Persoonlijk, Psychische Shit

Achtergrond


Getagd: , , , , , , .

Socialefobie

Het is twee weken geleden dat ik schreef over mijn behandeling. De één na laatste sessie was er één waarbij we de situaties doornamen waarin ik had geoefend met exposure, concentratie en automatische gedachten. Afgelopen week kwam er echter iets aan het licht waarvan ik eigenlijk al wist dat het een grote rol zou spelen. Zoals de meeste van jullie weten ben ik in mijn kindertijd behandeld met groeiremmers. Omdat dit waarschijnlijk veel met mijn problemen te maken heeft wil daar in dit artikel dieper op ingaan.

Ik werd geboren met een lengte van 56 cm. Dat is tegenwoordig niet meer zo uitzonderlijk, maar in mijn tijd was dat een flinke lengte. Niet alleen was ik lang bij mijn geboorte, ik groeide vervolgens ook in een veel hoger tempo dan andere kinderen. Als er niets aan gedaan zou worden zou ik ruim boven de twee meter worden. Dit zou niet alleen voor psychische en sociale problemen zorgen, maar ook voor lichamelijke ongemakken. Mijn ouders kozen ervoor om mij te laten behandelen met groeiremmers. Dankzij die behandeling heb ik nu een prachtige lengte van 1.86 meter. Ik ben mijn ouders, ondanks dat het mij nu een heleboel problemen oplevert, ontzettend dankbaar dat zij voor deze behandeling gekozen hebben. Hadden zij dat niet gedaan, dan waren mijn problemen nu vele malen groter geweest.

Vanaf het moment dat ik naar het consultatiebureau ging was ik al een buitenbeentje. Mijn lengte en gewicht vielen nooit binnen de normen. Er was sprake van een abnormale lengtegroei. Dat had ik zelf in het begin natuurlijk niet door, maar vanaf het moment dat ik naar de kleuterschool ging begon me wat op te vallen. De stoeltjes waren veel te klein voor mij. Ik paste met mijn benen niet onder de tafeltjes. Ik was te groot voor het klimrek; te lang om op de kop te hangen, te groot om er tussendoor te kruipen. Later kwam het probleem van kleding en schoenen. Broeken waren vaak te kort en meisjesschoenen waren er op een gegeven moment simpelweg niet meer in mijn maat. Zelfs damesschoenen kon ik op een gegeven moment niet meer aan, omdat die in mijn tijd niet verder gingen dan maat 41.

Vanaf mijn zesde begon de behandeling met groeiremmers. Eens in de zoveel maanden hoefde ik een dag niet naar school en ging ik met mijn moeder naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Daar werd ik gemeten en gewogen, soms werden er foto’s gemaakt van mijn hand, kreeg ik allerlei onderzoeken en altijd was er een gesprek met de kinderarts. De groeicurve werd ingevuld en daar was altijd zwart op wit het bewijs dat ik niet normaal was. ”Dit zou je lengte moeten zijn en dat is jouw lengte.” Ze wees op een lijn die ver boven een andere lijn uitstak. Om nog even kracht bij te zetten hoe uitzonderlijk het was kreeg ik op mijn zevende te horen dat ik op dat moment het langste meisje van mijn leeftijd in heel Europa was. Oh ja, en ik had ook een beetje last van overgewicht.

Dát was het moment waar de ommekeer plaatsvond. Ik weet niet meer precies hoe oud ik was op dat moment, maar ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Ik ben te lang. Ik ben te dik. Ik ben abnormaal. Ik begon me te schamen voor mezelf. Vooral voor mijn lichaam. Ik begon me vreselijk schuldig te voelen tegenover mijn ouders. Hoe kon ik het goedmaken? Aan mijn lengte kon ik niets veranderen, maar aan mijn gewicht wel. Ik kon er in ieder geval voor zorgen dat ik in de gewichtscurve weer binnen de lijntjes zou komen. Tijdens het volgende bezoek aan het ziekenhuis was ik ruim 6 kilo kwijt. Ik werd de hemel ingeprezen door mijn kinderarts.

Dan was er nog het probleem van mijn gebit. Mijn kaak was veel te smal waardoor mijn kiezen in het midden naar binnen gedrukt werden en mijn voortanden naar voren. Om dit probleem te verminderen werd in ieder kwadrant één kies verwijderd. Dit zou voor extra ruimte moeten zorgen. Helaas was dit niet voldoende en volgden er vele tripjes naar de orthodontist. Ik kreeg een beugel. Niet een gewone beugel. Nee, eentje met alles erop en eraan; een buitenboordbeugel mét kapje op het hoofd.

Meisje van 10. Lengte 1.86 meter. Schoenmaat 42. Buitenboordbeugel. Als enige in de klas ongesteld. Weet je dat ik me wel eens afvraag hoe ik dat in godsnaam overleefd heb?

Nu zijn er twee dingen die voor mijn gevoel een hele grote rol gespeeld hebben in de ontwikkeling van de problemen die ik nu heb. Ten eerste natuurlijk het anders zijn qua uiterlijk, maar er is nog iets. Ik heb een volledig stuk emotionele ontwikkeling gemist. Ik ben in één klap volwassen geworden. Ik heb geen tijd gehad om een solide basis op te bouwen. Ik heb geen stevig grondvest waarop ik mijzelf staande kan houden. Als ik nu ga lezen over de behandeling die ik vroeger heb gehad, zie ik dat overal flink wordt gehamerd op psychische ondersteuning van het kind én het gezin. Wij hebben naar mijn idee nooit een gesprek gehad over eventuele psychische gevolgen van de behandeling. Hierdoor is nooit duidelijk geworden hoezeer schaamte en schuldgevoelens een rol speelden en nog stééds een rol spelen.

Daarnaast kwam er nog iets aan het licht, namelijk de houding van anderen ten opzichte van mij als kind. Het feit dat ik lichamelijk volwassen was heeft er zeer waarschijnlijk voor gezorgd dat mensen in mijn omgeving mij ook als volwassene zijn gaan behandelen. Niet alleen kon ik daardoor nooit echt kind zijn, ik voelde mij hierdoor ook genoodzaakt om mij als volwassene te gaan gedragen.

Omdat het artikel al behoorlijk aan de lange kant is ga ik hier een volgende keer verder op in. ♥

38 Comments

  • Wow wat heftig en wat heeft dat een impact gehad op je! Als je continu vergeleken wordt met anderen (jij bent zo lang/zwaar/whatever en zo lang/zwaar/whatever hoor je te zijn..), dan is het best wel logisch dat je jezelf ook continu met anderen gaat vergelijken. 😦

  • Heel heftig. Wat moet dat verschrikkelijk zwaar voor je geweest zijn. Eigenlijk ook heel fout van zo’n arts, dat ze daar niet even bij nadenken. Je vertelt een kind dat ze een ‘abnormaal’ lichaam heeft, eigenlijk. Waarom komt niet in zo’n arts op dat zoiets enorm veel impact kan hebben?
    Knap dat je hierover schrijft. ❤

    • In die tijd was men daar helemaal niet zo mee bezig. Dit was ruim 30 jaar geleden, hè! Daar lag de focus op de feiten. In mijn tijd ging niemand naar een psycholoog. Tegenwoordig zou daar heel anders mee omgegaan worden.

  • Heel heftig, wat moet dat zwaar zijn geweest. Ik weet nog dat ik die leeftijd had ook 10 jaar, al vrij groot 1.78 was en ook een buitenboordbeugel had, al is het voor mij nooit zo zwaar geweest en hoefde ik die buitenboordbeugel bijna alleen maar savonds op. Maar kan begrijpen hoe je je gevoeld moet hebben.

  • Jeetje, ik dacht dat ik een wandelende medische misser was, maar bij jou hebben ze ook heel wat steken laten vallen. Ik hoor je telkens zeggen dat vroeger dingen anders waren, dat er meer naar feiten werd gekeken. Heb je door dat je het handelen van jouw artsen aan het goedpraten bent? Want al was de medische wereld dertig jaar geleden heel anders dan nu, tegen een klein kind zeggen dat het een abnormaal lichaam heeft, heeft ook heel veel gevolgen. Dat is ook een feit.

    Natuurlijk is het gebeurd en kun je er niks aan veranderen, maar je hoeft hun handelen niet goed te praten. Je moet je nu richten op het probleem, want dat probleem is er nou eenmaal. Het afzwakken heeft geen zin.

    Ik hoop dat mijn reactie niet al te bot was, maar ik weet niet zo goed hoe ik het anders uit kan leggen. Enne, ik kan me wel een beetje voorstellen hoe je je voelt hoor, ik was altijd de mini van de klas.

    • Nee, je reactie is niet bot. Ik zie alleen niet zo goed waar ik het goed probeer te praten. Ik wijs in mijn artikel juist naar het ontbreken van die begeleiding en dat de manier waarop aanleiding was tot schaamte, schuldgevoel, afvallen en eetstoornis. Ik benoem in de reactie wel dat dat in die tijd simpelweg niet gebeurde, maar niet met de intentie het goed te praten. Het was er gewoon niet. Feit. Zo voelt het in ieder geval voor mij.

  • Lieve deugd Marion, dit heb ik verslonden, en ik vraag mezelf ook af hoe je dit hebt kunnen doorstaan? Meestal is het al voldoende dat je een bril draagt om er voor te zorgen dat je anders behandeld wordt, maar dit moet de hel geweest zijn,en dan nog zonder enige psychische ondersteuning; Chapeau voor de weg die je hebt afgelegd en voor de manier waarop je over dit alles schrijft. xxxx

  • Lieve Marion, je schrijft dat jouw jeugd voor schaamte en schuldgevoel heeft gezorgd (en dat is heel begrijpelijk). Ik hoop dat je kunt zien dat je jeugd en alles wat je in je jeugd hebt moeten meemaken ook de basis is voor de krachtige en dappere vrouw die je nu bent. 💜

  • Wow marion, wat moet dit heftig zijn geweest. Knap dat je erover kan schrijven. Mooi ❤ Ik heb dit allemaal niet geweten en ook niet echt verwacht. Lijkt me niet niks om als kind niet gewoon kind te kunnen zijn en je constant 'anders' te moeten voelen. Knuf

  • Wat heftig om dit mee te hebben gemaakt, en om dit je achteraf allemaal te moeten realiseren. En je hebt helemaal gelijk: vroeger was er totaal geen aandacht voor de psychische kant, voor het innerlijke van het kind. Ik zal zelf toen ik 11 was voor het eerst bij de diëtist, dat ging er ook niet fijn aan toe.
    Ik zie het ook aan mijn oudste broer, hij is nu bijna 50. In zijn kindertijd was hij een onruststoker, een probleemgeval. Hij wilde niet naar school, mijn moeder moest om de haverklap op gesprek komen. Later kwam hij in aanraking met de politie en de enige opleiding die hij af heeft gemaakt is de LTS.
    Mijn zoon lijkt sprekend op hem, heeft (te) veel energie en gedragsproblemen. We zijn bij een psycholoog geweest, mijn zoon blijkt hoogbegaafd en krijgt nu andere en meer lessen en heeft gelukkig een positieve meester. Zijn gedrag is totaal veranderd. Het was verveling en negatieve aandacht. Vorig jaar vroeg ik aan mijn broer (die nu een eigen huis heeft, een prachtig gezin, een geweldige baan, enzovoort, alles self made) of hij misschien ook hoogbegaafd zou kunnen zijn. Toen zei hij: ‘Ik wil daar niet over nadenken, want dan ga ik denken over de dingen die mis zijn gelopen.’ Dat vond ik zo pijnlijk om te horen.
    Sorry voor mijn lange reactie, maar jouw stuk roept heel veel emoties op over hoe vroeger met kinderen werd omgegaan.

  • Lieve Marion, wat heftig dat er nooit iemand op is gezet om jou en je gezin te begeleiden hoe hiermee om te gaan! Vroeger werd daar idd minder op in gegaan vergeleken met nu. En wat een nare kinderarts. Tegen een kind zeggen dat ze te dik is dat slaat echt alles! Snap dat je daardoor je jeugd heel anders hebt ervaren. Ik hoop van harte dat de therapie je nu goed gaat ondersteunen en helpen! Take care! X

    • Ik vraag me nu trouwens af of het de kinderarts was of de verpleegkundige die dat zei. Geheugen is niet bepaald betrouwbaar. Die woorden vergeet ik echter nooit nee. Niet bepaald tactvol. Thanks.

  • Ik heb niet het idee dat je probeert iets goed te praten .Het was inderdaad in die tijd niet anders. Ik ben 54 en werkte 30 jaar geleden als verpleegkundige in het ziekenhuis. De opleiding was puur theoretisch. Dit gold ook voor de artsen.
    Je moest als patient gewoon geluk hebben om een arts te treffen met inlevend vermogen. Aan de andere kant werd je als werkende in de zorg ook gewoon voor de leeuwen gegooid, ons werd ook niet gevraagd wat het met je deed, al die ellende, en hoe je daar het beste mee om kon gaan.
    Je moet deze dingen inderdaad in dat tijdsbeeld plaatsen. 30 jaar eerder bv was het hele medicijn er niet geweest..

  • Wat mij opvalt: je voelt je niet krachtig, maar van buiten zie je er wel krachtig uit (lengte, volwassen). Ik kan me voorstellen dat dit nogal een hiaat is die zowel jij als anderen merken/hebben gemerkt. Heb je ook geprobeerd om je op te stellen als je uiterlijk vroeger? Groter maken dan dat je bent en dan niet letterlijk bedoel ik. Een soort compensatie. Net als minder eten om je gewicht in bedwang te houden. Ook overcompensatie.
    Mag jij van jezelf wel accepteren dat je kwetsbaar bent en gevoelig? Veel mensen geven aan als reactie op jouw blogsite dat je zo sterk bent. Heb je het gevoel dat je je daar dan ook naar moet gedragen? Want lieve Marion ik vind dat je kwetsbaar mag zijn in al haar facetten. Dat je dit mag omarmen. Je bent geen reus. Je bent een lieve kleine meid die er mag zijn.

    Het is echt vreselijk als je door wat voor soort omstandigheden ook te vroeg volwassen bent geworden. Ik weet hoe dat is. Het is tijd om dat lieve kleine meisje nu eindelijk de ruimte geven.

    Lost of love!

    • Dat bedoelde ik op het einde met dat mensen mij zagen als een volwassene en mij ook als zodanig behandelde. Vervolgens kreeg ik het idee dat ik me ook maar zo moest gaan gedragen, als in sterk zijn, niet huilen en doorgaan. Dit kon ik natuurlijk niet, want ik was nog een kind en daardoor begon ik mij langzaam aan ook terug te trekken.
      Ik weet dat ik gevoelig ben, hooggevoelig misschien wel en ik heb dit altijd als een kwaliteit en nooit als last ervaren. Ik zie het kwetsbaar opstellen ook juist als een kracht. Dat is wellicht het eerste wat ik heb gedaan waardoor mijn zelfvertrouwen wat is gegroeid. Dat laatste stuk wat je schrijft zal aan gewerkt moeten worden in therapie. Dat is iets waar ik nog niet aan toe ben op dit moment. Thanks, Angelique. ♥

  • Heftig zeg, om het zo te lezen. Zoals je zelf ook al zegt was alles ‘in jouw tijd’ (dat klinkt wel heel oud, maar je snapt wat ik bedoel) nog wat anders, met maten, met begeleiding. Ik zo zou voor je wensen dat dat toen anders was, maar daar schiet je nu niets meer mee op.

    In elk geval heel veel respect voor hoe jij met dingen bent omgegaan (klinkt dat gek omdat je sociale fobie en andere problemen er voor een deel uit voort komen? Ik meen het toch echt we). Je kreeg een hoop naar je hoofd, van onnozele (sorry) armen en kinderen vergelijken inderdaad vaak ook veel – als iemand anders is, dan weet je het direct…

  • Dat is ook ontzettend heftig als je zoiets meemaakt, wederom lijken onze verhalen op elkaar met kleine verschillen dat ik dus juist te klein bleef, nee geen behandeling voor gehad om meer te groeien, ik was wel groot ondanks dat ik als gewone 6 ponder ben geboren werd ik als baby al hollands welvaren, lees te zwaar, en mijn moeder heeft gelukkig zelf het idee gekregen om verschillende opmerkingen de kop in te drukken wat mijn lichaam betreft… Dus die pscyhische kant is voor lange tijd voor mij uit mijn leven gebleven, tot ik tiener werd… toen draaide dat pas echt om…

    Ik was trouwens 9 jaar toen ik voor het eerst mijn menstruatie kreeg, dus zelfs DAT… heftig, heel heftig!

    X

  • Lezen, lezen en opeens merk ik dat ik mijn adem inhoud. Even uitblazen maar. Wat een heftig en ook bijzonder verhaal zeg. Ongelooflijk hoe er in die tijd (hopelijk is dat nu niet meer zo) door de artsen werd omgegaan met dit soort situaties. Je werkt zo hard aan jezelf, aan alles. En je helpt er nog anderen mee ook. En je hebt zo een mooie gave: je kunt geweldig schrijven én daarmee ook nog anderen helpen..

  • Ik kan me ergens wel in jouw situatie verplaatsen Marion. Het was anders en toch gelijk. Een buitenbeentje zijn, niet alleen volgens de volwassenen maar ook volgens je klasgenootjes. Jij vergelijkt jezelf eerst niet maar zij wel en oh, wat kan dat mis gaan.
    Hoe heb je het overleeft? Gewoon, dat heb je gedaan en het wijst erop hoe sterk je als persoon wel bent. En nog straffer, je gebruikt die sterkte nu om te genezen, jezelf te leren kennen en een prachtige toekomst uit te bouwen, met jezelf.
    Je bent niet alleen, je bent geen buitenbeentje. Je bent gewoon je unieke zelf en dat is gewoon bijzonder 🙂

  • Wat goed dat je hierover schrijft Marion! Heel herkenbaar voor mij, al is het probleem precies andersom. Ik werd veel te vroeg geboren, was amper 30 cm lang en woog 830 gram (na de geboorte viel ik nog 100 gram af). Ik ben geboren in een academisch ziekenhuis omdat alleen daar de benodigde apparatuur is. Toen ik iets gegroeid was ben ik overgebracht naar een ander academisch ziekenhuis en later naar het ziekenhuis hier dichtbij. Dat was dus al een tijdje na de geboorte en zelfs toen was ik de kleinste baby die daar ooit heeft gelegen. Mijn moeder heeft ze een jurkje gegeven dat ik droeg, dat heeft nog op de afdeling gehangen tot het ziekenhuis gesloopt werd een aantal jaren geleden.
    Een verschil is wel dat ik niet behandeld ben. Volgens mijn moeder gebeurde dat toen nog niet. Dat klopt denk ik niet, te kleine kinderen krijgen al heel lang extra groeihormoon, maar mijn ouders waren daar blijkbaar niet van op de hoogte. Ik herken het anders zijn en de zoektocht naar kleding (nog steeds moeilijk, helemaal nu ik zo ben afgevallen). Ik heb nou eenmaal niet het figuur van een meisje van 11, wel de lengte. Jij werd door je lengte waarschijnlijk vaak overschat, ik werd vaak onderschat. Een voorbeeld: mijn klasgenootjes in de kleuterklas wilden mij altijd optillen en dragen, want zo’n klein meisje kon niet (ver) lopen. Dat ik qua intelligentie tegen het hoogbegaafde aan zit helpt daarbij niet. Het heeft me een enorme bewijsdwang gegeven. En natuurlijk probeerde ik net zo te zijn als de anderen, vooral niet op te vallen, geen last te bezorgen. Nog steeds vind ik het vervelend als ik in de supermarkt niet bij de producten op het bovenste schap kan. Op een goede dag vraag ik gewoon of iemand het voor me wil pakken, maar op slechte dag koop ik het dan niet. Het drukt een stempel op je leven. Mensen snappen vaak niet wat er moeilijk aan is. Ik begrijp jou heel goed. Als kind was het onwijs moeilijk en lastig zal het in meer of mindere mate altijd blijven.

    • Goh Anne, wat een verhaal. Jeetje, ja, het omgekeerde. Ik begrijp jou dan ook precies. Gek genoeg voelt het een beetje als een opluchting… nee, dat is niet het goed woord…. Dat het dus ook andersom kan of zo. Dat het echt te maken heeft met de omstandigheden en het anders zijn en dat het niet aan mij ligt. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen en of je begrijpt wat ik bedoel. Dat met die schappen in de winkel kan ik me in jouw geval ook goed voorstellen. Voor mij is het omgekeerde het geval: mensen vragen heel vaak aan mij of ik wat voor ze wil pakken en dat zorgt ervoor dat ik me weer wat beter voel over mijn lengte omdat ik er anderen mee kan helpen. Je zegt het trouwens heel erg raak: jij werd onderschat en ik werd overschat. Het heeft beide een enorm effect op ons gehad. Dank je wel voor het delen, Anne. Ik voel me enorm gesteund daardoor. Dank je wel. X ♥

  • Wat heftig allemaal Marion!
    Ik ben er helemaal stil van en ook van wat ik in de reacties lees.
    Dit maakt veel in me los en ik weet even niet hoe ik moet reageren.
    Ik vind jou een kanjer dat je dit onderwerp zo goed onder woorden weet te brengen!

  • Verschrikkelijk moet dat voor je geweest zijn.
    Jij bent zo sterk en had zoveel doorstaan.
    Je verwoord het goed.
    Ik had zo rond mijn 7e jaar een beugel.
    Heb er velen gehad.
    Later nog toen ik een jaar of 20 was ook.
    Jij sleept je er goed doorheen.

    Xoxo

  • Lieve Marion
    Dank je wel voor het delen van je verhaal
    Dit moet enorm heftig geweest zijn en nog zijn!! WAt een impact zal dit hebben! Kinderen zijn zo kwetsbaar en opmerkingen komen zo hard binnen en…voor jou was dunner dan ook beter?? Gezien de woorden van de arts?
    Het jezelf “minder maken” letterlijk en figuurlijk??

    Dan de verwachtingen dat is zo moeilijk, dat mensen je ouder schatten maar dus ook emotioneel, je hebt dus nooit echt kind mogen zijn ……wat een eenzaamheid!!

    Dapper dat je dit schrijft ik lees/leef met je mee!!!

    Lieve groetjes

  • Jeetje, dat had ik nou niet verwacht, dat je 1.86 bent. Ik weet niet waarom, maar dacht dat je meer van mijn lengte was (1.63). Ha! Had ik dat even mooi fout! Lijkt me wel verschrikkelijk om als kind zo ‘buiten de boot’ te vallen. Ik vind het dan ook niet gek dat je problemen bent gaan krijgen over je lichaam, je hebt van kinds af aan al het besef gehad dat je anders was dan andere, en laat dat nou net zijn wat een kind niey wil.. 😦

  • Jeetje. Eigenlijk zo vreemd als je dan hoort hoe een medicus met jouw situatie omging. Of eigenlijk gingen ze er juist niet mee om. Als kind kan dit zo’n grote impact hebben. In mijn opinie is het helaas nog niet echt beter geworden hoor wat artsen betreft. Ik ben lange tijd ook een stuk langer geweest dan leeftijdsgenootjes, maar aan het einde van de middelbare school trok dat een beetje bij. Ik ben er wel op onderzocht, omdat mijn moeder zich zorgen maakte. Vroeger haatte ik schoenen kopen, omdat maat 41 zo’n gedoe was, ik moest er altijd speciaal naar vragen in de winkel en voelde me dan heel klein. Dat heeft allemaal totaal geen positieve bijdrage aan je zelfbeeld. Bij mijn kleine nichtje herken ik ook dat zij veel langer is dan leeftijdsgenootjes en daardoor waarschijnlijk wordt overschat. Ik heb laatst nog tegen mijn zus gezegd dat wij daar als volwassenen echt mee uit moeten kijken. Wij verwachten iets van haar waar ze helemaal nog niet aan kan voldoen. Bedankt voor het delen.

  • Wat heftig.. Dat er zo benadrukt werd dat het allemaal niet normaal is is natuurlijk heel vervelend en ook helemaal niet vreemd dat je je daardoor op gegeven moment ook anders ging voelen 😦

  • Het moet aan de ene kant een ‘goed’ gevoel geven dat de medische wereld wel wat bijgeleerd heeft sinds jij een klein kind was waardoor jongens en meisjes die dit nu overkomt wel de nodige begeleiding krijgen maar meid… wat een k&^&%^%t-jeugd heeft jou dit alles opgeleverd. Op zoveel punten afwijken van de ‘norm’, ga er maar aan staan..

    Ik vind je een dapper ding dat je dit met ons deelt.

  • Wauw…. even stil hier…. Jij hebt letterlijk steeds de bevestiging gehad dat je abnormaal was…. Ik weet gewoon niet wat ik kan zeggen… *geeft marion een troostende knuffel* xxx

  • Heftig hoor. Misschien is niet alles van toen goed te praten nu, maar ik kan me niet voorstellen dat iemand dat bewust gedaan heeft. Jou die gevoelens aanpraten.
    Tegenwoordig is dat anders, je wordt overal op gewezen. Onze kleine peuter praat bijvoorbeeld best goed voor haar leeftijd, dus waarschuwen ze meteen dat mensen misschien teveel verwachtingen van haar krijgen, dat ze die niet waar kan maken. Ze hebben er dus wel van geleerd, van deze situaties.
    Niet dat jij daar iets aan hebt, maar hopelijk kom je hier wel overheen en krijg je een reëel zelfbeeld, met therapie en praten en misschien ook medicijnen (als nodig). Je bent niet abnormaal. Hooguit niet normaal, maar wat is wel normaal? Gemiddeld? Is dat normaal?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s