Is het al morgen?

header

Het is al een aantal dagen onrustig in mijn lichaam. Veel onderhuidse pijn die aanvoelt alsof ik onder de blauwe plekken zit. Op een aantal plekken zijn de ontstekingen al zichtbaar en neemt de pijn ernstige vormen aan. Het is een zeer vervelende pijn waar ik maar niet aan kan wennen. Het maakt dat ik op deze dagen moeilijk kan zitten en lopen. Fietsen of sporten is al helemaal uitgesloten. Het beste is om zoveel mogelijk te liggen en te rusten. Het liefst sla ik deze dagen volledig over, maar dat kan natuurlijk niet. Benieuwd hoe ik dit soort dagen doorkom? Lees dan verder.

4:00 uur
Zoals gewoonlijk word ik rond deze tijd al wakker. Een geluk bij een ongeluk is dat als mijn lichaam zo hard tegen de ontstekingen moet vechten, ik ook heel erg moe ben. Waar ik anders vaak een uur wakker lig en er dan uiteindelijk maar uitga, slaap ik nu zonder moeite nog twee uur verder.

6:00 uur
Nu ben ik echt klaarwakker. Ik wil nog een half uurtje blijven liggen en dan ga ik douchen. In dat half uurtje bekijk ik even mijn mail en neus ik lekker rond op instagram. Daarna douchen en aankleden. Nou ja, aankleden…. Pyjamabroek aan, want alles moet zo los en wijd mogelijk zitten om zo min mogelijk pijn te hebben. Iedere vorm van aanraking doet zeer, zelfs het dragen van kleding.

7:00 uur
Eerst medicijnen innemen, dan koffiezetten en de kliko buiten zetten. Als ik terugkom is de koffie al goed drinkbaar. Het is geen weer om buiten te zitten, dus ik drink mijn koffie in de relaxfauteuil bij het raam. Normaliter ga ik blogjes lezen, maar door de pijn kan ik me daar niet op concentreren. Dat doe ik later vandaag misschien nog wel.

8:00 uur
Ik ga een artikel schrijven. Ik schrijf nooit in het voren, dus ik ga op zo’n moment bedenken waar ik over ga schrijven. Op dit moment ben ik dit artikel aan het schrijven en het is nu ook exact 8:00 uur. Eigenlijk ben ik nu een beetje aan het twijfelen over dit artikel, omdat ik bang ben dat het heel klagerig overkomt. Dat is niet mijn bedoeling. Ik wil alleen wel laten zien hoeveel invloed deze pechziekte, zoals mijn bedrijfsarts het noemt, op het dagelijks leven kan hebben.

9:00 uur
Tijd voor ontbijt. Jarenlang heb ik niet ontbeten. Ik denk dat ik gestopt ben met ontbijten ergens rond het begin van de middelbare school. Dat heb ik volgehouden tot ongeveer een half jaar geleden. Nu ben ik er ondertussen zo aan gewend dat ik niet meer zonder kan en op dit tijdstip heb ik dan ook echt trek. Ik ontbijt altijd met muesli, noten, fruit, sojayoghurt en een grote kop thee. Een flink ontbijt en daar kan ik de hele ochtend op teren. Na het ontbijt ga ik aan de slag op het eetstoornisforum.

10:00 uur
Mijn blogpost staat ondertussen al online en ik moet weer even rusten. Peter ligt nog op bed, dus ik ga op de bank liggen. Ondertussen speel ik een spelletje wordfeud, lees af en toe een blogje en kijk ik rond op instagram. Ik heb de Happinez nog niet uit, dus daar kan ik ook nog wat in lezen als ik wil. TV kijk ik eigenlijk nooit. Nou ja, zeg maar gerust nooit.

12:00 uur
Tijd om te lunchen. Negen van de tien keer kom ik er nu achter dat er alleen crackers in huis zijn. Als ik heel erg veel pijn heb dan eet ik die wel, maar het vult voor geen meter. Als het even kan loop ik naar de winkel. Er zit hier een winkelcentrumpje op de hoek. Ik denk dat het echt maar één minuut lopen is. In dat winkelcentrumpje zit de Jumbo, een postkantoortje, drogist, groenteboer, bakker, kapper, kaasboer en snackbar. Hoeveel mazzel kan je hebben? Ik koop lekker verse broodjes bij de Jumbo, neem voor het avondeten pannenkoeken mee en wandel weer rustig terug.

13:00 uur
Lunch was superlekker. Ik maakte er nog sla bij met olijven en witte kaas. Vanavond eet ik pannenkoeken en dus geen groenten. Op deze manier heb ik toch mijn dagelijkse portie binnen. Peter is ondertussen ook in het land der levenden aangekomen, maar nog niet echt aanspreekbaar.

14:00 uur
Om 15:00 uur heb ik therapie. Dat betekent dat ik om 14:30 uur moet vertrekken. Het is iets minder dan een half uurtje rijden. Ik kan de auto redelijk in de buurt parkeren, ongeveer twee minuten lopen van het gebouw. Dan een uur zitten tijdens therapie en nog weer een half uur terugrijden. Ik pak dit half uurtje om nog even op bed te liggen. Daarna een degelijke broek of rok aantrekken en ready tot go.

16:30 uur
Ik ben weer thuis van therapie. Nog voordat ik Peter gedag zeg loop ik door naar boven. Als eerste gaan die kleren uit! Meteen! Zucht, wat een opluchting! Pyjama weer aan en naar beneden. Ik ben bekaf. Therapie is een uur keihard werken met je hersenen. Ik vergelijk het altijd met een topsporter die een uur voluit gaat op een training. Je bent daarna echt helemaal op. Leeg. Klaar. Met alles. Ik neem een Radler, ga op de bank liggen en praat de therapie door met Peter. Daarna moet ik echt even bijkomen en ga ik een half uurtje mediteren op de slaapkamer.

18:00 uur
Tijd om te eten. Na therapie eet ik eigenlijk altijd pannenkoeken. Makkelijk, snel en ik vind dat ik dat wel verdiend heb na zo’n zware dag. Na het eten ga ik direct liggen. Ik doe mijn haar in een knot, verwijder mijn make up, neem soms nog een maskertje, boek mee, telefoon mee en liggen maar. Eindelijk! Het mooiste moment van de dag!

20:00 uur
Ik ben nu al heel erg moe. Ik speel een spelletje wordfeud, lees de laatste dingen op het eetstoornisforum en als het nodig is reageer ik nog even, kijk op instagram als het lukt, maar daarna is het toch echt gedaan met deze dag.

21:00 uur
Dit tijdstip zie ik zelden op de klok. Ik lig al lekker in dromenland. Blij dat deze vermoeiende dag achter de rug is en hopend dat het morgen weer ietsje beter zal zijn. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Persoonlijk

35 Reacties

FIJNE DAG MARION. WAT IS HET TOCH EEN ROT PECHZIEKTE!!
EN WAT LIEF VAN JE OUDERS DAT ZE JE REKENING BETALEN, HEEL LIEF!

Komt mij totaal niet klagerig over, maar juist als een hele heldere beschrijving van hoe een dag voor jou eruit ziet als je erg last hebt. Knap, verhelderend en juist mooi dat je ook de lichtpuntjes nog kan zien, als wat fijn dat het winkelcentrum dichtbij zit. Kan ik nog een hoop van leren en heb er bewondering voor!

Zeuren en klagen is het zeker niet, je geeft ons gewoon een inkijk in je dag net zoals met je plogs! Wat ontzettend balen dat de ontstekingen weer toenemen! Ik hoop van harte dat het snel weer minder wordt! X

Goed dat je dit schrijft!!
Zoals je zelf vaak al zegt er is helaas zo veel onbegrip over bepaalde ziektes en nu schets je een beeld erbij!
Heftig voor je en knap dat je toch zo doorgaat elke keer!

Sterkte!

Ai meis…ik hoop ook dat het lichamelijk snel beter word! Dat je een pyjamabroek aan moet zegt al genoeg. Jij klaagt niet hoor! Heerlijk zo’n winkelcentrum om de hoek. All you need inderdaad. Ben blij als wij gaan verhuizen buiten de stad en zoiets ook krijgen… In het echte centrum vind ik het vaak veel te druk.

Echt een nare ziekte die zo je leven bepaald .Helaas zijn er meer van die ziektes waar bij andere mensen niet goed kunnen invoelen hoeveel invloed ze hebben op iemands leven.

Ik heb veel respect voor de open manier waarop je schrijft over jezelf. Goed dat je het doet want zo kunnen mensen zich beter inleven en begrip krijgen.
Hoe het is om niet in een gezond lichaam te zitten weet ik maar al te goed. Op de tijd dat jij wakker wordt heb ik meestal nog geen oog dicht gedaan.

Marion toch 😦 Het is heel sterk van je dat je dit zo gedetailleerd deelt met ons, weet dat we het allemaal appreciëren en met je meeleven! Goed dat je toch even de deur uit ging en pannenkoeken maken heel veel goed 🙂

Ik vind dat je absoluut niet klaagt!
Je maakt echt het beste van je dag meid. En je zorgt goed voor jezelf.
Succes met therapie straks!

Op mij komt dit ook helemaal niet als klagen over. Het benadrukt maar weer hoe sterk jij wel niet bent!
Therapie is zwaar hè. Ik was ook altijd helemaal kapot erna. Kapot, maar voldaan.

Ik ben blij dat je dit artikel wel hebt gepubliceerd hoor, aangezien je helemaal niet zeurderig overkomt, maar juist eerlijk en hoe de waarheid daadwerkelijk is. Ik vind het soms goed om dat te realiseren dat het leven niet alleen uit bloemetjes en bijtjes bestaat ❤ Je doet het in ieder geval hartstikke goede lieverd. X

Ik zou een dag als deze met net even andere tijdstippen bijna helemaal kunnen copy/pasten om te vertellen hoe een dag met pijn verloopt, op een andere wijze dan bij jou, maar zo herkenbaar!

En zelfs na een weekend feesten, slechts 1 dag, heb ik gisteren bijna de hele dag geslapen…. en heb ik mijn dag omgekeerd, hopelijk trek ik vandaag normaal door tot een normale bedtijd, morgen eindelijk voor mij weer fysiotherapie, na 3 weken missen.

Dikke knuffel! ❤

Ik vind het absoluut niet klagerig of zeurderig. Het helpt mensen zoals ik, die doorgaans “fluitend” door het leven gaan (alleen nu even niet), te beseffen dat er mensen zijn voor wie eenvoudigweg de dag doorkomen soms (of vaak) een hele opgave is. Ik reageer niet zo vaak op je artikelen, maar lees ze wel vaak. Ik geniet van je blabla-blogs (zo noem ik ze maar even, hihihi!), en van je mooie foto’s op Instagram, maar ik waardeer dit soort artikelen ook heel erg. Jij hebt me in het jaar (of half jaar?) dat ik je volg, geleerd om met een andere blik te kijken. En specifiek in deze periode leer jij me om niet op te geven, ik houd me vast aan mensen zoals jij, die het veel zwaarder hebben dan ik nu, maar toch blijven vechten en blijven lachen. Bedankt voor alles wat je op je blog deelt Marion!

Ik vind het niet ‘leuk’ om te lezen maar ik kan de goede benaming even niet vinden, te moe, haha. Fijn dat je ook, net als ik, zo dichtbij een supermarkt e.d. hebt zitten. Hier zit ook het postkantoor aan de ene kant van de straat, even oversteken en ik sta bij de groenteboer en recht tegenover m’n huis zit een supermarkt, wel even naar de voorkant lopen, maar ach, alsnog lijkt het soms wel een half uur lopen maar dat zal er wel bij horen, veel beter ga je het denk ik niet treffen. 🙂 Ik hoop dat het snel een beetje beter gaat!

Je zeurt helemaal niet hoor 🙂 Het is juist goed als mensen een beeld krijgen van een dag uit jouw leven met die ziekte. Ik hoop voor je dat er ooit een dag komt dat het wat meer onder controle is.

Poehhh…respect hoor! Die pijn lijkt me echt vreselijk, knap van je dat je er zo mee om gaat. Waarschijnlijk lig je nu dus ook al op bed, weltrusten! 🙂

Goed dat je een kijkje geeft hoe zo’n dag er dan uitziet. Ik hoop dat je niet teveel van dit soort dagen hebt. En als ze er dan toch zijn, dat je kunt genieten van bijvoorbeeld die paar uurtjes ’s avonds op bed met een boek en telefoon.

Vervelend dat sommige mensen zo zijn getroffen door een ziekte, dat ze niet meer ‘goed’ functioneren. Als ik kon, had ik met een (tover)stafje gezwiept, en je weer beter gemaakt! Ik hoop dat het ondertussen alweer beter gaat. Knuffel!

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: