Persoonlijk, Psychische Shit

Persoonlijke Update: Meer Vertrouwen


Getagd: , , , , .

IMG_3450

Vanochtend werd ik later wakker dan normaal. Het was al bijna 6:00 uur. Ik keek op mijn telefoon, wenste mijn familie een goede terugreis, draaide me om met het idee rustig wakker te gaan worden, maar toen ik vervolgens mijn ogen weer open deed was het al 9:00 uur geweest.

Ik weet wel hoe het komt. Afgelopen dinsdag was een topdag, maar het heeft toch zo zijn uitwerking op mijn lichaam. De dag daarna had ik verzuimd rustig aan te doen. Ik was nog redelijk hyper van de dag ervoor en gisteren kwam dat dan toch allemaal tot uiting. De pijn begon op te komen en de vermoeidheid liet van zich horen. Dan weet ik al hoe laat het is en dat bleek dan ook vanochtend toen ik ruim 13 uur slaap achter de rug had. Vandaag maar even heel kalm aan.

Maandag begin ik weer met therapie. Nog twee keer en dan is het tijd voor de eerste evaluatie. Kijken hoe het gaat, wat de behandeling me tot nu toe gebracht heeft en wat het vervolgtraject gaat worden. Als eerste wil ik de mogelijkheid voor dagbesteding bespreken. Dat wil ik maandag eigenlijk al doen. Ik hoop met heel mijn hart dat ze me daarvoor wil aanmelden. Ik weet dat ik wellicht iets ”te goed” ben voor die dagbesteding, maar dat is ook wel een stukje schijn. Dat is wat ik ook meteen tegen mijn lotgenootjes zei: “Ik draag een masker. Ik kom veel sterker over dan ik in werkelijkheid ben.” Het feit alleen al dat ik dat direct durfde te vertellen zegt al zo ontzettend veel. Duim voor me dat ik daar naartoe mag, oké?

Wat heeft de angstbehandeling me tot dusver gebracht? Veel meer dan ik had durven hopen. Het was eigenlijk heel eenvoudig: een stap terug doen. Uit de overlevingsstand stappen, niet terugvallen in vermijding, maar angsten aangaan op een niveau waar je ook daadwerkelijk wat kunt leren. Waar je aanwezig bent en je bewust bent van wat je doet en wat je voelt. Hierdoor je grenzen kunnen voelen en bepalen. Weten wanneer je er overheen gaat en wanneer niet. Voordat ik met therapie begon had ik twee levens: Een leven binnenshuis, waar ik veilig was, en een leven buitenshuis, waar enkel gevaar dreigde. Buitenshuis was een brandend huis waar ik keer op keer met de moed der wanhoop binnenstapte. Vaak ook nog eens met mijn ogen dicht. Dat is gelukkig voorbij en al weet ik niet wat de toekomst brengen gaat, dat dat deels afhankelijk is van wat anderen gaan beslissen, nooit meer zal ik toestaan dat iemand mij dwingt dat brandende huis binnen te gaan. Nooit meer.

Natuurlijk is er angst voor de toekomst. Ik ben ziek. Chronisch ziek. Deze ziekte gaat niet over, maar is, zoals ik het nu ervaar, goed onder controle te houden. Dat geeft hoop. Heel veel hoop. De hulp die ik afgelopen jaar gekregen heb van mijn vorige en huidige psycholoog hebben mij doen beseffen dat ik me niet meer groot en sterk hoef te houden. Ik hoef het niet meer alleen te doen. Mijn vertrouwen in mezelf én in anderen groeit stukje bij beetje. Ineens moet ik denken aan een tarotlegging die iemand een paar maanden geleden voor mij deed. Ze schreef:

Toekomst: Je gaat ervan uit dat er na regen altijd zonneschijn komt en je kunt je overgeven aan een kinderlijk vertrouwen dat alles uiteindelijk wel ergens goed voor is.

We gaan de goede kant op. ♥

36 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s