Kladbloggen

#KiyiyaVuranInsanlik


Getagd: , , , , , .

top

Ik plan zelden een artikel van tevoren in, omdat ik eigenlijk altijd wel voldoende inspiratie heb om in de vroege ochtend een artikel te schrijven. Vandaag liep het echter even anders. Ja, dit gaat over dé foto van het verdronken jongetje, maar ik plaats de foto hier niet. Je kan dus gerust verder lezen.

Zoals velen van jullie wel weten volg ik het nieuws niet. Peter houdt mij op de hoogte van de belangrijkste zaken en verder zie ik natuurlijk zo af en toe het één en ander op twitter en facebook voorbij komen. Vanochtend opende ik facebook op mijn telefoon terwijl ik nog in bed lag. Dat doe ik normaal nooit, maar ik ben nu een beetje enthousiast omdat ik een pagina aangemaakt heb voor mijn blog. Ik kwam echter als eerste op de startpagina terecht en zag daar direct dé foto. Een foto van een jongetje dat is aangespoeld op het strand. Het jongetje is dood. Hij is verdronken. Ach, jullie kennen het verhaal allemaal.

Ik ga de foto hier niet delen. Iedereen moet zelf bepalen of hij of zij de foto wil zien. Ik ben blij dat ik de foto gezien heb. Op twitter las ik namelijk allemaal berichten over dé foto en daardoor kreeg ik allerlei horrorbeelden in mijn hoofd. Het is helemaal geen horrorfoto. Het jongetje had ook zo in zijn bedje kunnen liggen. Je ziet echter dat er iets niet klopt, omdat hij op het strand ligt mijn zijn gezichtje in de branding. Het is een indrukwekkende foto.

Tot zover het correcte taalgebruik, want het moet nu toch potverdomme (ja, ik zou erger willen vloeken, maar God heeft hier niets mee van doen!) eens afgelopen zijn. Waar zijn we in vredesnaam mee bezig? Ja hallo, maar wat is de oplossing dan? Weet ik veel! Hoe moet ik dat nou weten! Ik zit niet voor niets ziek thuis. Ik trek het allemaal al lang niet meer. Er moet iets gaan veranderen en wij zijn niet degene die dat kunnen doen. De overheid, Europa, die moeten nu gewoon in actie komen. Er spoelen kinderen aan op het strand!!! Waar zit je …vergeten verstand, Europa? V.N.? Wereldleiders? Wij staan met onze handen geheven. Volkomen machteloos. Volledig afhankelijk van jullie! Doe wat! Alsjeblieft…

#KiyiyaVuranInsanlik ~ Menselijkheid verloren en aangespoeld 

46 Comments

  • Toen ik dé foto zag, zag ik gelijk ook mijn eigen zoontje zo liggen. Mijn hart brak. Maar wat kunnen wij, als kleine garnaal, nu doen tegen dat grote geweld? En ook: vanmorgen hoorde ik dat er in Vlaanderen een opvangcentrum opengaat. In de ene zin zei de nieuwslezeres dat het om een opvangcentrum voor asielzoekers gaat, in de andere zin zei ze dat het voor vluchtelingen was. Ik vind dat daar een groot verschil tussen is! Maar dit kindje, dit zoontje van iemand, was een vluchteling. Het zijn die mensen die geholpen moeten worden!

    • Wij kunnen laten horen dat we het niet meer pikken. Niet langer meer zwijgen. Schrijf erover. Praat erover in je omgeving. Hou het in leven en zorg dat we dit volgende week niet vergeten zijn. Dat is het enige wat wij kunnen doen. Helaas… X

  • Pffffff ik voel het net diezelfde kwaadheid en machteloosheid!
    En misschien moeten we niet wachten op de overheid, Europa, …. misschien kunnen we zelf, als verbonden burgers iets betekenen in deze wereldmalaise?
    Ik zou bij god niet weten wat of hoe, maar machteloos toekijken en staan roepen dat diegene die de macht in handen hebben in actie moeten komen brengt ook geen zoden aan de dijk.

  • Goed dat je hierover schrijft. Ik schrok enorm toen ik gisteren het beeld zag. Om van te huilen. En zoals je zegt, er wordt geen actie ondernomen. Het is alsof we het allemaal normaal vinden en niemand beseft dat het hier om mensen gaat!

  • Het beroert mensen, er beweegt iets (hoop ik) bij velen, misschien kan het onrecht de drive zijn om schouder aan schouder in actie te komen? Doemme toch, ik weet het ook niet, ik hoop alleen dat er hier en daar iemand opstaat met heeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeel burgerzin om actie te ondernemen.

  • Eerlijk gezegd wordt ik al foto-moe. En waarom? Ik zal eerlijk zijn en ik zal proberen dit in zachte woorden te bevatten… Het delen van zo’n foto, wat helpt dat nou? Ja, dat wij ons nog een stuk ongelukkiger gaan voelen dat we helemaal niets kunnen doen “Waar zijn we in vredesnaam mee bezig? Ja hallo, maar wat is de oplossing dan? Weet ik veel! Hoe moet ik dat nou weten!” Is precies wat het is. We kunnen zo weinig. Ik steun ondertussen iemand die er zelf heen gaat, voor mijn gevoel ‘doe’ ik dan iets. Maar een foto delen draagt wat mij betreft niets bij aan het verhaal. Weten we ondertussen nog niet hoe (wilde hier een vloekwoord typen) het daar is? Steeds meer komen de problemen naar de oppervlakte.. D ehoeveelheid wapens die die kant op gaan, gemaakt in jawel.. De Westerse wereld en Amerika. Maar daarmee stoppen dat gaat blijkbaar niet, het land verdiend veel te veel aan oorlog. Mensen verdienen veel te veel aan oorlog. En zolang dat bestaat, zal er altijd oorlog zijn. Maar het enkel delen van zo’n foto, nee dat draagt niets bij aan die oorlog daar. Enkel aan de oorlog hier… Want die is er ondertussen ook. Mensen die ruzie gaan maken om de foto, mensen die een ander compleet de grond in trappen omdat hun reactie niet gewenst is.En jij en ik.. wij voelen ons er alleen maar een stuk slechter door. Inderdaad, we zijn niet voor niets ziek (om even in de ‘we’ te blijven) we trekken de wereld allang niet meer. De oorlog is ook hier, maar dan zonder het jongetje op het strand. Bah. Het is allemaal zó oneerlijk en zo verrot gewoon. Dus ik begrijp je wel helemaal in wat je schrijft, want ik denk dat iedereen zich uiteindelijk zo voelt. We schieten er alleen zo weinig mee op 😦

    • Begrijp me niet verkeerd hoor lieve Marion, ik begrijp jouw verhaal helemaal. En juist ook dat je de keuze maakt om de foto niet nog eens te delen, maar er dieper op in te gaan.. Dat is wat mij betreft al een stapje in de goede richting.. Welke richting dat dan eigenlijk ook op is, want ik weet het ook niet precies. ♥

      • Natuurlijk begrijp ik je niet verkeerd! We voelen allemaal iets over de situatie. Zitten allemaal met de handen in het haar. Voelen ons allemaal machteloos. Ik uit het op deze manier, een ander plaatst de foto en weer een ander… noem maar op. Ik zie de oplossing niet. Zag ik ‘m maar. ♥

  • Ik zou er graag één opvangen, maar waar eindig je? Zoals vanmorgen op twitter stond. dat het Belgisch koningshuis zijn poorten openzet. Daar zijn kamers zat! Maar daarmee zijn de vluchtelingen nog niet geholpen, he. Oorlog, waar is het überhaupt goed voor?

    • Ik denk dat het een illusie om te denken dat wij oorlogen kunnen voorkomen. Oorlogen zijn er al sinds het begin der tijden. Maar wij zijn niet in oorlog. Wij hebben ruimte, geld en tijd genoeg. Waarom is er nog steeds geen goede opvang geregeld voor die mensen? Een rap asielbeleid, een noodwet desnoods, zodat er dingen in gang gezet kunnen worden? Dat begrijp ik niet en helaas zijn wij zelf niet bij machte om wetten te veranderen. Zo moeilijk… X

  • Ik heb gewoon kippenvel hiervan. Waarom verandert er niks. Zo verschrikkelijk wat er gebeurt. Moeten er eerst hier kinderen aanspoelen voordat er wat gebeurt? 😦

  • ik had de foto ook gelijk op Facebook gezien toen ik het opende. best vervelend want het word in je gezicht gegooid.. toch vond ik het geen enge foto. het is inderdaad onmenselijk dat dit gebeurd.. het is ook jammer dat het voor de échte vluchtelingen uit bijvoorbeeld Syrie verziekt word door ‘vluchtelingen’ met andere doelen..

  • Ik zag jouw bericht op facebook met foto en ik kon er niet aan doen maar een golf van compassie overviel mij. Niet enkel voor dat kindje, maar voor alle vluchtelingen. Dan lees ik dit artikel, en het is zo waar!
    Maar ik moet ook zeggen waar zijn WIJ mee bezig?? Ik bedoel niet de overheden, niet Europa of de VN, maar wij! Want ook in de reacties in jouw blog begin ik de vooroordelen te lezen. En daar is de hele Westerse wereld mee bezig. Met van die belachelijke uitspraken die ik hier liever niet herhaal.
    En dan vraag ik me af of mensen nu werkelijk echt zelf geloven dat vluchtelingen hun leven riskeren om hier te komen profiteren… of zijn we gewoon ontzettend bang dat ons goede leven aan een eind komt als we alle mensen een menswaardig leven zouden gunnen?

    • Voor mijzelf heb ik zoiets, ik kan mijn blog gebruiken. Ik kan mijn stem laten horen. Ik ga niet meer akkoord gaan. Niet alleen met deze kwestie, ook met bijvoorbeeld mijn werk en de huidige maatschappij. Zelf heb ik veel kennis van het asielbeleid door mijn werk, net als jij, maar er zijn ook echt veel mensen die geen flauw benul hebben waar ze over praten. Dat is vreselijk pijnlijk en ik zou het ook liever anders zien, maar die mensen zijn er ook, lieve Saar. Daarnaast is het antwoord op je laatste vraag: Ja. Ja, heel veel mensen hebben liever hun eigen leven op orde en dan dat ze iets opgeven voor een betere wereld. Wel denk ik dat ze steeds meer in de minderheid komen. Dat er steeds meer mensen zijn met een open hart zoals jij en ik en nog heel veel anderen hier. Het heeft tijd nodig. Misschien wel honderden jaren. Misschien maken jij en ik daarom wel keer op keer de keuze om hier terug te komen en het niet op te geven. X

      • Mijn Lief komt dagelijks in aanraking met die wetgeving, dat helpt 🙂 En ja, die mensen zijn er ook. Het is alleen jammer dat elke correctie op hun beeld van de wetgeving wordt gezien als een aanval of het goed praten van mogelijk misbruik.
        Ik kan mensen die wat angstig zijn voor al die vreemdelingen ook wel begrijpen. Het is tenslotte veel makkelijker om je buurvrouw, die je kent, een handje toe te steken dan die vreemde man, vrouw of kinderen. Gelukkig hoeven we niet te rantsoeneren op compassie en liefde. Daar is er genoeg van. Ik blijf hopen op een toekomst waarin we allemaal inzien dat er genoeg is voor iedereen en waar we elkaar helpen.

  • Goed dat je hierover schrijft. Ik vind ’t zelf ook heel moeilijk. Want natuurlijk wil je dat er iets gedaan wordt, dat die mensen geholpen worden, dat de verschrikkelijke dingen ivm ISIS en Boko Haram stoppen, maar hoe ga je dit doen? Ik weet het echt niet. Moet je ISIS zelf gaan plat gooien? Gaan die mensen ooit nog het licht zien? (Nee, want hoe doe je dat wanneer je in dit leven in staat bent zulke afschuwelijke dingen te doen?). Als je deze mensen ‘uit zou roeien’, dan komt er weer een nieuwe groep.
    De wereld is toe aan genezing. Maar ik zou niet weten hoe je die genezing tot stand moet brengen. ’t is allemaal zo verdrietig.
    Ik hoop in ieder geval dat iedereen stapje bij stapje weer zal beseffen dat ze een hart hebben, en dat deze mensen die zo hard hulp nodig hebben niet ver van ons af staan. Dit gaat ook over ons, want we zijn die mensen. Wij zijn niet immuun voor oorlog en verdriet. Dat zijn onze kinderen die aan hadden kunnen spoelen; maar ook onze moeders, opa’s, partners…

  • Ik denk trouwens, dat het antwoord op “wat kunnen wij nou?” is : wees liefdevol. Dit soort dingen gebeuren omdat mensen verdrinken in hun eigen pijn en haat en vaak ook hebzucht. Als de wereld zou handelen naar wat hun hart hen zegt, dan zou het er heel anders uit zien.
    Dus ik denk oprecht dat een stap naar een betere wereld voor iedereen, al begint bij jouw eigen gedachten. Bij empathie, compassie, liefde. Wanneer je dit voelt voor je medemens, maak je de wereld al een stukje beter.
    Het is alleen heel moeilijk om dit te voelen voor hen die zulke afschuwelijke dingen doen, maar eigenlijk zouden we daar ook tot in staat moeten zijn denk ik. Maar dat voelt onmogelijk he?

  • Het is een ingewikkeld verhaal waar veel kanten aan zitten waarschijnlijk.
    Ik denk zolang mensen geloven in de illusie dat materiële welvaart staat voor meer geluk en we er meer van willen of willen beschermen wat we al hebben de chaos voortduurt. En dat doen we allemaal.

    Ik zag laatst een aflevering van Floortje Dessing. Zij was op een eiland waar een inheemse stam woonde samen met één Engelse vrouw die getrouwd was met een van de leden van die stam. Zij was daarvoor altijd een succesvolle zakenvrouw geweest en leefde nu volledig zonder spullen met haar gezin in een soort primitief open huis. Haar dag bestond uit eten zoeken e.d. en sociale contacten die daar heel belangrijk waren. Ze werd emotioneel toen ze dacht aan Engeland waar de mensen voor de schappen in de supermarkt stonden te klagen dat hun favoriete merk worst er niet lag tussen de enorme verscheidenheid aan bewerkt vlees. Ze zei ‘We zijn zo de weg kwijt, mensen hebben alles, maar zijn nog niet tevreden’. Ik werd er zelf ook door geraakt. Het was echter lastig voor te stellen hoe het zou zijn om altijd zo te leven zoals zij doet, zonder materie.

    Ik denk dat het ook een illusie is als we denken dat de overheid de enige is die bepaalde zaken kan regelen. Hier in Nederland zijn we nogal volgzaam en komen we, inclusief mezelf, tot mijn verbazing nauwelijks in opstand tegen wat de overheid allemaal bedenkt, denk aan al die veranderingen in de zorg. Overheden hebben niet altijd integere belangen, zijn erg gefixeerd op economische groei en macht. Als we echt iets willen veranderen zullen we dat altijd zelf moeten doen. Werken aan ons eigen bewustzijn en zelf actie ondernemen.
    Ik hoorde laatst een interview met een Nederlandse vrouw die op een Grieks eiland woont waar dagelijks mensen op het strand aanspoelen. Er werd weinig voor die mensen gedaan, dus is zij begonnen met het opzetten van basisvoorzieningen.

    We vinden het allemaal erg wat er gebeurd en vinden allemaal dat we moeten helpen, maar als puntje bij paaltje komt zijn er denk ik weinig bereid zelf direct hulp te geven of offers te maken. Het moet vaak niet te dichtbij komen. We zouden veel vaker met zijn allen een vuist moeten maken, van onszelf moeten laten horen en misschien uit onze eigen comfortzone moeten stappen. Ik weet het echter ook niet, dit is wat er bij mij in eerste instantie bovenkomt als ik er bij stilsta.

    Laat je energie hier niet teveel door weglekken Marion, daar heb jij niets aan en anderen ook niet. Het is heel goed dat je er aandacht aan schenkt en we er over nadenken. Helaas hoort dit ook bij het leven en we kunnen alleen maar hopen dat onze eigen individuele bijdragen aan een mooiere wereld het overwicht gaan vormen. Het begint bij ons eigen bewustzijn en hoe we zelf in de wereld staan.

    Warme groetjes,
    Alice

    • Het is een hele ingewikkelde kwestie. Wat ik in het antwoord aan Saar ook schreef: de één weet er gewoon te weinig van, de ander kijkt er simpelweg met een heel ander oog (of geloof) naar. Wat jij schrijft over zo’n vrouw die dan maar zelf begint met het opzetten van basisvoorziening, dát zijn de dingen waar ik vind dat de overheid, gemeentes, etc, verantwoordelijk voor zijn. We weten echter al uit eeuwen der tijden dat het altijd de kerk was die de opvang regelde. Ik moet denk ik maar eens af van het idee dat de overheid of de gemeente dingen voor mij gaat oplossen. Misschien is dat ook wel precies de reden waarom ik zelf zo vast liep bij mijn werk bij de gemeente….

      Wees niet bang, mijn energie groeit hier enkel van. Ik kan nu mijn grenzen goed voelen. Weet wanneer het genoeg is. Uiteindelijk zeg je het heel erg mooi op het einde: het begint bij ons eigen bewustzijn. Dank je wel, Alice. ♥

  • Ik kijk ook nog zelden naar het nieuws. Toevallig gisteren wel. De schok, ongeloof, onmacht, tranen… Terwijl we allemaal weten dat dit gebeurd brengt het zien van dit kleine dode jongetje een schokgolf teweeg. Dit is de realiteit. Waar ligt de oplossing? Ik hoop dat door het zien van dit kleine dode mensje wereldwijd mensen hun hart openen voor hun medemens ipv oorlog voeren of hekken zetten om hun rijke grondgebied..

  • Ik heb met shock de foto gezien, die kwam binnen vooral in mijn moeders hart. Een kind wat met ouders hoopt op een nieuw leven met rust en geluk. Zijn vader en moeder die heb vertelde dat na die reis alles weer goed zo komen de harde werkelijkheid het is niet goed gekomen. Ik vind het zo erg hoe sommige mensen doen want deze mensen gingen echt niet vluchten uit hun land als het niet nodig was. Waarom kunnen sommige niet menselijk zijn….

  • Helemaal mee eens Marion. Het nieuws kwam bij mij iets later aan en heeft hier ook een iets mindere impact dan in Europa. Maar wat verschrikkelijk. Hoe lang gaat dit nog door?

  • Het zou je kind maar zijn. Op je vlucht van het geweld en dan verlies je je kind op deze manier. Heftig. Goed dat je hier overschrijft, het is een belangrijk onderwerp waar echt iets aan veranderd moet worden. Maar wat kunnen we doen? Niet zoveel, enkel hopen dat het geweld de wereld ooit verlaat. Xoxo

  • Ik zag de foto dankzij jou, echt mijn hart breekt als ik dat dan zie, heb bewust net het 6 uur nieuws gekeken en ja…. live beelden heb ik nu zelfs gezien waar ik anders net als jij ervoor kies om zo min mogelijk live nieuws te zien of feed… Ja, men moet iets doen, er is best veel mogelijk, maar dat mag en kan niet volgens de regels van nu… bijv. ik heb een kamer over nu… met hulp van … zou ik daar iemand een bed kunnen geven, al is het een paar dagen, maar dat mag niet, ik heb een uitkering, nou ja, ik hoef jou niet te vertellen wat ik wel en niet mag met ruimte, echt frustrerend ook weer…. Want zo zijn er velen die zouden willen… al is het een kruimel….

    X

  • Je kunt wel iets doen Marion! En dat heb je gedaan met deze blog. Onderschat jezelf niet. We kunnen niet in ons eentje de hele wereld veranderen, maar wel gewoon maar ergens beginnen… Bijvoorbeeld hier. En dit is een heel mooi beginnetje… X

  • Het is vreselijk, het is tragisch…de toeristen zitten op het strand terwijl bange vluchtelingen aanspoelen, wat een contrast.
    Het is zo moeilijk en ja ik voel me dan ook wel onmachtig en heel klein. Compassie, naastenliefde dat is echt heel belangrijk dat lees ik hierboven al, dat kan echt verschil maken.

    Vandaag schreef iemand in een plaatselijke krant: “dit soort beelden mogen nooit, nooit “gewoon” worden” en dat is zo!! Dit mag nooit “wennen” dit is vreselijk!

    Ik besef dat ik nu niet zozeer over de foto spreek, maar over de vluchtelingensituatie..

    Mooi dat je via je blog hier aandacht voor vraagt

  • Het is ongelooflijk dat dit soort dingen vandaag de dag nog gebeuren. Het is verschrikkelijk en dan druk ik mij nog vrij rustig uit.

    De afgelopen twee jaar dat ik in Turkije was heb ik veel vluchtelingen gezien. Je helpt ze op weg, probeert ze te helpen de “weg” te vinden.
    De beelden van dit jongetje heb ik gezien, mijn man trekt het heel slecht en wij hadden het er eerder vanavond nog over.

    Wat kun je doen? Vorig jaar heeft mijn schoonmoeder dozen vol paracetamol, kleding en babyvoeding opgestuurd en ik hielp mee…. De dagen erna ebt het weg…

    Ik vind het mooi dat jij hier aandacht aan schenkt Marion.

    • Dat is ook wat je kan doen: kleding sturen, medicijnen, mensen op weg helpen en het levend houden. Ik denk dat het nu echt een keerpunt gaat bereiken. Mensen opgesloten in treinen die in kampen gestopt worden. Oké, de achtergrond is anders, maar does it ring a bell? Dit kan niet langer zo. ♥

  • Ik vind het soms eerlijk gezegd ook wel een beetje dubbel. Ja, er moet zeker iets gebeuren want de situatie is echt schrijnend. Mensen die vluchten voor oorlog moeten op één of andere manier worden opgevangen. (Eigenlijk zou de oorzaak aangepakt moeten worden, maar ik ben bang dat oorlog altijd blijft.) Maar als ze dan worden opgevangen en in Hongarije naar een opvangkamp worden gebracht dan wordt er uit volle borst ‘geen kamp, geen kamp’ geschreeuwd. Dat snap ik dan weer niet. Ze zijn daar veilig en er wordt daar voor ze gezorgd tot er een betere oplossing is. Ik snap eerlijk gezegd wel dat dan de term ‘gelukszoeker’ naar voren komt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s