Dysthyme stoornis rears its ugly head

kerkhof

Soms gaat het best lang goed. Zitten er wel periodes bij dat het minder gaat, maar die zijn goed te overbruggen als ik me blijf focussen op het positieve. Zo heel af en toe bereiken we weer het dal van de dysthyme stoornis. Het dal waarvan ik altijd weer vergeet hoe fucking donker het daar is.

Je zou toch denken dat je er zo ondertussen aan gewend bent. Of in ieder geval, dat het je niet meer verbaast als je in die put flikkert. Helaas, het is iedere keer weer alsof je van achteren keihard getackeld wordt. Je ziet het nooit, maar dan ook nooit aankomen. Langzaam dringt het tot me door. De nachten worden korter. Ik begin wat met mijn eten te rommelen. Mijn humor is ver te zoeken. Ik wil enkel nog alleen zijn. Het kwartje valt pas als ik door het grote, zwarte hek het kerkhof oploop.

Dysthyme stoornis rears its ugly head.

Klinkt misschien een beetje luguber, maar ik weet dat er meer mensen zijn die dat doen: rust vinden op het kerkhof. Nee, dat is niet mijn zwartgallige humor. Er zijn echt veel mensen die gaan wandelen op een kerkhof, omdat het daar zo lekker rustig en stil is. In het begin voelde ik me nog een beetje een weirdo. Nu heb ik er lak aan. Dat is dan wel weer het voordeel van depressief zijn. Het boeit je allemaal geen ene flikker meer. Kan ik ook eindelijk eens lak hebben aan anderen.

Gisteravond betrapte ik mezelf ergens op. Ik probeerde op slinkse wijze even terug te grijpen naar restrictie. Ik ging moeilijk doen over eten. Problemen zoeken om niks. In verband met aanhoudende pijn in mijn buik had ik het advies gekregen om niet drie standaard maaltijden op een dag te nemen, maar zes kleine eetmomenten op een dag. Ik dacht meteen: “Beter eerst minder eten, maar nog geen extra eetmomenten toevoegen. Dat maakt de overgang een stuk makkelijker.” Gelul. Die beredenering slaat als een tang op een varken. Gelukkig ken ik mezelf langer dan vandaag.

Drie weken geen therapie. Geen zus die de boel kan relativeren. Onrust in het lichaam. Wat doe je dan? Dan maak je een afspraak voor een ontspanningsmassage van 90 minuten. Dát doen wij dan. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Persoonlijk

50 Reacties

Je weet al dat ik één van die weirdo’s ben die mij graag eens afzondert op een kerkhof. Is niks luguber aan (vind ik), het is er niet alleen zeer rustig, maar het helpt relativeren over heel veel. Dan wandel ik altijd eens langs de zerken, en lees de leeftijd af van de mensen die er rusten. Ik nader een leeftijd waarop nogal wat mensen al onder de zoden liggen. Wat zit ik me dan druk te maken over een pietluttigheid als het leven morgen kan voorbij zijn? Om die rust te beklemtonen is het niet voor niks dat op een kerkhof vaak nogal wat bomen staan. Ik kan intens genieten van een paar vogels die daar zitten te fladderen en te fluiten. ‘Griezelig’? Niet echt, behalve die éne keer dat een afgestorvene op mijn rug kwam tikken om te vragen hoe laat het was. Had ik hem niet zien afkomen… We hebben toen nog een praatje geslagen en toen moest ik er weer vandoor. Ik hielp nog zijn zerk wat opheffen zodat hij kon verder rusten.
Ik wens je wat rust toe in je hersenpan. Je bent hard weg naar herstel, maar af en toe spookt er zo’n smeerlapje op die op je rug komt tikken om te laten weten dat hij/zij er nog is. Leid dat smeerlapje naar zijn zerk, leg hem/haar er weer onder en train hem/haar om te blijven liggen.
Succes, Marion…

Oh dat doe ik ook weleens hoor, als kind deed ik dat al, maar dan bij mijn opa en oma op het dorp, het trok mij altijd aan, en nog wel, maar dan oude kerkhoven of in oudere steden en dorpen, hier is het nog zo jong, maar goed… het kerkhof bij de Katholieke Kerk op Halfweg fietste ik altijd heen, al die beelden, foto’s, teksten, ik wist amper wat het allemaal was zelfs, er lagen dode mensen en toch kon ik er voor mijn gevoel uren rondwandelen en zitten ook…

en nu, ligt mijn stiefvader hier in Haven en heel af en toe ga ik er nog weleens heen, maar dat wordt ook al minder, zat er van de week nog aan te denken, even kijken, hoe het erbij ligt, denk leeg… omdat niemand er meer komt…

Heerlijk die massage, doe mij er ook maar eentje 😉 Geniet ervan als je nog niet bent geweest en anders hoop ik dat je al genoten hebt!

X

Wauw meid, wat heb jij dit weer mooi verwoord en zo herkenbaar voor mij. Vreselijk dat gevoel dat je weer zo diep getrokken wordt naar het donkerste en de demonen weer vrolijk om je heen dansen. Als ik vlakbij had gewoond had ik je een knuffel gegeven, niet dat jij daar blij van wordt, maar toch. En wauw wat goed een massage, trots op jou

De foto bovenaan je stuk intrigeert me. Zo tussen de woeste bloemen. Ben benieuwd naar het verhaal hierachter.
Wat raar zo’n dysthyme stoornis. Ik zie het helemaal voor me dat je fluitend rondloopt en ineens grijpt het je. Heel naar.
Geniet van je massage. Goede zet! Hopelijk heb je mister D dan zo schaakmat.

Geniet van je massage! Heerlijk lijkt me dat! Hier zitten mijn nekspieren chronisch vast…(gegroeid)
And yes herkenbaar hoe je het dal beschrijft…ik vergeet ook altijd hoe donker het dal is… En dan bedenk ik me op het dieptepunt ” hoe dan ook het komt goed”
sterkte mop! Vind je een bikkel!

Dat kerkhof klinkt soms heel aantrekkelijk, maar bij ons loopt er altijd zoveel volk op een kerkhof dat het er niet eens meer rustig is! Gelukkig hebben we hier genoeg velden en natuurgebieden waar ik me nog wel kan afzonderen…

Hopelijk doet de massage deugd. Sterkte.

Liefs

Ik vind het cool dat je niet moeilijk doet en gewoon op het kerkhof gaat wandelen. I applaud that!

Hopelijk heb je 90 minuten ontspanning!

Op het kerkhof wandelen doe ik ook weleens, heerlijk rustig. Sterkte meis en een dikke knuffel! Geniet van de massage, dat zal vast heerlijk ontspannend zijn voor je. X

Ugh, sucks man. Geniet van je massage en ik heb nog wel een kerkhoftip voor je: Père Lachaise in Parijs. Echt, het mooiste kerkhof dat ik ooit heb gezien. Er liggen hier en daar beroemde mensen, dus daar is het “druk” (voor een kerkhof) maar hele stukken zijn compleet uitgestorven, met prachtig vervallen graven… Echt genieten.

Ik vond ook rust op een begraafplaats….totdat ik kanker kreeg.Nu kom ik er liever niet meer…maar ja,je kent mijn verhaal,soms moet je.

Goed dat je die ontspanningsmassage hebt geboekt, ik hoop dat het – in elk geval je lichaam – even wat ontspanning geeft. Ik vind het echt heel erg knap hoe je nu aan kunt voelen dat de eetstoornis weer probeert langs te komen. Weg weg weg ermee!
Liefs

Ontzettend goed dat je de koe meteen bij de horens pakt en voor jezelf zorgt! Hele dikke knuffel want twee vangnetten weg is heel wat. Blijf alert op signalen lieve Marion! Dikke knuffel! P.s. leuke nieuwe foto!!

Het lijkt me verschrikkelijk om je zo somber te voelen. Ik vind het superknap van je dat je dan besluit om iets goeds en liefs voor jezelf te doen, terwijl dat misschien tegen al je gevoel ingaat. Sterkte!

Mooi beschreven en verwoord hoe je hiermee omgaat. Ik zit me meteen in te denken hoe het zal zijn om over een kerkhof rond te wandelen. Om één of andere reden denk ik ook meteen dat het in de nacht is ofzo. Als ik de nacht even naar overdag omschakel, met een zonnetje erbij, kan ik het wel begrijpen eigenlijk. Een massage zou ik ook wel eens willen, nog nooit gehad namelijk 🙂

Sterkte lieve Marion
Heftig weer. Ik vind het helemaal niet gek, fijn juist dat de begraafplaats je rust geeft.
Prachtige foto.

Heb je de massage al gehad vandaag of is het later deze week. Geniet ervan!

Marion, je bent al zo krachtig als je zo’n stemming er kunt laten zijn en ondertussen ook nog goed voor jezelf zorgt. Dat jouw gevoelens er nu mogen zijn, je er ruimte aan geeft en jezelf daarin serieus neemt is volgens mij de belangrijkste stap om te helen. In plaats van door te gaan en je aan te passen. Benader jij de extreme somberheid als een signaal dat er iets is wat aandacht nodig heeft of gehoord wil worden in jou? Ben benieuwd hoe jij dit ervaart. Ik heb zelf altijd zo’n hekel aan de etiketjes die op je geplakt worden, maar dat is puur persoonlijk. Ik zou nog hele A4tjes vol kunnen typen, maar ik houd het kort;-). Wens voor jou dat de donkere wolken binnenkort weer plaats maken voor een zonnetje.

Groetjes,
Alice

Nee, als ik eerlijk ben heb ik niet het idee dat er een bepaalde reden is waardoor ik zo somber ben. Het enige wat zou kunnen is dat ik weer teveel gedaan heb vorige week en dat de spanning me teveel is geworden, maar ook dat weet ik niet zeker. Ik heb het afgelopen jaar hele schema’s bijgehouden over de sombere periodes, maar er zit geen enkele logica in. Wel voel ik dat ik gewoon even wat meer aandacht aan mezelf moet besteden in de zin van meer de natuur in, meer rust zoeken en zoals vandaag een uitgebreide massage. Ik merk dat als ik mezelf meer gun, beter voor mezelf zorg, dat mijn eigenwaarde stijgt en daarmee ook mijn somberheid afneemt. X

‘De begraafplaats’ klinkt al stukken beter dan ‘het kerkhof’. In ieder geval, naar mijn mening. Bij mij maakt een begraafplaats juist nog meer lost, als er nog iets vast zat dan. Het is voor mij een plaats van stress, verlatenheid en verdriet. Gevoelens waarmee ik moeilijk om kan gaan. Mooi om dan te lezen dat er ook mensen zijn die er wel tot rust komen. Sterkte, blijf knokken! Xoxo

Ik vind begraafplaatsen ook vaak rustgevend.
(behalve als ik er moet zijn voor een begrafenis).
Heel erg naar dat je soms toch die diepe dalen weer mee moet maken.
Dat moet erg heftig en zwaar zijn.
Je slaat je er ontzettend goed doorheen.
En zelfs al zou je voor je eigen gevoel een dagje falen door bv. te weinig te eten, je krabbelt er steeds weer bovenop. Dus het is geen falen, maar groeien.

X

Mooi statement. In plaats van mee te gaan in je eerste neiging en jezelf feitelijk gezien alleen maar slechter te maken, juist t tegengestelde doen en goed voor jezelf zorgen en jezelf de rust en ontspanning proberen te geven die je nodig hebt. Gaaf! Ik hoop ook dat t je helpt. Dat gun ik je. Sterkte voor nu.

Ook mensen zonder angststoornissen of hebben ook zo van die hatelijke dagen, ik noem ze al lachend hormonale stoornissen, ze horen erbij en dan goed voor jezelf zorgen is dan belangrijk dat heb je hier me weer even mooi duidelijk gemaakt :-), thanks!

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: