Persoonlijke Update: Wat kan ik nog?

Persoonlijkeupdate1000

Sinds anderhalve week gaat het wat minder met me. Het woord slecht komt zelfs af en toe om de hoek kijken. Heel even maar. Het gaat slecht. Om vervolgens meteen te denken: Het kan altijd erger. Kijk maar naar een jaar geleden. Verder heb ik vandaag een afspraak bij de bedrijfsarts. Tijd voor een update.

Twee weken terug had ik vanwege vakantie voor de laatste keer therapie. De dag erna ging ik op bezoek bij mijn ouders en de daarop volgende dag ging ik naar de film. Diezelfde avond kreeg ik een paniekaanval en dat was het begin van deze sombere periode. Ik kon nog maar met moeite mijn bed uitkomen en de lach op mijn gezicht was in geen velden of wegen meer te bekennen. Dat is die verrekte leegte van de dysthymie. Dingen waar je normaal gesproken blij van wordt raken je ineens niet meer. Ik begin me meer en meer te beseffen dat die dysthymie waarschijnlijk een blijvertje is. Niet blijvend in de zin van dagelijks, maar het is wel iets wat altijd terug zal blijven komen. Als ik nu terugkijk op mijn leven realiseer ik me dat het er altijd geweest is. Als kind, als puber, als jong volwassene. Gelukkig heeft het nu een naam en kan ik er met behulp van therapie mee leren omgaan.

Het besef dat dit waarschijnlijk blijvend is heeft me aan het denken gezet. Om 12:00 uur heb ik een afspraak bij de bedrijfsarts en ik wil met hem bespreken of ik aangemeld kan worden bij Stichting Heppiedepeppie (zo heet die stichting natuurlijk niet echt, hè!). Zij helpen bij dagbesteding, in stand houden of opbouwen van arbeidsritme en het ontwikkelen van sociale vaardigheden. Ik wil niet wachten tot ik twee jaar in de ziektewet gezeten heb om vervolgens mijn lot in handen van een UWV-medewerker te leggen. Ik wil zelf kijken wat ik nog kan. Voor hetzelfde geld kom ik erachter dat ik prima 36 uur kan werken, mits dit in een andere werkomgeving is. Misschien kom ik er wel achter dat ik nog maar twee uur per dag kan werken of helemaal niet meer. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik het wil weten vóórdat ik gekeurd ga worden. Ik heb lang bij het UWV gewerkt en ik weet hoe het er daar aan toegaat. Begrijp me niet verkeerd, ik heb begrip voor de cliënten van het UWV die tot op het bot gefrustreerd raken door de soms bizarre beslissingen die daar genomen worden. Ik heb echter ook begrip voor de soms onmogelijke taak die de medewerker van het UWV moet uitvoeren op basis van een vaak incompleet dossier en enkele gesprekken in combinatie met een soms meer dan kromme wetgeving.

Als ik in april twee jaar ziek ben en een keuring moet ondergaan, dan wil ik niet de dupe worden van een systeem dat in mijn ogen niet werkt. Of ik dat kan voorkomen weet ik niet, maar ik ga er in ieder geval alles aan doen om voor die tijd voor mijzelf helder te hebben wat ik wel en niet kan. Wat de verzekeringsarts of het UWV daar vervolgens mee doen, dat zien we dan wel weer. Als ik het voor mezelf maar duidelijk heb. Dat is voor mij nu het allerbelangrijkste. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Persoonlijk

60 Reacties

Heel slim van je. Zoals je weet zit ik wel middenin dat proces terwijl ik zelf weet dat ik bepaalde dingen niet kan maar ik weet niet goed wat wel! Het Uwv heeft inderdaad op basis van wat ze denken te weten wel geconcludeerd wat ik kan… Heel lastig allemaal!
Dus super dat je dat pad ingaat en op zoek gaat…

Daar ben ik dus ook bang voor: dat straks die keuring komt en dat ik voor mezelf niet duidelijk heb wat ik wel en niet kan. Hopelijk gaat dit me meer inzicht geven, maar lastig zal het blijven. Jij weet er helaas alles van.

wat super vervelend dat het wat minder met je gaat lieve meid, maar wauw wat goed dat je zo’n goed inzicht hebt, en jezelf blijft verwennen met bloemen en massages. Die stichting heb ik nog nooit van gehoord, wat een goed initiatief, ik ga een kaars voor je branden en hopen dat je bedrijfsarts je laat aanmelden. Dikke kus voor jou

Goede stap en moedig! Zet hem op vandaag. Ik werk zelf voor het gemeentelijk Werk bedrijf en werk veel samen met het UWV, dus kan erover mee praten. Ben benieuwd wat er uitkomt.

Ps. Ook nog complimenten over je wandeling! Jammer van het zwemmen, maar ondanks je dysthymie zulke stapjes/stappen zetten vereist heel veel moed! Erg knap en wat ben je toch een mooi persoon!!

Succes bij de BA. Je komt goed beslagen ten ijs.
Ik weet niet of het de bedoeling is dat je de naam niet noemt van de stichting, want je kunt het heel gemakkelijk op internet vinden.

Ik noem inderdaad de naam expres niet omdat mensen dan sneller gaan googelen. Daarnaast is nog niet zeker waar ik naartoe ga. Er zijn drie opties, maar deze omschrijving past ze allemaal.

Veel sterkte bij de bedrijfsarts en misschien dat als deze stress van je af valt je ook een tikkie minder somber bent. Sterk van je dat je actie onderneemt voor de toekomst en niet gaat zitten afwachten. Niet gemakkelijk als je alles op een rijtje zet, genoeg om somber van te worden. Mag ik vragen wat voor medicatie je slikt voor je dysthymie, mij is namelijk verteld dat hier geen pilletjes voor bestaan, alleen psychotherapie zou op den duur gaan werken.

Ik slik paroxetine, maar dat is inderdaad niet zozeer voor de dysthymie, daar heb je gelijk in. Ik slik die vooral om mijn angsten en paniek te verminderen. Ga meteen mijn tekst even aanpassen, want nu wek ik inderdaad de indruk dat ik medicatie slik voor mijn dysthymie. Alert van jou! Thanks 😉

Hey Marion, wat jammer dat het wat minder met je gaat. Het klinkt misschien vreemd, maar je mag altijd met me praten. Het kan soms eens goed doen om met een vreemde te praten. Dat even terzijde. Ik wil je ook al succes wensen bij de bedrijfsarts, hopelijk zal hij goed naar je luisteren.

Wat vervelend zeg dat t wat minder goed met je gaat meis, ik hoop dan ook echt dat jij een manier gaat vinden om hier mee om te gaan. Wat ik wel ontzettend knap vind is dat je het heft in eigen handen neemt en je zelf je kansen en mogelijkheden gaat bekijken: echt heel trots lieve dame. X

Wat naar dat het minder gaat.. Ik hoop dat de psych snel terug is en dat zij je wellicht wat kan helpen. Heel veel succes bij de bedrijfsarts! Ik hoop dat hij je inderdaad laat aanmelding bij de stichting.
Liefs

Hey Marion,

Ik zit nu iets meer dan een jaar op ziekte. Sinds maart ben ik begonnen met ca. 2 halve dagen per week vrijwilligerswerk wat heel heilzaam is. Nu ben ik in bespreking om mijn vrijwilligerswerk uit te breiden met een tijdelijke werkje van 3 halve dagen in de week. Voor mij een goeie test om te zien hoe ver het met me staat qua energie. M.a.w. door te doen, leer je.

Heb voor mezelf ook al uitgemaakt dat vooral mijn hooggevoeligheid veel aandacht behoeft (als ik uiteindelijk weer naar een betalend werk overschakel.) Te veel stress en prikkels hoeven niet meer voor mij, dan loopt het zo weer mis. Word ik bovendien angstig van.

Ook ik zie mezelf eventueel ooit weer een goed gevulde dagtaak hebben, maar het zal op mijn eigen tempo moeten zijn in een rustige omgeving. Heb ook het woordje ziek uit mijn woordenboek verwijderd, het belemmert mij alleen maar in mijn herstel. Ik merk ook dat de dysthymie ondanks zijn chronische aard ook meer en meer op de achtergrond verdwijnt. Het is nog aanwezig, maar is nog slechts een stille getuige. Dat komt deels doordat ik met meer bezig ben. Meer contacten heb. Zo ben ik ook zinnens om in september te starten met de opleiding gezondheidstherapeut. Iets dat me enorm interesseert. Nog iets dat zal bijdragen tot een mentale boost. Zo heeft iedereen zijn stukjes die een volledige puzzel maken hé…
Goeie moed op je verdere tocht!

Wat rot dat het nu minder gaat met je. Ik volg op dit moment het Ciran-traject als therapie en ik moet zeggen dat ik er echt wel iets aan heb. Ze zitten door heel Nederland en het traject duurt in totaal 18 weken waarbij je enkele dagdelen per week therapie hebt, begeleid door fysiotherapeuten en psychologen. Nog 2 weekjes en dan ben ik klaar. Ik hoop dat je ook je plekje kunt vinden waar jij je prettig voelt. xxx

Heel slim om dat te gaan doen als ik het zo lees! Je neemt zelf het heft in handen ook al voel je je nu slecht, heel knap! Hoop dat je de sombere dagen binnenkort weer achter je kan laten.

Oh dat UWV, jaaaaaaaa die ken ik maar al te goed, ik was ooit dus afgekeurd voor werk, 80 tot 100% om dan die ene nieuwe wet ingevoerd te krijgen begin jaren 2000 ergens, je werd gekeurd, 1 gesprek en de stempel kwam er bij mij op dat ik wel weer normaal aan de slag zou kunnen, ik was niet ziek. Waar ik dus voor een second opnion nog bezig was in het AMC en net foto’s had laten maken, onderzoeken nog bezig waren, men wist nog helemaal niets! Maar goed… ik snap jou, en ik blijf de mens zien en meer nog, die kromme wetten waarmee gewerkt moet worden.

Dan heb je meteen een idee waarom ik nu zit zoals ik nu zit…. En wat was ik boos toen. 😉

Succes met jouw zoeken naar… Goed van jou dat je het lekker zelf in handen gaat nemen.

X

Wat vervelend dat het nu weer slechter met je gaat. Hopelijk kan de bedrijfsarts wat voor je betekenen. Ik hoop dat het gauw weer beter met je gaat want dat gun ik je zo! ❤

Ik vind het het heel naar voor je dat het niet goed met je gaat momenteel.
Ik hoop dat je een goed gesprek zult hebben met de bedrijfsarts en dat de goede man begrip zal hebben voor je situatie. Hopelijk kom je tot een goede oplossing.
Dapper van je dat je gaat kijken wat je mogelijkheden zijn!
Sterkte lieve Marion.

Ik heb echt een hele fijn bedrijfsarts. Hij heeft zich helemaal verdiept in de chronische aandoening die ik heb. Daarnaast heeft hij me vanaf het begin af aan serieus genomen en op alle vlakken met me meegedacht. Ja, ik mag mijn handjes dichtknijpen met deze man. Ik ben ondertussen ook geweest en hij staat helemaal achter het plan om via een beschermde werkomgeving te kijken wat mogelijk is. We gaan het zien! Dank je wel.

Lastig is dat he, die druk van zo’n keuring en die focus op werken, terwijl je dat er nu eigenlijk niet bij kunt hebben. Je krijgt niet altijd de ruimte om gewoon je eigen proces te doorlopen. Als het dan toch onvermijdelijk is kun je inderdaad maar beter zoveel mogelijk de regie zelf in handen houden. Hopelijk heb je een bedrijfsarts die oprecht geïnteresseerd is in wat voor jou nu het beste is.
Ik wist eigenlijk niet dat de mogelijkheid van dagbesteding om uit te zoeken wat nog mogelijk is bestaat. Weer wat geleerd. Stel dat die keuring er volgend jaar niet zou zijn zou je dan ook al met die dagbesteding aan de slag willen? Of doe je dat echt om beter beslagen ten ijs te komen?

Ik ben wat werk en het UWV betreft ergens tussen het wal en het schip geraakt. De allereerste keer dat ik een beroep op hen heb gedaan was tijdens mijn studie. Aangezien een fysieke beperking van jongs af aan aanwezig was kreeg ik een Wajong uitkering. Ook al werk je daarna, bij uitval ga je toch weer die Wajong in. Volgend jaar ben ik aan de beurt voor die massale herkeuring. Volgens de brief in eerste instantie gewoon een papieren keuring. In het vervelendste geval ga ik naar de gemeente en wordt de uitkering nog verder verlaagd. Ik ben op het moment erg bezig met vertrouwen, mijn eigen weg proberen te vinden en niet alles met mijn denken proberen op te lossen. Die uitdaging is al groot genoeg gezien de omstandigheden. De keuring probeer ik maar te laten voor wat het is, ik kan daar nu verder weinig aan doen.

Die dysthymie is lastig. Dat is een hele persoonlijke zoektocht denk ik, zowel naar de oorsprong als je weg erin vinden. Ik zou het gewoon open laten of het wel of niet nog ooit overgaat.
De alarmcentrale (kat) gaat hier af, dat betekent stoppen met computeren en eten geven;-)
Ik hoop in ieder geval dat je gesprek zodanig verlopen is dat de spanning voor het vervolg wat minder is. Het wordt vanaf woensdag in ieder geval weer lekker wandelweer, dat is toch een klein lichtpuntje;-).

Warme groet,
Alice

Die dagbesteding wordt vanuit mijn therapie aangeraden vooral om mijn angsten op het sociale vlak te doorbreken en ik maak daar natuurlijk volop gebruik van om mijn mogelijkheden op het werkgebied ook te onderzoeken. Ik vind het doodeng, want uiteindelijk moet ik mijn angst in de ogen kijken, maar tegelijkertijd kan ik mooi uittesten hoe mijn lichaam reageert. Dus ja ookal kwam er geen keuring aan, dan was dit ook aan de orde geweest.
Verstandig dat je de keuring nu laat voor wat het is. Je kan er voor nu inderdaad toch niets aan veranderen, maar ik kan me zo voorstellen dat het je wel regelmatig bezighoudt.
Succes met je alarmcentrale 😉 X

Oh, op die manier. Snap het:-) Nog steeds wat geleerd, door jouw proces zo open te delen help je anderen echt. Ontzettend moedig dat je het toch gaat doen ondanks de angst. Maar het is inderdaad wel een mooie manier om e.a. weer uit te gaan proberen in een veilige omgeving. Ik las dat je gesprek goed gegaan is, fijn!!! Het is allemaal heel wat waar je voor staat. Maar lekker bijkomen van het gesprek nu…

Vervelend dat het nu wat slechter gaat met je. Dat je zegt dat het allemaal erger kan, dat kan misschien, maar dat is misschien niet toepasbaar op de huidige situatie. Ik hoop in ieder geval dat het snel weer beter met je zal gaan. Succes met deze moedige stap die je gaat nemen!

Sorry trouwens dat ik de laatste tijd zo weinig reageer, maar als ik je blogjes dan lees, vind ik het vaak heel lastig om te bedenken wat ik moet reageren. Ook heb ik momenteel wat moeite met het lezen van je blogjes gezien ik zelf ook niet zo lekker in mijn vel zit. Maar ik denk niet minder aan je!

Xoxo

Ogh, ik vind het zo stoer dat jij hier over blogt. Zit zelf ook écht niet lekker in m’n vel en ik gooi het er maar op dat alles weer goedkomt als ik thuis ben. Over dysthymie had ik nog nooit gehoord… interessant. Ik hoop dat je je weg kunt vinden meis, en vind troost in dat alles up en down gaat. Gevoelens kun je niet meten, dus het is natuurlijk makkelijk om te zeggen dat het altijd erger kan terwijl je je al in een enorm zwart gat bevindt voor je gevoel. Helaas praat je jezelf daar niet zo makkelijk uit als je zou willen. Vind het goed van je dat je gewoon ondernemend blijft en uit blijft kijken naar die silver lining ❤ succes!

Wat naar dat het niet zo goed met je gaat. Ik blijf het knap vinden dat je er zo open over bent en de moed niet opgeeft. Volgens mij ben je een doorzetter en vind je hier wel een weg in. Goed dat je zelf wil kijken naar je mogelijkheden. Misschien brengt het verkennen van je mogelijkheden je wel wat heel moois. Succes Marion, zet hem op!

Ik vind het mooi hoe helder jij het beeld van het UWV en haar cliënten voor ogen hebt. Daar werken lijkt mij pittig maar daar client zijn net zo.

Ik vind het zo rot dat het minder met je gaat. 😦 Ik hoop dat je je snel weer wat beter gaat voelen. Echt heel knap van je dat je zelf het heft in handen wil gaan nemen wat betreft je reïntegratie.
Over het UWV ga ik maar niks zeggen. Ik ken een arts die onmiddellijk op straat gezet zou worden. Voor hem heb ik echt geen fatsoenlijk woord over.

Ik vind het zo knap dat je, ondanks het feit dat het nu wat minder met je gaat, toch de vechtlust hebt om het heft in eigen handen te blijven houden, om niet bij de pakken neer te zitten en af te wachten tot een ander een beslissing neemt over wat je nog kan en/of mag. Ik hoop dat deze periode snel weer voorbij gaat, dat je weer kunt genieten van de kleine dingen. Je hebt er nu geen sikkepit aan, maar ik heb enorm veel respect voor je. Ik hoop dat het gesprek vanmiddag naar wens verlopen is.

Stoer dat je niet in een donker hol kruipt nu het (hopelijk even) wat minder gaat. Het is zo makkelijk om met een goed stel oogkleppen op te gaan zitten wachten op wat dan ook. De wil om de regie in eigen handen te houden is er in elk geval nog! Hou vast wijffie!

Heel veel sterkte Marion! Het klinkt als een goed idee om zelf te verkennen wat je nu (aan)kunt. Goed trouwens dat je erbij vermeldde dat de stichting niet echt zo heet. Mij houd je zo makkelijk voor de gek haha.

Ik volg je nu al (stilletjes dus) een paar weken en ik vind dat je een mooi en bijzonder blog hebt. Je maakt het veelal onbesprokene bespreekbaar. Dat vind ik erg knap. Ik hoop dat je een goed gesprek zult hebben bij de BA.

Echt naar dat jeje zo voelt! Maar een goede zet om er wat mee te doen en te kijken naar wat je kan, ik denk dat je dit een jaar geleden niet zou hebben gedaan, of wel soms 🙂

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: