Persoonlijk

De logica achter ergernissen


Getagd: , .

ergernis

Het is een bekend fenomeen: De dingen waar je je het meest aan irriteert bij anderen zijn vaak de dingen die je zelf ook doet. Eigenschappen van een ander waar je je kapot aan ergert zijn vaak kenmerkende eigenschappen van onszelf. Daar kijken we natuurlijk niet graag naar. We wijzen liever met ons vingertje in de richting van een ander. Toch is het goed om eens te kijken naar de irritaties die je in het dagelijks leven hebt. Ik doe het nu al een poosje en het heeft me enorm veel opgeleverd. Met name rust.

Vroeger irriteerde ik me aan alles. Ik zat vloekend en tierend in de auto, stond zuchtend in de rij bij de kassa en draaide met mijn ogen als die ene persoon voor de zoveelste keer over zichzelf begon. Totdat ik een artikel las waarin stond dat de dingen waar je je aan irriteert bij anderen vaak de dingen zijn die je zelf ook doet. Ik ben dit eens bij mezelf gaan bekijken en ik kan je één ding vertellen: Dat was niet tof! Het zuchten in de rij en het vloeken in de auto had ik snel afgeleerd. Dat heeft weinig met karaktereigenschappen van jezelf te maken. Dat heeft meer te maken met hoe je in je vel steekt op dat moment of hoe je in het leven staat. Heb je daadwerkelijk zo weinig tijd dat je moet gaan zuchten als je in de rij staat bij de kassa? Zijn die twee minuten extra echt al die ergernis waard? Waarom zit je zo te foeteren op die persoon in de auto voor je? Misschien is diegene wel onbekend hier en is hij of zij de weg aan het zoeken? Misschien is diegene wel op weg naar de dierenarts en rijdt hij of zij zo langzaam, omdat er op de bijrijdersstoel een doos met een doodziek konijntje staat? Take it easy!

Nee, wat ik echt lastig vond waren de dingen waar je je bij anderen aan irriteert en waarvan je moet bekennen dat je ze zelf ook doet. Mijn grootste ergernis bij anderen:

Je vertelt een verhaal en iemand reageert met: “Ooooh ja, dat heb ik ook. Laatst was ik …” Om vervolgens een heel verhaal over zichzelf te beginnen. Dat is echt mijn ergernis nummer één en het was dan ook niet tof om toe te geven dat ik hier zelf ook een handje van heb. Als ik bij mezelf naga waarom ik dit doe, dan kom ik erachter dat ik op die manier reageer omdat ik de ander eigenlijk wil zeggen: “Ik herken het. Ik begrijp je. Je bent niet alleen hierin.” Op het moment dat iemand nu op deze manier bij mij reageert probeer ik me dat dan ook voor te houden. Dat ze mij alleen maar het gevoel willen geven dat ze de situatie herkennen, mij begrijpen en juist met me meeleven. Aan de andere kant probeer ik nu in een gesprek meer te luisteren om de ander te begrijpen en er voor hem of haar te zijn, in plaats van alleen maar te luisteren om te reageren en vervolgens mijn verhaal te kunnen doen.

Je irriteren of ergeren is menselijk. Je ontkomt er niet aan. Sommige dingen waar je je aan ergert kun je niet veranderen. Je hebt geen invloed op de lengte van een rij bij de kassa. Je hebt geen invloed op het werktempo van een kassamedewerker. Het enige wat je kunt doen is van tevoren bedenken dat je boodschappen gaat doen en dat een logisch gevolg daarvan is dat je in de rij zult moeten staan. Er zijn echter ook ergernissen waar je wél wat aan kunt doen. Dat durven we alleen vaak niet, omdat er meestal anderen bij betrokken zijn en die willen we niet kwetsen of beledigen. Het is helaas het één of het ander. Je bespreekt je ergernis met de persoon in kwestie of je blijft je ergeren. The choice is yours.

De oorzaak van ergernissen lijkt herkenning te zijn. Het terugzien van je eigen minder leuke of negatieve karaktereigenschappen. Dingen waarvan je liever niet toegeeft dat je ze doet. Je ziet het allemaal terug bij anderen en herkent ze in de vorm van ergernis.

Dan volgt nu natuurlijk de hamvraag: Waar erger jij je aan bij anderen en herken je jezelf daarin? ♥

69 Comments

  • Herkenbaar, Marion! Vooral dat vloeken in de auto, hahaha. Je schrijft dat dat in jouw situatie weinig met jezelf te maken had; ik heb gemerkt dat dit bij mij anders is. Ik merk dat ik soms best wat gespannen ben achter het stuur. Bijvoorbeeld als het druk is en ik overal de focus op moet houden, en er ineens een andere bestuurder zijn auto voor mij de mijne knalt. Of als het slecht weer is en ik voel me opgejaagd door de rij auto’s achter me die me niet in halen, maar wel op mijn bumper rijden. Dan zit ik wel te mopperen over asociaal rijgedrag enzovoort, maar een laagje daaronder ben ik simpelweg gestresst en nog een laagje daaronder ben ik toch wat angstig. Als het allemaal maar goed gaat. En de kern is… ben ik veilig in mijn eigen handen? Kan ik omgaan met – in mijn ogen – idiote acties van anderen en natuurlijk de weersomstandigheden en conditie van de auto, waar ik geen controle over heb?
    Dank je wel voor dit sterke stukje! Altijd fijn om weer even getriggerd te worden op je eigen input in de wereld 🙂

  • Dat van dat heb ik ook zo herkenbaar en ik doe het om precies dezelfde rede als jij het doet ( en nu doe ik het weer, hahahaha).
    Verder ergernissen. Ik ben jaren alleen maar boos geweest op alles en iedereen. Dat ik gewoon niet kon begrijpen waarom mensen dingen op een bepaalde manier doen. Niet begrijp waarom mensen geen rekening houden met elkaar. Nu ben ik nog steeds snel geïrriteerd, maar ik begrijp wel waar het nu vandaan komt. Verdriet, angst of pijn. Dus inderdaad gewoon iets wat bij mijzelf ligt. Ook deed mijn vader dit altijd, zich overal aan ergeren, dus ik heb ook nog een mooi voorbeeld gehad, maar dat is geen excuus.

  • Toevallig ben ik hier ook al een tijdje mee bezig. Dat ohja heb ik ook…. Komt me heel bekend voor, maar die conclusie had ik al getrokken. Ik vind het ook heel irritant als ik een verhaal vertel en mijn moeder snapt er niks van en kan het niet volgen, daar word ik altijd heel boos van. Ik heb net zitten denken en misschien komt het van mijn faalangst dat als iemand iets vertelt en ik het niet kan volgen, ik boos op mezelf word.

    Oh en ik kan echt niet tegen geluiden tijdens het eten. Smakken, tanden tegen elkaar, slikken, een halve hik. Daar word ik echt heeeeel erg kriebelig van, maar ik weet niet zo goed waar dat van komt.

  • Wat een mooi stukje heb je geschreven! Ik herken hier veel van in. Irritaties zijn een goede leermeester. Ik merk heel vaak dat ik me irriteer aan mensen die eigenschappen hebben die ik eigenlijk ook zou willen hebben. Ik vind hele spontane mensen vaak vreselijk irritant op momenten dat ik me onzeker voel. Ik denk dan altijd veel te veel na over wat ik moet zeggen of wat ik moet doen, terwijl dat bij die spontane mensen allemaal vanzelf lijkt te gaan. Daar wordt ik dan jaloers op en dan ga ik me er aan ergeren.

  • Heel erg mooi artikel heb je weer geschreven. Herkenbaar en toch een beetje een eyeopener.
    (Nu ga ik dat ene doen wat jij irritant vindt omdat ik niet weet hoe anders?) Ik merk zelf heel veel dat ik vaak reageer met ‘oh ja dat maakte ik ook eens mee!’. Niet omdat ik graag het gesprek naar mezelf wil draaien, want ik heb maar weinig te vertellen en daarbij heb ik absoluut geen prater, haha. Het is voor mij een beetje de manier die ik mezelf heb aangeleerd. Wanneer iemand iets met mij deelt vind ik het moeilijk om te reageren (net als wanneer iemand niet iets deelt, maar simpelweg iets zegt). Ik denk dan eigenlijk altijd dat mensen denken dat ik me “inleef” oid, maar nu pas realiseer ik me echt dat dat helemaal niet zo is. Dat wordt een nieuwe manier vinden, denk ik…

    • Veel mensen luisteren om te reageren in plaats van te luisteren om het luisteren naar de anderen. Met een sociale fobie ben je helemaal de sjaak heb ik net geleerd in therapie. Als je je ervan bewust bent is het eigenlijk al voldoende. Het is eigenlijk als mediteren; zodra je gedachten afdwalen ga je weer terug naar je ademhaling. In een gesprek kan je hetzelfde doen: zodra je beseft dat je al aan een reactie aan het denken bent, ga je weer terug naar enkel het luisteren naar de ander. En dat is overigens heel erg moeilijk.

  • Ik heb dit vaker gehoord maar kan me er nog steeds niet helemaal in vinden. Mijn ergernissen zijn juist de dingen die ik zelf niet doe. Zo kan ik me er enorm aan irriteren als mensen op een drukke dag in de stad zo traag zijn als een slak terwijl ik van nature altijd best wel snel wandel. Op van die zenuwtrekjes, benen wiebelen, met vingers tikken enzo, maar dat doe ik zelf ook niet. Misschien is het niet in alle gevallen zo?

    • Het is zeker niet in alle gevallen zo. Wat ik begreep is dat je grootste ergernissen vaak een herkenning zijn van jezelf. Maar ergeren in het verkeer en zo, dat heeft denk ik eerder met omstandigheden te maken. Anderen lopen je in de weg of zoals jij, je wilt in je eigen tempo lopen. In dat geval is irritatie logisch, maar dan nog is het verspilde energie. Het trekt je humeur een beetje omlaag. Waarom zou je je ergeren aan iemand die met zijn benen wiebelt bijvoorbeeld? Of, zoals ik, je ergeren aan iemand die alleen maar selfies plaatst op instagram? Waarom erger ik me daaraan? Ik vraag me dat echt af. Waarom doen we dat?

  • Bij mij is het zo dat als ik de ergernissen in de auto vaak het gevolg zijn van een andere situatie. Bijvoorbeeld als er op het werk iets is gebeurd waarbij ik het gevoel heb dat ik over me heen heb laten lopen, dan ben ik dat gefrustreerd over en zit ik niet lekker in mijn vel. Wanneer op de terugweg naar huis een andere automobilist me afsnijd, dan ontplof ik en komt alle frustratie eruit. Dat heeft niets te maken met de automobilist, maar met die situatie op het werk. Als ik me erger in de auto heeft dat bijna altijd te maken met dat een andere weggebruiker ruimte inneemt ten koste van mezelf; een thema dat heel actueel is in mijn leven…

  • De jouwe is de mijne en ik merk dat ik nu gelijk me enigszins geremd voel te reageren. Wil je niet ergeren maar blijkbaar heb ik dat dus wel gedaan….. sorry daarvoor. Dacht idd dat je de herkenning fijn zou vinden.
    Tja en verder…. Ik had altijd heel erg veel moeite met mensen die afwachtend en onzeker overkomen. Tja laat dat nou precies mijn volledige karakter zijn. Sinds ik mij dat realiseer ben ik een eind rustiger geworden en stoort het me niet meer zo erg 🙂

    • Wacht wacht wacht, dan komt mijn artikel enigszins anders over, want ik bedoel dit eigenlijk vooral in 1 op 1 gesprekken. Face to face. In het bloggen is het denk ik veel vanzelfsprekender om zo te reageren, juist omdat de reden achter het bloggen de uitwisseling van gedachten is over bepaalde onderwerpen en die kan je kracht bijzetten door je eigen ervaringen daarin te vertellen. Dat is natuurlijk in gesprekken ook wel zo, maar gevoelsmatig is dat dan toch weer anders of zo.

      Thanks, Joyce. Je trekt mijn hele artikel omver 😀

      • 😉 heel graag gedaan haha. Maar idd in 1 op 1 gesprekken is dit een valkuil die enorm veel mensen hebben. Gewoon omdat luisteren rete lastig is, omdat je zo gefocust moet blijven op het verhaal van de ander zonder dat gedachten een loopje nemen. Grappig genoeg heb ik dat met chat / whatsapp ook totaal niet. Herken je dat?

        • Mijn chat en whatsapp gesprekken zijn over het algemeen vrij kort, dus daar heb ik het inderdaad ook niet in. Ik begin nu echt te twijfelen…. Misschien zijn het gewoon bepaalde mensen waar ik me aan irriteer! 😮

            • Ik schreef het net eigenlijk bij Nina: Wij zijn nogal inlevende types, empathisch. Lang niet iedereen kan zich echter zo goed inleveren in anderen, terwijl ik dat dan eigenlijk wel verwacht van de ander. Dat is ook iets waar ik veel mee aan het oefeningen: Geven zonder iets terug te verwachten. Dat is niet iets wat ons heel makkelijk afgaat. Lange tijd gaat het goed, maar er komt altijd dat moment…. Ik betrap mezelf er regelmatig op.

            • Ow ja dat is een hele herkenbare….. Het is zo vanzelfsprekend er voor anderen te zijn dat het soms zo pijnlijk is wanneer dat 1 richtingsverkeer blijkt te zijn. Maar idd wat je zegt, leren te steunen zonder verwachtingspatroon. Uitdagend maar niet onmogelijk denk ik 🙂

  • Ik kan me er wel in vinden. Maar toch zijn er ook dingen waar ik me aan erger, die ikzelf wel doe. Voor mijn gevoel. Ik ben altijd heel betrokken en geïnteresseerd, maar helaas is dat niet altijd wederzijds. Als ik niet lekker in mijn vel zit ben ik sneller geïrriteerd dan normaal.

    • Misschien verwacht je teveel van anderen dat ze even betrokken zijn bij jou als jij ben hen. Sommige mensen hebben simpelweg die gave niet. Zijn veel minder empathisch aangelegd dan jij en dat kan soms best moeilijk zijn om te ervaren.

      • Klopt. Daar heb je ook gelijk in. Dat weet ik ook. Maar omdat bepaalde dingen voor mij zo gewoon zijn vind ik het lastig dat dit niet voor iedereen geldt. Ook al weet ik theoretisch gezien wel dat iedereen anders is. Lastige 😉

          • Ja ik ook.. ik verwacht het eerder onbewust denk ik. Anders klinkt het op de een of andere manier zo negatief. Maar toch vind ik het lastig als iemand niet iets soortgelijks voor mij doet. Omdat het voor mij zo natuurlijk voelt. Verstand en gevoel liggen niet op een lijn wat dit betreft.

  • Yep, spiegelen blijft een apart iets. Alleen als je echt zwaar geïrriteerd bent, zal je dat niet meteen zien haha. Ook is het soms best lastig te weten hoe je dingen moet veranderen, want je hebt je zelf al jaren dingen aangeleerd. Maar ook ik zit midden in deze fase….
    Maar er zijn trouwens ook mensen die mij laten zien hoe ik echt nooit wil zijn. Heeft niets te maken met mijn eigen valkuilen, ze zijn gewoon niet leuk 😉

  • Irritatie kan ook komen door dat een ander doet wat jij doet en eigenlijk diep in je hart ook zou willen. Het proberen vertellen van je verhaal, op zich al een hele grote drempel en een ander neemt het van je over met dat heb ik ook…en vervolgens zijn verhaal. Niet zozeer de herkenning die de persoon naar je heeft maar voorla het gemak van de ander hoe hij zichzelf op de eerste plaats zet en mij totaal niet meer aan bod laat komen en al mijn energie opzuigt. De irritatie van he, ik was toch aan het vertellen en nu moet ik naar jouw luisteren en waarom kan ik dit niet voor mijzelf, over mijzelf vertellen en vooral het geloof in mijn eigen verhaal. De pijn in de grote teen van de ander lijkt dan groter als al mijn eigen sores bij elkaar maar vooral het geloof van de ander in zichzelf is wat mij dan irriteert, of is het jaloezie, dit wil ik ook kunnen maar niet op de manier zoals jij de aandacht naar je toetrekt. En het gevloek en getier in de auto of in de rij aan de kassa, ach is het niet gewoon soms ook ff heerlijk om al je frustratie ergens op bod te vieren, menseigen denk ik.

    • Oeh, nog een mooie onderliggende gedachte: Waarom kan ik dit niet? En de gedachte die bij mij nu heel sterk omhoog komt is: Waarom laat ik weer zo over me heenlopen?

      • Ja, je bent zo weer een half uur verder weet alle ins en outs over de ander. De ander heeft een fijn gevoel dat je weer geluisterd hebt en jij voelt je uitgeput en niet gezien en gehoord en wekt weer eens de indruk dat het allemaal wel meevalt met jou. Als je er op gaat letten zul je zien hoe vaak dit gebeurt en de vraag waarom mensen je energie kosten en de angst voor anderen wordt hier voor een heel stuk beantwoord. Ik kwam erachter dat, al is therapie heel zwaar, ik mij na een sessie niet zo negatief energieloos voelde als na een gewoon gesprek. Leegzuigen is misschien een beter woord.

  • Slik. Wat schijf ik? Slik! Nagel op de kop, deze vaststelling. Zeer ontnuchterend om op deze manier eens in de spiegel te kijken. Jouw ergernissen herken ik perfect en kan ze direct op mezelf projecteren.

  • Zo bam, dit hak er in zeg! Heel herkenbaar allemaal. Ik ga hier eens dieper overna denken. Bedankt voor dit inzicht! Het vloeken en tieren in de rij of in de auto kwam bij mij meer door de stress. Nu ik zelf daar relaxter in geworden ben (meestal ;-)) irriteer ik me juist aan de mensen die dat wel doen haha

  • Wat een fijn artikel Marion. Alleen voel ik mij nu echt stom want ik doe dus altijd waar jij je aan irriteert haha! Maar ik bedoel het echt altijd goed (echt waar) en de andere herkenning bieden of te laten zien dat ze er niet alleen voor staan. Verder ben ik wel iemand die altijd heel goed luistert en ook altijd ervoor zorgt dat de andere genoeg ruimte heeft om zijn verhaal te doen: ik vind het juist belangrijker dan iemand zijn hart kan luchten dan dat ik dat zelf kan (vandaar dat ik mezelf altijd en overal op de 2e plek zet haha, ook geen goede eigenschap btw). Verder irriteer ik mij eigenlijk vrij weinig aan eigenschappen van mensen. Ik irriteer mij wel aan grof en asociaal gedrag (voordringen, bioscoop hard praten). Omdat ik zelf netjes ben opgevoed ga ik er vanuit dat andere mensen dat ook zijn maar dat gaat dus niet altijd 😉 Gelukkig kan ik mijzelf er wel heel makkelijk van losmaken, want ik heb allang gemerkt dat het verspilde energie is en dat je aan sommige dingen (hoe jammer het ook is) niets kunt veranderen. X

    • Maar ik irriteer me eraan, omdat ik het zelf altijd doe en ik bedoel het ook echt heel erg goed, daarom is het ook helemaal niet logisch. Dit hele artikel klopt gewoon niet. Toen ik het schreef klonk het allemaal heel logisch, maar nu is de logica heel ver te zoeken hahahaahah!

  • Sommige dagen erger ik me echt aan alles, maar dat heeft dan inderdaad met mijn gemoedstoestand te maken. Ik erger me vaak aan mijn moeder. Ik lijk vast op haar! 🙂

  • Mijn grootste irritatie… Goh dat ben ikzelf geloof ik :p Dat ik weer teveel hooi op m’n vork heb genomen en door de bomen het bos niet meer zie.
    Maar mensen die slenteren in de stad vind ik ook irritant… En ja ja, ik heb geen geduld hè :p hihi.

  • Je geeft ons stof tot nadenken Marion.
    Alhoewel ik merk dat ik me steeds minder erger aan anderen. Het kost alleen maar onnodig veel energie en je schiet er weinig mee op, zeg ik tegen mezelf en dat helpt me wel. Misschien gaat dit samen met het feit dat ik op mijn leeftijd mezelf steeds beter accepteer 😉
    Een tante van mij zei vroeger altijd: Je moet de mensen nemen zoals ze zijn, niet zoals je ze wilt hebben!

  • Oké guilty wbt het verkeer maar dat is vaak als ik haast heb of niet lekker in mijn vel zit. Ik luister altijd teveel naar een ander en ben juist iemand die ontzettend veel interesse heeft soms ten koste van mijzelf en mijn gevoelens. Maar dat is de laatste jaren al wel minder geworden. Mijn irritaties oftewel allergieën zijn bij mij juist het tegenovergestelde van wat ik fijn vind. De kernkwadranten geven dat goed weer.

  • Ai, dat ‘over jezelf beginnen’ herken ik ook wel ja. Maar, doet uiteindelijk niet iedereen dat? Het is het gemakkelijkste om vanuit jezelf te praten natuurlijk.

  • Een doordenkertje Marion, wat knap van jou dat je dat ziet en er meteen iets aan probeer te veranderen bij jezelf. Ik erger me vrijwel aan dezelfde dingen als jij.

  • Wat een mooi artikel. Echt iets om over na te denken. Ik denk ook zeker dat het met sommige ergenissen is. Ik herken je voorbeeld dat je aanhaalt van een eigen ervaring delen. Toch denk ik ook dat je je kunt ergeren aan mensen die juist een tegenpol van je zijn. Ik hou bijvoorbeeld niet van opscheppers. Dat vind ik echt een ergenis als mensen dat doen. Ik wil dat nooit doen, al zal het soms juist beter voor me zijn om iets meer op te scheppen.

  • Herkenbaar en toch weer niet… Mensen zouden meer verdraagzaam moeten zijn op alle gebied… Maar als iemand 50 rijdt waar he 70 mag, dan wordt ik toch een beetje “krikkel” 🙂

  • Mooi stuk! Ik kan me ook behoorlijk ergeren aan van alles en nog wat, maar je hebt gelijk: als ik daar over na ga denken kom ik uit op dingen die ik zelf ook doe of het heeft puur te maken met de tijd in der maand, hormonen dus. Want soms erger ik me dus helemaal niet en soms heel veel. Eigenlijk is ons ergeren dus een soort spiegel die ons verteld wat we zelf doen en misschien iets zouden kunnen aanpassen. Heel interessant…

  • Niet altijd herken ik mij erin hoor. Laatst nog bij de bakker. Ik mijn mand vol met vier halfjes en een harde bol, zij, vrouw rond de 70 slecht een zakje krentenbollen. Ik: wilt u even snel voor? Zij: Graag. Om dan te vervolgen tegen de kassa dame: wilt u nog even twee croissants voor mij pakken?
    Ik zei dat ik dacht dat ze alleen even snel haar krentenbolletjes wilde afrekenen.
    O nou, als dat niet mag gaat u dan maar eerst hoor, zei ze toen beledigd. Waarop ik haar vertelde dat ik het gewoon niet zo netjes van haar vond om voor te gaan terwijl ze wist dat ze nog meer wilde bestellen.
    Het duurde natuurlijk ook uren voordat ze al haar centjes had uitgeteld. En weet je wat ze toen zei Marion?! Ze zei, ‘Wat is nou twintig minuten op een mensenleven?’
    Ik kon haar wel een miss Piggy mep verkopen.
    Ach jee…nou begin ik ook over mezelf.
    Maar je had erom gevraagd hè;-D

  • haha, een heel mooi stuk, en ik moet even lachen ook, omdat ik er ooit ook last van had, WOOPS, jouw ergernis 😉 En ik leerde het als ‘anderen zijn een spiegel van jezelf’, niet altijd, maar bij grote ergenissen vaak wel. en ja, dat bleek ook zo te zijn. Ik heb erom gelachen en heb mijzelf daarin proberen te verbeteren en dat gaat nu goed, ergernis is ook stress, welke we juist beter willen en kunnen laten.

    En toen draaide het zich om… Er was iemand die ik veel zag, toen een vriendin, zij vroeg dan aan mij, hoe bepaalde dingen waren gegaan, dan begon ik te vertellen, en zij nam het over, als dat nu gebeurt, laat ik het zo, en al hoor ik hetzelfde verhaal voor de 60ste keer aan, dan hou ik mijn mond. En ik luister opnieuw, zo ben ik dan weer.

    En gelukkig heb ik zelf iemand die mij laat praten en luistert, en zelfs als ik vragen stel, komt er zelden een antwoord, ‘elk antwoord ligt in jezelf mijn hart.’ Zegt hij al jaren tegen mij.

    Waar ik mij nu nog aan erger, zijn dingen die ik zelf niet doe, en dat is op de fietspaden, ik vloek niet verder, maar ga ze steevast voorbij waar ik kan en ga weer aan de juiste kant van het fietspad fietsen, ik steek mijn hand gewoon uit als ik af wil slaan, en dan lekker overdreven ook nog 😉 Je moet de gezichten eens zien, dat ik mijn hand uitsteek om aan te geven dat ik af wil slaan, volgens alle andere fietsers ben ik een alien geloof ik 😉

    X

  • Jaren terug heb ik daar bij mezelf eens naar gekeken. Ja, dat is niet leuk om te constateren, dat jij niet anders bent dan degene waar jij je aan irriteert. Tegenwoordig komt dat niet meer zoveel voor. Ook omdat ik me eigenlijk altijd voor houd dat ik de keuze heb, me ergeren of accepteren. In de rij blijven of eruit gaan. Immers, niemand verplicht me in die rij te blijven, dat wil ik zelf.

  • Ik vind dat je als mens de keuze hebt om je te ergeren of niet. Daar sluit dit artikel dus perfect op aan. Spiegelen doen we allemaal, alleen wenst niet iedereen daar mee geconfronteerd te worden…

  • Zo herkenbaar…
    Gisteren ergerde ik mij aan mijn buurman… wij kwamen terug van een heel zonnige vakantie… en blijkbaar was het weer in België ook goed… NOT!!! Ik kan mij ergeren aan mensen die je geen geluk of wat dan ook gunnen…
    Er zijn zovele dingen waar ik mij aan kan ergeren… wat eigenlijk niet nodig is achteraf gezien… daarom probeer ik dit minder en minder te doen… proberen hé 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s