Window Of Tolerance

Socialefobie

Ik neem jullie even mee terug naar Dag 1 van mijn behandeling. Daar had ik het over de window of tolerance. De schaal van 0 tot 10 waar je bij 0 geen angst ervaart en niets leert, maar waar je bij 10 zoveel angst ervaart dat je in de overlevingsmodus staat en dus ook niets leert. Ik heb een stukje gevonden op internet waar dit heel erg duidelijk uitgelegd wordt. Klik hier.

Gisteren tijdens therapie werd al gauw duidelijk dat ik niet in het gunstige gebied tussen 3 en 8 zit. Ik zit of helemaal onderin in mijn veilige zone of ik schiet door naar de overlevingszone. Ik had dit zelf niet in de gaten. Ik neem de telefoon toch weer op? Doe de deur weer af en toe open. Ik ga regelmatig naar de winkel. Dan ben ik toch onder de mensen? Nou, als ik naar de winkel ga, dan doe ik dat alleen. Ik maak gebruik van de zelfscankassa’s en een “goedemorgen” of “tot ziens” is nou niet bepaald een vorm van sociaal gedrag waar ik heel veel verder mee ga komen. Hetzelfde geldt voor de telefoon opnemen of de voordeur opendoen. Er is werk aan de winkel.

Zondag kwam mijn neef langs. Iedereen was trots op me. Goed gedaan. Dacht ik ook. Maar in mijn achterhoofd rommelde al wel het één en ander. Wat schiet je ermee op als je een kwartier op hete kolen zit en dolgelukkig bent als de visite weer weg is? Heb ik daar wat aan? Is zo’n bezoek zinvol? Het antwoord is nee. Nee, zo’n bezoek is niet zinvol. Daarom moet ik in kaart gaan brengen wat voor mij wél zinvol is. Hoe doe ik dat? Ik moet gaan uitzoeken welke activiteiten in de optimum arousal zone liggen.

Iets wat erg moeilijk voor mij is, is bezoek aan huis ontvangen. Wie kan ik thuis ontvangen zonder dat ik doorschiet naar de overlevingsmodus? Dat zijn eigenlijk alleen vriendin F. en mijn zus. Waarom zij wel en mijn ouders bijvoorbeeld niet? Dat heeft te maken met meerdere dingen. Vriendin F. komt hier vaak. Zij is een hele goede vriendin van Peter en ik ben dus redelijk gewend aan het feit dat ze hier over de vloer komt. Daarnaast is het een voordeel dat ze vaak voor Peter komt. De aandacht is dan niet op mij gericht. De laatste tijd komt ze ook af en toe bij mij koffie drinken als Peter niet thuis is of nog op bed ligt. Dat is spannend voor mij, maar het gaat. Ik schiet in ieder geval niet door naar de 10. Mijn zus vertrouw ik blindelings. Zij heeft geen oordeel over mij en alles wat ik doe is goed. Maar zo denken je ouders toch ook? Ja, dat is zo, maar toch is dat anders. Dat heeft te maken met bepaalde verwachting die ik mijzelf opleg als het mijn ouders betreft. Wellicht kom ik daar later nog op terug.

Goed, twee mensen die bij mij op bezoek kunnen komen. Daarnaast op bezoek gaan. Ook niet makkelijk voor me, maar haalbaar. Ik kan naar mijn ouders, een keer naar mijn zus of oom en tante. Ik kan weer een keer afspreken met Patricia. Mijn nichtje zou eigenlijk ook op bezoek komen tijdens haar verblijf in Nederland, maar ik vrees dat we daar toch iets anders op moeten bedenken. Als ik daar nu over nadenk schiet ik al snel door richting de 9. Dat is niet prettig. Niet voor mij, maar ook niet voor haar. Het is niet tof om bij iemand op bezoek te gaan die alleen maar met zichzelf bezig is en gewoon niet luistert naar wat jij te zeggen hebt. Misschien moeten we maar naar de film gaan! 🙂

Vandaag ga ik aan de slag met het maken van een overzicht van sociale situaties die ik de komende tijd kan gaan doen waarbij ik in de optimum arousal zone blijf. Situaties waarin ik gezonde spanning voel en me bewust blijf van mezelf zonder door te schieten in een (extreem) verhoogd zelfbewustzijn. Daarnaast wil ik me gaan oriënteren op de mogelijkheden voor arbeidstraining of re-integratie. Oh ja, en ik moet natuurlijk nog even naar de C&A. De boog kan immers niet altijd gespannen zijn. ♥

48 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Het is niet zo dat wij constant volk over de vloer krijgen, of zelf vaak ergens op bezoek gaan. Komt er gewoon niet (meer) van. Meer nog, vaak weet ik zelfs niet wat vertellen. Ik bén gewoon niet zo’n praatvaar, heb daarmee leren leven. Dat gevoel van het bestaan van een ‘arousal zone’ heb ik gelukkig niet, maar als ik me ergens neerzet denk ik wel al aan het moment dat ik mijn gat weer kan lichten :). Gewoon het gevoel van ‘wat heb ik hier te vertellen wat een ander interessant kan vinden?’.
    Ik lees op het eind een zinnetje dat me heel gelukkig maakt: je intentie om te te gaan oriënteren op re-integratie. Dit zal een proces zijn die tijd zal vergen, maar gewoon het idee dat je hierover nadenkt is werkelijk fantastisch!

    1. Marion schreef:

      Het is voor mij vooral belangrijk om nu regelmatig bezoek te krijgen of op bezoek te gaan om de angst te overwinnen. Niemand krijgt denk ik wekelijks meerdere malen bezoek. Het punt is dat ik met eens per twee weken niets bereik. Ik moet dit even tijdelijk doen om de angst kwijt te raken. Doe ik dat niet, dan ga ik steeds meer vermijden en zal ik op den duur ook niet meer naar de winkel gaan en echt een kluizenaar worden. Dat klinkt voor mij nu overigens heel aantrekkelijk, maar ik weet ook wel dat het dat niet is. De arbeidstraining of re-integratie is in eerste instantie gericht op het onder de mensen komen. Ik heb wellicht de indruk gewekt dat ik alweer over werk nadenk, maar dan moet ik je teleurstellen…

      1. Je stelt me zelden teleur. Laat alles maar komen als de tijd er rijp voor is!

  2. debby schreef:

    Zo goed en zo mooi dat je dit kan beschrijven, dat is toch ook al een hele stap. Ik weet zeker dat je er komt. Trouwens mensen moeten niet over je oordelen, jouw angst is jouw angst. Ik heb het al eerder volgens mij gezegd, maar ik hou niet van onverwachts bezoek, ik krijg daar ook wel rare ogen van hoor, maar dat boeit me niet, mijn huis mijn regels 🙂

  3. Saar schreef:

    Interessant gegeven wat je hier schrijft, want ik spreek wel eens van goede stress en slechte stress en dit is het eigenlijk helemaal… Gezonde spanning waar je wat van kan leren hoef je niet te vermijden, maar die slechte spanning waar je helemaal doordraait, dat is ook een beetje teveel van het goede. Ik ga hier ook eens over nadenken 🙂
    Veel plezier in de C&A

  4. Jenn schreef:

    Mooi geschreven, interessant om te lezen ook.

  5. dansenindestorm schreef:

    Ik denk dat het al heel goed is dat je bijv. rondom je nichtje kunt nadenken over ‘oplossingen’ en alternatieven. Dat de film een oplossing voor je is. Misschien nog steeds best wel heel spannend, maar wel doable! 🙂

    1. Marion schreef:

      Denken aan oplossingen is inderdaad al veel. Het roept meteen weer al die automatische (negatieve) gedachten op. Verrekte cirkel….

      1. dansenindestorm schreef:

        Verrekte cirkel die je kunt doorbreken!

  6. Mrs. Brubeck schreef:

    Wat jij voelt is helemaal niet zo abnormaal…
    Ik vind het ook vreselijk om te gaan met mensen die alleen maar kunnen praten en niet luisteren.. Daar is al wel eens een vriendschap op stuk gelopen… En dat je je veilig voelt bij iemand is een basisvoorwaarde om er een goed sociaal contact mee te hebben…
    Geloof in jezelf en je eigen aanvoelen 🙂

    1. Marion schreef:

      Wat ik voel is niet zo abnormaal, maar wel de mate waarin ik het voel. Het belemmert mij enorm. Ik kan niet meer naar mijn werk! Ik kan niet naar de bruiloft van een vriendin. Ik functioneer op dit moment niet in deze maatschappij en zonder medicatie was ik wellicht nu op een hele andere plek in het universum geweest. Ik vrees dat als iedereen zich zo zou voelen het vrij rustig zou zijn op deze aardbol.

      1. Mrs. Brubeck schreef:

        Als ik het zo lees, ben je wel op de goede weg om het aan te pakken,
        Blijven geloven in jezelf is zooooo belangrijk, je bent het toch waard 🙂

        1. Marion schreef:

          Ik blijf mijn best doen 🙂

          1. Mrs. Brubeck schreef:

            Dat is het belangrijkste 🙂

  7. kim schreef:

    Weer een mooi en interessant blogje! Nu is het denk ik inderdaad een kwestie van opbouwen.
    Gisteren ging ik fietsen (vind ik doodeng) en houd mezelf altijd voor dat als ik niet meer verder wil, ik gewoon weer terug mag gaan. Uiteindelijk belandde ik in het centrum van Amsterdam. Vlak voor het Leidseplein. Er was even een paniekmomentje (ik was verdwaald. Ja, ik mijn eigen stad, haha), maar ook daar kwam ik gelukkig snel overheen!

    1. Marion schreef:

      Goed dat je iedere keer toch die fiets pakt. Het is ook een kwestie van opbouwen, absoluut. Soms ben ik alleen zo bang dat het nog heel lang gaat duren. Het gaat zo langzaam!

  8. IngridMoorenBlogs schreef:

    ik weet hoe erg het is.Als ik naar de film ga neem ik altijd de stoel naast het gangpad…zus ernaast….dat gaat goed 😉

    1. Marion schreef:

      Dat gevoel is zo verrot. Ik ben ”blij” dat jij het begrijpt. Vandaag is het ook weer drama. Ik zou zo mezelf in de kliko werpen en aan de kant van de weg zetten. Blegh.

      1. IngridMoorenBlogs schreef:

        😦

  9. chucky1012 schreef:

    Wat interessant.
    Prachtig hoe jij dit alles beschreven hebt.
    Ga op je eigen gevoel af en doe hoe jij het wilt.

    Xoxo

  10. Isolde schreef:

    Alleen al dat je zo goed weet wanneer je in welke ‘zone’ zit, en dat je wil gaan nadenken over situaties die wél spannend maar ook haalbaar zijn, dat is al superknap! Petje af hoor!

    1. Marion schreef:

      Dank je wel. Dat had ik even nodig. X

  11. Ik vind het zo knap dat jij zelf zoveel inzicht hebt in de angst die je hebt en hoe je het moet aanpakken. Daarmee heb je echt al een hele stap gemaakt! Dank voor het delen weer. Ik vind het interessant om te lezen en fijn om me steeds beter te kunnen inleven in mensen met angst.

  12. Marielle schreef:

    Mooi artikel
    Goed zeg dat je hiermee aan de slag gaat!! is niet niks!!
    Heel veel succes erbij en..misschien zijn er mensen in je omgeving die je erbij kunnen helpen?
    Stap voor stap je bent echt op de goede weg, dit is zoveel inzicht wat je hier nu schrijft.

    m.b.t ouders en verwachtingen..herkenbaar…onverwacht bezoek…herkenbaar.. aandacht op jezelf wat niet prettig voelt, herkenbaar.dus ik lees graag met je mee!!

  13. Sammie schreef:

    Nou je pakt steeds meer dingen op, hebt het zelf steeds beter voor jezelf op een rijtje over het hoe en waarom, ik zeg: Goed bezig! Naar de bios gaan is een optie haha, ik vraag me soms af waarom je niet af en toe afspreekt op een plek waar jij jezelf heel goed vind, ik heb het idee dat dat vaak in de natuur is, het bos, een park. Of werkt dat dan ook niet om daar af te spreken en bij te kletsen? Ik heb er natuurlijk 0 verstand van maar dat schoot me ineens te binnen

    1. Marion schreef:

      Dat heb ik inderdaad een paar keer gedaan nu en dat is een stuk prettiger dan mij thuis. 🙂

  14. Myriam schreef:

    Dat schema heb ik in het begin van mijn therapie ook gekregen van mijn psycholoog. Gelukkig is voor mij de gulden middenweg redelijk vlot bereikbaar en schiet ik weinig door. Je bent goed aan het werken Marion, je komt er wel. En die C&A die moet je regelmatig bezoeken hé, je weet nooit wat voor prachtige koopjes er nu weer op jou liggen te wachten 🙂

    1. Marion schreef:

      Nou, dat geeft de burger moed. Ik schiet namelijk nog alle kanten. Bereid je dus maar voor 😉

      1. Myriam schreef:

        Ik sta klaar om je op te vangen hoor mocht je deze kant op schieten:)

  15. Ik voel gedeeltelijk met je mee. Niet dat ik er veel last van heb wanneer er visite komt, maar ik voel me ook niet altijd prettig wanneer ze er zijn. Een beetje het gevoel wat Thomas aangaf.
    Als je veel bezoek moet krijgen om beter te worden dan doe je toch gewoon een oproep hier op je blog. Je hebt genoeg volgers die je graag zouden willen helpen door bij je op visite te komen. En het is vakantie tijd dus mogelijkheden zat. 🙂

    1. Marion schreef:

      Alsjeblieft niet. Echt, ik krijg het er letterlijk warm van. Ik heb al wel een dat gepland overigens met een medeblogger die ik nog niet eerder zag, maar dat doen we wel buitenshuis. 🙂

  16. Anne schreef:

    Lijkt me inderdaad nog best tricky om in de goede zone te blijven. Iets wat een klein nuanceverschil lijkt, kan soms heel anders uitpakken. Volgens mij heb je een hele goede intuïtie, dus ik zou zeggen: vertrouw daar vooral op. Succes!

    1. Marion schreef:

      Ja, je moet eigenlijk van te voren je eigen reactie al inschatten. Dat lukt meestal wel redelijk, maar soms gaat het ook helemaal mis. Nou ja, daar leer ik dan weer van. Dank je wel, Anne.

  17. Toch neem ik niet terug wat ik reageerde op je blog. Nog steeds vind ik het knap dat je het bezoek binnen hebt gelaten, je had ook nee kunnen zeggen. 😉 Ik vraag me ook af of ‘stand overleven’ iets is waar je bewust voor kiest.

    En ook knap dat je jezelf reflecteerde en terug kunt zien waar het minder ging. Je zet goeie stappen en ook goed dat je dat je op zoek gaat naar een manier waarop je het wel aan kan gaan.

    Ik snap dat het lastig voor je is, maar je verwoord het wel helder. Succes, (blijf) vertrouw(en) op jezelf.

    1. En ja. Ik kom uit een ‘niet oordelen’ en ‘omarm je angst’ therapie. Vandaar dat ik nogal de neiging heb het positieve te benadrukken. 😉

    2. Marion schreef:

      Nee, ik kan daar niet voor kiezen voor die overlevingsstand. Het is als podiumvrees zal ik maar zeggen of een spinnenfobie. Die angst is er gewoon als je op dat podium staat en daar zul je geleidelijk aan, stap voor stap, in moeten groeien zodat de angst minder wordt. Ik ben ook nog steeds blij dat mijn neef langs geweest is. Aan de andere kant besef ik wel dat ik daardoor de dagen erna me minder goed voel. Voor het herstelproces is het minder goed, maar gevoelsmatig is het natuurlijk heel fijn dat het gelukt is. Ik ben me erg goed bewust van het hele proces en ik denk dat daarom die zelfreflectie ook steeds beter wordt. Ik blijf op mezelf vertrouwen. Zeker! Dank je wel voor je fijne reactie. Vandaag gaat het waardeloos en dan kan ik dit soort support erg goed gebruiken. X

  18. Sabine schreef:

    Interessante blog weer! En mooi om te lezen dat je van plan bent aan de slag te gaan met re-integratie 🙂

    1. Marion schreef:

      Ja, ik wil me echt graag weer meer onder de mensen begeven, dus ik hoop dat me dat op deze manier gaat lukken. Zou fijn zijn.

  19. beaunino schreef:

    Stapje voor stapje kom je er. Ik ben ook niet dol op onverwachts bezoek. Dit terzijde want is natuurlijk absoluut geen vergelijk. X

  20. Sanne schreef:

    goed dat je dit van je afschrijft en er even over nadenkt wat kan en wat niet kan. Onverwachts bezoek daar en tegen is helemaal niet leuk maar soms wel noodzakelijk. Doe het stap voor stap en je komt er wel.

  21. Estrella schreef:

    Goed omschreven, interessant om te lezen.

  22. Weet je wat zo fijn is aan therapie? Je leert alles bewust te benoemen en te labelen. Waar wel eens aan voorbij wordt gegaan is persoonlijke voorkeur. Ik houd ook niet van onverwacht bezoek. Verwacht ik niemand, blijft de deur gewoon dicht hoor. Hihi. Je komt er wel mop, geen zorgen en proberen het moment te pakken. Dikke kus!

  23. Els schreef:

    Interessant stuk! Wat mooi om te lezen wat nu de stappen zijn en wat het beste voor je is, waar jij je fijn bij voelt :-).

  24. Morgaine schreef:

    Ik heb dit keer even wat reacties gelezen en daarmee ook weer jouw antwoorden, stap voor stap, iemand kan wel zeggen dat je nu even tijdelijk veel visite zou moeten ontvangen of zelf op visite moet gaan, maar ik denk voor nu, dat die middenweg, om ergens buiten af te spreken een zeer goed plan is en blijft. Zodat jij je fijn voelt, want het sociale moet weer terug komen.

    Geloof het of niet, maar ik heb het afgelopen weekend, 3 nieuwe mensen in totaal achter elkaar ontmoet, zaterdag 2 tegelijk bij mij thuis, zondag ging ik op visite, en ik vind dat in feite net zo spannend, die gezonde stress… Het was ook achteraf even teveel en te kort achter elkaar, zeg ik nu, een halve week later. Maar ik zat maandag alweer bij mijn dochter thuis, en dinsdag zat mijn moeder bij mij.. kortom, 4 dagen achter elkaar heb ik mensen gezien, bij hen thuis of bij mij thuis, en ik ben moe! Ik ben blij, dat ik morgen weer gewoon op mijn werk zit een paar uurtjes, iets wat al meer vertrouwd is voor mij ondertussen en vrijdag? IS MIJN!

    Je bent op weg, stap voor stap, en ooit, als je wilt, ben je altijd welkom hier in Almere, buiten of bij mij thuis, op jouw tijd en intiatief, en al wordt dat nooit? ook goed. En al kom je wel en wil je na 5 minuten alweer weg? Ook goed… just know, there are people who really are there when you need them!

  25. Joyce schreef:

    Ergens he, zie ik hier in dit verhaal zo een andere marion als die ik 2x om mij heen gehad heb…… Dus ergens zit het wel in je om ‘gewoon’ sociale dingen te doen. Tenminste ik had niet het idee dat het je enorm veel moeite kostte…. Misschien is het besef dat het dus blijkbaar bij vlagen wel kan iets wat je kan gebruiken om jezelf verder te helpen. Ik hoop echt dat het je lukt wat je bent zo een ongelofelijk leuk gezelschap! Xxx

    1. Marion schreef:

      En oefening baart kunst. Helaas… X

  26. sofie schreef:

    Wat een mooie inzichten, Marion! Hier kom je echt verder mee 🙂 veel succes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.