewerken bij je baan. Maar bedenk goed je bent een krachtig, sterk en een prachtige vrouw en gaat echt bereiken wat je wil. X

Ik vind dit dus heel mooi! Zelf ben ik ook best een open persoon en vind het ook heel fijn als anderen dat ook zijn. Je kunt er zoveel van leren en jijzelf hebt hiermee gewoon een soort van nieuwe therapievorm ontdekt. Zolang je geen huisadressen, telefoonnummers en pincodes geeft… hahaha

Ik denk dat het zeker niet slecht is om hier goed over na te denken: het is goed dat je je er bewust van bent en inderdaad lief van diegene dat hij je erop wijst. Ik vind ’t heel mooi en dapper wat je doet: ga alsjeblieft door zolang jij je er ook fijn bij voelt. 🙂

Ik zie jou onderwerpen niet echt als een privacy om er op te letten wat je deelt. Is positief dat je deelt wat je innerlijk bezig houdt en waarmee je het moeilijk hebt. Een ander die door de zelfde dingen heen gaat je kunnen bemoedigen. Een warme zwoele weekend. Patricie

Even lag ik op de grond van het lachen, en dat in die hitte :). ‘Zeiksnor’, wat een schitterend woord – waar blijf je ze halen?
Sorry voor de slapeloze nacht, dat wou ik je echt niet aandoen. Desondanks fijn je argumentatie te lezen waarom je er toch voor kiest om (binnen je grenzen uiteraard) te schrijven wat je schrijft. Tussen heel wat lijntjes in je reacties lees ik dat heel wat mensen er energie uit putten. Daarmee verdien je ooit een Nobelprijs, dan dan moet je van je leven niet meer werken 🙂 !

Je hebt groot gelijk dat je je jezelf belangrijker vindt! (wow, 3 ‘je’s na elkaar) Zo hoort het 🙂 Toch goed dat je er even hebt over kunnen nadenken, maar ik heb nog nooit iets gelezen van jou waarvan ik dacht ‘hmm dat zou ze niet moeten zeggen’ ofzo! 🙂

Hey Marion
Wat een mooie blog!
Wat fijn dit te lezen en ik denk dat je juist door je kwetsbaarheid te tonen ook je kracht toont!!
Je blog is een inspiratiebron voor velen en voor jezelf een hele mooie uitingsvorm!
Als ik werkgever was zou ik respect hebben voor je (nu ook hoor :-), juist omdat je ook het proces laat zien en de stappen die je gezet hebt/zet.

Ik had graag jaren geleden meer van dit soort blogs gehad dan was ik mogelijk nog te redden geweest.

Ik hoop dat je nog lang blijft schrijven, je hebt schrijftalent en je hebt een boodschap!

Lieve groetjes

Ik vind dat alle dingen bespreekbaar moeten zijn. Als je een been breekt of ziek ben kan alles lijkt wel, gewoon verteld worden. Wanneer er gesproken wordt over geestelijke problemen lijkt er een taboe op te heersen. Ik ben borderline en heb behoorlijke hypochondrie gehad en ik praat daar gewoon over, en ben daar ook open over op mijn site. Ik vind het alleen maar mooi dat mensen daar zo eerlijk en open over zijn.

DIe reactie kreeg ik inderdaad een tijdje geleden ook van iemand. Of het wel zo verstandig was om zo open te zijn op mijn website. Het heeft me ook aan het denken gezet, maar uiteindelijk heb ik besloten dat ik wil doen wat goed voelt. Mijn openheid heeft voor heel veel begrip gezorgd, vooral bij mensen die een bepaalde mening over ons gezin hadden. Sinds ik mijn blog heb, komen mensen op ons af, stellen vragen en proberen ze ons te helpen waar ze kunnen. Het heeft ons dus eigenlijk meer positiefs dan negatiefs gebracht.

Juist! Dat is supermooi! Dat er nu meer begrip is. Dat mensen naar je toe durven komen, juist omdat jij je ook kwetsbaar opstelt. Wat ontzettend goed om te horen, Laura! 🙂

Ik kan me heel goed voorstellen dat je er een nacht niet van geslapen hebt. Privacy is ook gewoon een heel lastig iets waar iedereen een andere mening over heeft. Zolang dit goed voor jou voelt vind ik dat er niks aan de hand is! En wat je zegt, het doet je goed en je vindt het belangrijk dat je je uit op je blog. Goede keuze! Ik denk er precies hetzelfde over als jij. 🙂

Ik snap dat dit een onderwerp is waar je goed over wil nadenken. Ik wil even van de gelegenheid gebruik maken om te vertellen dat ik erg dankbaar ben voor je blog en dat je me erg geholpen hebt. Ik heb zelf even een moeilijke periode, waarvoor ik binnenkort professionele hulp krijg. Door jouw blog kan ik ook op moeilijke momenten geloven dat het weer helemaal goed komt, omdat ik zie hoe ver jij gekomen bent. Je geeft me steun, en dat is iets wat ik op dit moment hard nodig heb. Bedankt 🙂

Wat fijn om te horen, Kirsten. Ben er even stil van, maar vooral dankbaar dat je me dit laat weten. Ik vind het enorm dapper dat je de stap naar hulp gezet hebt. Ik weet hoe moeilijk die is. Ik weet gelukkig ook dat dat het moeilijkste is van alles. Je hebt het zwaarste gehad. Ik wens je heel veel succes en sterkte de komende periode. Liefs.

Ik vind het een hele eerlijke reactie en ik begrijp het wel. Maar ik vind dat je perfect hebt verwoord wat jouw blog uitstraalt. Ik heb geen fobie of een eetstoornis, maar ik leer heel veel van jou. Hoe het moet zijn voor iemand om in angst te leven of die een depressie mee maakt. Ik hoop het mee te kunnen nemen in mijn werk en daardoor mensen te helpen. Op die manier help jij mij dus, maar ook al heb je één iemand die hulp nodig heeft, dat is toch echt geweldig. Ik heb echt heel veel respect voor je openheid

Heel mooi verwoord en ook prachtig dat je zo goed bent gaan nadenken over deze opmerking. Dit is jouw kracht, je maakt alles bespreekbaar en zet mensen aan het denken. Je deelt de mooie en de zware dingen in je leven en daar leren wij als lezers heel erg veel van! X

Zo sta ik er ook in. Ik vind het belangrijker om over psychische aandoeningen te schrijven, dan dat ik een goede indruk maak als een potentiële werkgever mij opzoekt via google. Bovendien: Dit is wie ik ben, wil je me dan niet meer als werknemer, dan wil ik de werkgever niet als werkgever. Simpel zat. Als ik werk heb zal ik wél geheim houden waar ik werk.

Ik vind Thomas een schatje 🙂 en ik vind het vooral dat het veel respect verdient om zo open en bloot te schrijven, ik blijf toch nog een beetje schuil achter mijn pseudoniem hoewel er serieuse gaten inzitten. Ik heb het heel lang echt anoniem willen doen, uit schaamte voor mijn gevoelens, maar dat is weg. Want schrijven is een deel van me, dat ik nodig heb om alles in het juiste perspectief te plaatsen en mijn baas kan mijn schrijfsels toch niet lezen, want hij is franstalig 🙂 🙂

Ah wat enorm lief van Thomas! Ik begrijp wel wat hij bedoelt, maar tegelijkertijd is die eerlijkheid en openheid jouw grote kracht. De reden dat iedereen hier steeds opnieuw weer terugkomt en waarom we allemaal een beetje van je zijn gaan houden… En mocht het ooit nodig zijn, dan ziet een nieuwe werkgever dat ook wel. Als ie slim is…

Ik heb je logje aandachtig en kritisch gelezen… Heb respect dat je zo over jezelf schrijft, maar ik versta “Thomas” ook wel..
Ik heb jammer genoeg de andere kant moeten ervaren, mensen die misbruik maken van iemand die open over problemen sprak… Daarom vind ik het wat “dubbel”, maar als het jou helpt en je kan mss ook anderen aan het denken zetten, dan hoop ik dat het alleen positieve effecten heeft! Alle respect 🙂

Dat is echt naar dat je die andere kant mee hebt moeten maken. Het is inderdaad een afweging die ik ooit gemaakt heb en ik vond de reactie van onze vriend Pannenkoek erg fijn. Het is goed om er weer af en toe op gewezen te worden dat het toch best veel is wat ik hier deel en dat het ook riskant kan zijn. Ik heb de boel weer overdacht en voor nu ga ik ermee door. Thanks.

Zomaar een voorbijganger. Kom via via vaker op je blog, maar ik vind het juist knap en prettig dat je zo open schrijft. Ik zelf ben ook liever eerlijk dan me tegen te houden door ‘wat als..’. Maar ik snap wel dat het ook een andere kant heeft die openheid. Daarom is het ook goed om er over na te denken. Mooie blog en ik volg je graag verder in je proces.

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: