Van hulpverlener naar hulpvrager

9602

Hulpverlenen zit in mijn bloed. Het is mijn tweede natuur. Ik doe het zonder erover na te denken. Als ik in de stad loop en ik zie een verward persoon, dan stap ik zonder twijfel op hem of haar af. Als ik in de wachtruimte zit bij therapie en er zit een meisje stil te huilen, dan is een enkele blik van mij voldoende voor haar om naast me te komen zitten en haar hart uit te storten. Als er iemand in de supermarkt hulp nodig heeft en er staat een hele groep mensen in de buurt, dan zal de persoon negen van de tien keer mij eruit pikken om de hulp aan te vragen. Ik moet nu de stap maken van hulp geven naar hulp vragen. Dat is moeilijker dan ik dacht.

Niet alleen privé sta ik graag voor mensen klaar, ook zakelijk heb ik altijd een dienstverlenende functie gehad. Ik heb als kassière gewerkt, als receptioniste in een serviceflat voor ouderen, in het ziekenhuis, bij een hoortoestellenwinkel, bij het UWV en nu dus bij de gemeente. Dienstverlening zit in mijn bloed. De eerste intake die ik had voor mijn eigen behandeling was vlakbij mijn werk. Ik parkeerde mijn auto en voor de ingang van het gebouw zag ik al het eerste bekende gezicht. In de hal de tweede en in de wachtruimte de derde. Vervolgens kwam er een cliënt binnen die ik redelijk goed kende. Schuchter knikte hij naar mij. Zijn begeleidster zei mij vriendelijk gedag. Ook zij herkende mij van mijn werk en ik weet zeker dat zij op dat moment dacht dat ik daar als hulpverlener zat. Ik voelde een hele rare tweestrijd in mij. De hulpverlener in mij maakte contact met de cliënten en ik, de cliënt zelf, probeerde die neiging uit volle macht te onderdrukken.

Toen ik woensdag binnenliep bij de dagbesteding merkte ik dat het al een stuk beter ging. Voor het eerst voelde de band met mijn lotgenoten sterker dan die met de hulpverleners. Dat was ontzettend fijn. Wellicht dat ik me daarom ook voor het eerst echt gelijkwaardig voelde bij hen. Hoe je het ook went of keert, hulpverlener en hulpvrager zijn twee verschillende rollen op een zeer verschillend niveau waarbij de hulpvrager zich (bijna) altijd ondergeschikt voelt aan de hulpverlener. Dit heeft niets te maken met eigenwaarde, maar wel met een afhankelijkheidspositie. Heb je een laag zelfbeeld en dus een lage eigenwaarde, dan kan dat het gevoel ook nog eens versterken. Bij mij is dat het geval en gaat het in die zin dubbelop. Om het nog ingewikkelder te maken zit de rol van hulpverlener ook nog heel sterk in mij.

Toch merk ik dat de kanteling nu aan het plaatsvinden is. Ik voel mij niet meer afhankelijk van mijn leidinggevende; zij is niet degene die bepaalt wat ik kan en hoeveel ik kan. Ik voel mij niet meer afhankelijk van de bedrijfsarts; hij staat achter mij en is er juist om mij te helpen. Hetzelfde geldt voor mijn huisarts en psycholoog. Ze zijn er om mij te helpen, niet om mij in sneltreinvaart door een bepaald traject te duwen. Zij bepalen, in samenspraak met mij, het traject en ik bepaal het tempo. Langzaam maar zeker kan ik dan ook rustig in die zetel aan de andere kant van de tafel gaan zitten. Ik kan accepteren waar ik nu ben, dat ik hulp nodig heb en die hulp ook aanvaarden. De trein komt weer langzaam op gang. ♥

37 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Nikita schreef:

    Marion, wat ben je toch een sterke vrouw! Ik ben zo blij dat het vlotter begint te gaan. Ik hoop dat ik dit bij mezelf ooit ook ga inzien. Hoe dan ook, erg mooi je gevoel beschreven!

    1. Marion schreef:

      Dank je wel. Het is soms zo moeilijk uitleggen, dan is het fijn als iemand begrijpt wat je bedoelt.

  2. Anoniem schreef:

    Wat een mooie blog vol met herkenning. Wat fijn dat je een plek heb gevonden waar je voelt dat je op je plek zit. Ik ben zelf ook hulpverlener (Groepsbegeleider in de zorg) en heb vorig jaar niet gewerkt maar zelf intensieve (groeps)therapie gevolgd. Zeker in het begin was dit zoeken, om mijn hulpverlenerskant in de groep weg te laten en daar dichterbij mezelf te komen. Ook nu ik weer aan het werk ben, is dit weer zoeken. Ik merk dat ik ben veranderd (nog steeds een hulpverlener, maar wel met meer grenzen en meer contact met mezelf) en ook op zoek moet naar hoe ik dit vorm geef in m’n werk.

    1. Marion schreef:

      Wat fijn dat het jou gelukt is en ook dat je weer terug aan het werk bent nu. Snap heel goed dat dat zoeken is en dat je moet kijken hoe je dit nu vorm kan geven. Geeft me wel goede moed om dit te lezen. Bedankt voor je reactie!

  3. dansenindestorm schreef:

    Wauw.. Heel erg mooi, Marion. Ik ben blij dat ‘de trein weer langzaam op gang komt’. Je werkt er hard genoeg voor en hebt het helemaal verdiend.

  4. Mir schreef:

    Ohhh zo herkenbaar.. Ben zelf ook hulpverlener (maatschappelijk werker en groepsleidster in daklozenzorg).. Denk dat ik dat nog bijna t moeilijkst vond aan het hele proces.. Accepteren dat ik nu aan de andere kant van de tafel zat. Niet proberen alle “trucjes” van de hulpverleners te doorzien, maar echt eerlijk oprecht antwoord geven op de vragen. Loslaten dat ik alles moet kunnen oplossen. Heb er onwijs mee geworsteld. Maar.. Ik leer er ook veel van. Ik begrijp nu pas hoe het voor iemand is om overgedragen te worden aan een andere hulpverlener. Hoe het is om geen hoop meer te hebben en alles te moeten uitleggen. Hoe het is om zo kwetsbaar te zijn en je schaamte opzij te zetten. Mooi stuk, dankjewel.

  5. tommie345 schreef:

    Best herkbenbaar op bepaalde fronten, al ben ik iets minder hulpverlener. wel weer heel erg mooi geschreven en fijn dat die zelfacceptatie en wisseling in rol nu gaat lopen. Topper!

  6. Jenn schreef:

    Mooi om te lezen!

  7. Lena schreef:

    Wat heb je dat prachtig beschreven, en wat positief dat je merkt dat het de goede kant op gaat. Jij bepaalt het tempo en met de trein gaat de goede kant op. Super.

  8. Godelieve schreef:

    Het lijkt me ook extra moeilijk om als hulpverlener zelf hulp te moeten vragen,
    Ik vind dat je er geweldig mee omgaat. Je bent zo’n positieve vrouw en ik heb diepe bewondering voor je.

    1. Marion schreef:

      Is het eigenlijk ook. Langzaam aan kom ik daar nu achter. Dank je wel! X

  9. marielle schreef:

    wat mooi om dit te lezen, super geschreven en …..er is dus veel beweging!!!

    Wat is het toch moeilijk he om als hulpverlener ook hulp te vragen..pfff,

    Wil je wel weer iets doen met hulpverlenen tzt?? Al doe je via je blog ook al veel eigenlijk en via je vrijwilligersfunctie!

    Succes in dit traject

    1. Marion schreef:

      Op dit moment wil ik helemaal niets waar ook maar enige vorm van druk bij komt kijken. Dat gaat meteen helemaal mis. Uberhaupt over de toekomst nadenken vind ik erg moeilijk op het moment. Heel langzaam mijn pad vervolgen en dan zien we het wel. 🙂

  10. Sammie schreef:

    Gaat goehoed!! Whoepie! 🙂 Wat ben je toch al ver gekomen!

  11. Marion Driessen schreef:

    Hulp, helpen in samenspel. Het maakt niet zoveel uit welk label eraan hangt, volgens mij help jij anderen, zelfs is het als hulpvrager. Je warmte, invoelingsvermogen en zelfreflectie zijn hartverwarmend. Dank dat je ons daar deel van laat uitmaken.

    1. Marion schreef:

      Ah dank je wel, Marion. Dat is een supermooie reactie. Die steek ik diep in mijn zak.

  12. simplyme_tineke schreef:

    Wat een mooie insteek. Er straalt iets sterks uit de tekst die je hebt geschreven. 🙂

  13. Taallent schreef:

    Prachtig beschreven. Zit zelf in burn-out situatie en vind mooi te lezen hoe kwetsbaar je schrijft. Dank voor je blog

    1. Marion schreef:

      Jij bedankt voor je reactie 🙂

  14. altijdangelique schreef:

    Ik ben zelf psycholoog en hulpbehoevende. Het blijft een hele rare mix van gevoelens. Als ik naar therapie ga dan voelt het soms alsof ik zelf de therapie ga geven. Alsof ik daar als psycholoog door het gebouw loop. Als mensen erachter komen ( dat had ik in groepstherapie) dan begrijpen ze er geen snars van wat je daar dan doet. Dan leg ik altijd maar uit dat een dokter zichzelf ook niet kan opereren. Dan komt er wat meer begrip.
    Voor mij is het nog steeds zo onwerkelijk dat ik 3 jaar geleden nog vrolijk rondhobbelde als psycholoog. Ik kan daar gewoon niet bij. Erg verdrietig.

  15. Sabine schreef:

    Prachtig! Steun halen uit jezelf én uit anderen (wat eigenlijk ook uit jezelf komt natuurlijk) is zo iets moois om te kunnen doen. De trein gaat nu nog stapvoets, maar langzaamaan komt de vaart erin 🙂

  16. Wauw, mooi omschreven. Vooral de laatste alinea; ijzersterk! Je bent goed op weg en wat fijn dat je dit soort dingen begint te merken en te zien.

  17. Mooi weer Marion… Ooit ga je (aan de andere kant van de tafel) iets hebben aan al deze klotenervaringen!

  18. Myriam schreef:

    Goed bezig Marion xxx

  19. chucky1012 schreef:

    Wat goed van en grote pluim voor jouw 😉
    Ga zo door je bent op de goede we….

    Xoxo

  20. Weer eens moet ik uit bewondering rechtstaan bij het lezen van dit logje. Er rommelen positieve dingen in dat hoofd van je – houden zo!

  21. Roos schreef:

    Begrijpelijk, de dualiteit in je hoofd. Maar, juist jij als hulpverlener, zou moeten weten dat er ook niks mis is met hulp krijgen/ontvangen. 😉 Fijn om je positieve ontwikkeling in je denken te lezen Marion!

  22. Eric schreef:

    Mooi 🙂

  23. beaunino schreef:

    Niets aan toe te voegen. X

  24. Madeleine schreef:

    Zo mooi hoe je alles opschrijft. Rustig aan Marion. Alles op z’n tijd! En wat ben ik blij te lezen dat het treintje begint de rijden. Je bent echt een schrijftalent!

    1. Marion schreef:

      Ahw, thanks meis! ♥

  25. Annelies schreef:

    Hulp vragen vond ik nooit zo moeilijk… totdat ik ziek werd. Toen moest ik ineens perse alles zelf kunnen. En dat ging niet. Het gaat me nu een stuk makkelijker af, maar ik moet daarbij eerlijk zeggen dat het me ruim 6 jaar revalidatie en acceptatie van mijn ziekte heeft gekost. Nog doe ik vaak dingen zelf die ik eigenlijk niet zou moeten doen. Fijn dat het voor jou begint te komen. Stapje voor stapje! Overhaast niets en doe rustig aan.

  26. Evelyne schreef:

    Ik begrijp wat je bedoelt over wat je zegt hulpverlener-hulpvrager. Zelf ben ‘k tewerkgesteld in een rusthuis waar ‘k de job Logistiek Assistente uitoefen. Dat wil zeggen dat ‘k voor een deel het verzorgend & verplegend personeel ondersteun. Mocht ‘k ergens iemand zien of horen om hulp roepen, stop ‘k meteen. Zit in mij 🙂
    ‘k Ben zelf al hulpvrager geweest ondanks een operatie, dus ja.. ook dat weet ‘k hoe dat voelt ookal is dat niet psychisch maar fysisch. Nu kan je zeggen, dat is toch niet ’t zelfde? Oh jawel, dat is zeker ’t zelfde gevoel 🙂
    Om nu terug te komen op jouw situatie. Ik wens je heel veel sterkte & stap voor stap komt alles goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s